موجود
منطقالطیر
سفرِ مرغان به کوهِ قاف — مهمترین اثرِ عرفانی
۵۸۳ ق.
«هدهد آمد، پیشوای راه شد، صد هزاران مرغ را آگاه شد»
خواندن
در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
عطار نیشابوری
عطار نیشابوری
۵۴۰–۶۱۸ ق.نیشابور
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار میرود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبهای بالا برخوردار بودهاست.
کتابخانهی عطار نیشابوری
۶ اثر — برای خواندنِ هر کدام روی کارتش بزن
جستجو در آثار عطار نیشابوری
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۸۵۲ اثر
۱
غزل شمارهٔ ۱
چون نیست، هیچ مردی، در عشق، یار ما را، • سجاده، زاهدان را؛ درد و قُمار، ما را.
۲
غزل شمارهٔ ۲
ز زلفت زنده میدارد صبا انفاس عیسی را • ز رویت میکند روشن خیالت چشم موسی را
۳
غزل شمارهٔ ۳
ای به عالم کرده پیدا راز پنهان مرا • من کیم کز چون تویی بویی رسد جان مرا
۴
غزل شمارهٔ ۴
گفتم اندر محنت و خواری مرا • چون ببینی نیز نگذاری مرا
۵
غزل شمارهٔ ۵
سوختی جانم چه میسازی مرا • بر سر افتادم چه میتازی مرا
۶
غزل شمارهٔ ۶
گر سیر نشد تو را دل از ما • یک لحظه مباش غافل از ما
۷
غزل شمارهٔ ۷
بار دگر شور آفرید این پیر درد آشام ما • صد جام برهم نوش کرد از خون دل پر جام ما
۸
غزل شمارهٔ ۸
چون شدستی ز من جدا صنما • مُلْتَقَى لِمْ تَرَکْتَ بِیْ نَدَما
۹
غزل شمارهٔ ۹
در دلم افتاد آتش ساقیا • ساقیا آخر کجائی هین بیا
۱۰
غزل شمارهٔ ۱۰
در دلم بنشستهای بیرون میا • نی برون آی از دلم در خون میا
۱۱
غزل شمارهٔ ۱۱
ای عجب دردی است دل را بس عجب • مانده در اندیشهٔ آن روز و شب
۱۲
غزل شمارهٔ ۱۲
روز و شب چون غافلی از روز و شب • کی کنی از سر روز و شب طرب
۱۳
غزل شمارهٔ ۱۳
برقع از ماه برانداز امشب • ابرش حسن برون تاز امشب
۱۴
غزل شمارهٔ ۱۴
چه شاهدی است که با ماست در میان امشب • که روشن است ز رویش همه جهان امشب
۱۵
غزل شمارهٔ ۱۵
سحرگاهی شدم سوی خرابات • که رندان را کنم دعوت به طامات
۱۶
غزل شمارهٔ ۱۶
تا درین زندان فانی زندگانی باشدت • کنج عزلت گیر تا گنج معانی باشدت
۱۷
غزل شمارهٔ ۱۷
زهی ماه در مهر سرو بلندت • شکر در گدازش ز تشویر قندت
۱۸
غزل شمارهٔ ۱۸
دم مزن گر همدمی میبایدت • خسته شو گر مرهمی میبایدت
۱۹
غزل شمارهٔ ۱۹
بعد جوی از نفس سگ گر قرب جان میبایدت • ترک کن این چاه و زندان گر جهان میبایدت
۲۰
غزل شمارهٔ ۲۰
ای شکر خوشهچین گفتارت • سرو آزاد کرد رفتارت
دربارهی عطار نیشابوری
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار میرود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبهای بالا برخوردار بودهاست.
۳۱۵۷
شعر در دیوان
۸۵۲
غزلیات
۳۰
قصاید
۲۲۷۲
مثنویات