سی‌مرغ و سیمرغ

مجمعی کردند مرغانِ جهان⁂آنچه بودند آشکارا و نهان

جمله گفتند این زمان در روزگار⁂نیست خالی هیچ شهر از شهریار

چون بُوَد کاقلیمِ ما را شاه نیست؟⁂بیش ازین بی‌شاه بودن راه نیست

شیرمردی باید این ره را شگرف⁂زان که ره دور است و دریا ژرفْ ژرف

گفت ما را هفت وادی در ره است⁂چون گذشتی هفت وادی، درگه است

وا نیامد در جهان زین راه، کس⁂نیست از فرسنگِ آن آگاه، کس

چون فرو آیی به وادیِّ طلب⁂پیشت آید هر زمانی صد تَعَب

مال اینجا بایدت انداختن⁂مُلک اینجا بایدت درباختن

بعد از این وادیِّ عشق آید پدید⁂غرقِ آتش شد کسی کانجا رسید

عاشق آن باشد که چون آتش بُوَد⁂گرم‌رو، سوزنده و سرکش بُوَد

بعد از آن بنمایدت پیشِ نظر⁂معرفت را وادی‌ای بی‌پا و سر

چون بتابد آفتابِ معرفت⁂از سپهرِ این رهِ عالی‌صفت

هر یکی بینا شود بر قدرِ خویش⁂باز یابد در حقیقت صدرِ خویش

بعد از این وادیِّ استغنا بُوَد⁂نه درو دعویّ و نه معنا بُوَد

هشت جنّت نیز اینجا مُرده‌ای است⁂هفت دوزخ همچو یخ افسرده‌ای است

بعد از این وادیِّ توحید آیدت⁂منزلِ تفرید و تجرید آیدت

روی‌ها چون زین بیابان در کنند⁂جمله سر از یک گریبان برکنند

بعد از این وادیِّ حیرت آیدت⁂کارِ دائم درد و حسرت آیدت

مردِ حیران چون رسد این جایگاه⁂در تحیّر مانده و گم کرده راه

بعد از آن وادیِّ فقر است و فنا⁂کِی بُوَد این‌جا سخن گفتن روا؟

صد هزاران سایه‌ی جاوید، تو⁂گم شده بینی ز یک خورشید، تو

چون نگه کردند آن سی‌مرغ، زود⁂بی‌شک این سی‌مرغ آن سیمرغ بود

خویش را دیدند سیمرغِ تمام⁂بود خود سیمرغ، سی‌مرغِ تمام

محوِ او گشتند آخر بر دوام⁂سایه در خورشید گم شد، والسّلام