دماوندیه

ای دیوِ سپیدِ پای در بند⁂ای گنبدِ گیتی، ای دماوند

از سیم به سر یکی کُلَه‌خود⁂ز آهن به میان یکی کمربند

تا چشمِ بشر نبیندت روی⁂بنهفته به ابر، چهرِ دلبند

تا وارَهی از دَمِ ستوران⁂وین مردمِ نحسِ دیومانند

با شیرِ سپهر بسته پیمان⁂با اخترِ سعد کرده پیوند

چون گشت زمین ز جورِ گردون⁂سرد و سیه و خموش و آوند

بنواخت ز خشم بر فلک مشت⁂آن مشت تویی تو، ای دماوند

تو مشتِ درشتِ روزگاری⁂از گردشِ قرن‌ها پس‌افکند

ای مشتِ زمین، بر آسمان شو⁂بر وی بنواز ضربتی چند

نی نی، تو نه مشتِ روزگاری⁂ای کوه، نی‌اَم ز گفته خرسند

تو قلبِ فسرده‌ی زمینی⁂از درد ورم نموده یک چند

تا درد و ورم فرونشیند⁂کافور بر آن ضِماد کردند

شو مُنفجر، ای دلِ زمانه⁂وان آتشِ خود نهفته مپسند

خامُش منشین، سخن همی‌گوی⁂افسرده مباش، خوش همی‌خند

پنهان مکن آتشِ درون را⁂زین سوخته‌جان شنو یکی پند

گر آتشِ دل نهفته داری⁂سوزد جانت، به جانت سوگند

ای مادرِ سرسپید، بشنو⁂این پندِ سیه‌بختْ فرزند

برکَش ز سر آن سپید مِعجَر⁂بنشین به یکی کبود اورَند

بگرای چو اژدهای گُرزه⁂بخروش چو شرزه‌شیرِ اَرغَند

بفکن ز پی این اساسِ تزویر⁂بگسل ز هم این نژاد و پیوند

برکَن ز بُن این بنا، که باید⁂از ریشه بنای ظلم برکَند

زین بی‌خردانِ سِفله بستان⁂دادِ دلِ مردمِ خردمند