موجود
دیوان بهار
قصاید و غزلهای شاعرِ آزادیخواه
سدهی چهاردهم ق.
«جوان بختا، چه نازی بر این عمرِ گذرنده؟»
خواندن
در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر معاصر
ملکالشعرا بهار
ملکالشعرا بهار
۱۳۰۲–۱۳۷۱ ق.مشهد
محمدتقی بهار ملقب به ملکالشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامهنگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملکالشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملکالشعرای دربار مظفرالدینشاه شد. او شش دوره نمایندهٔ مجلس شد و سالها استاد دورهٔ دکتری ادبیات دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات بود. به علت پیوستن به مشروطهطلبان و آزادیخواهان، چند بار تبعید و زندانی شد که سالهای زندان و تبعید از پربهرهترین سالهای زندگی ادبی وی بوده است. بهار در روز دوم اردیبهشت ۱۳۳۰ هجری شمسی در خانهٔ مسکونی خود در تهران زندگی را بدرود گفت و در شمیران در آرامگاه ظهیرالدوله به خاک سپرده شد. از معروفترین آثار وی دیوان اشعار، سبکشناسی (که در سه جلد دربارهٔ سبک نوشتههای منثور فارسی نوشته شده)، تاریخ احزاب سیاسی، تصحیح برخی از متون کهن مانند تاریخ سیستان و مجمل التواریخ و القصص، تاریخ بلعمی را میتوان نام برد.
کتابخانهی ملکالشعرا بهار
جستجو در آثار ملکالشعرا بهار
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۱۰۱ اثر
۱
شمارهٔ ۱
بر دل من گشت عشق نیکوان فرمانروا • اشک سرخ من دلیل و رنگ زرد من گوا
۲
شمارهٔ ۲
همی نالم به دردا، همی گریم به زارا • که ماندم دور و مهجور، من از یار و دیارا
۳
شمارهٔ ۳
گهی با دزد افتد کار و گاهی با عسس ما را • نشد کاین آسمان راحت گذارد یک نفس ما را
۴
شمارهٔ ۴
دوست میدارم من این نوروز فرخفال را • تاکنم نو بر جبین خوبرویان سال را
۵
شمارهٔ ۵
خامشی جُستم که حاسد مرده پندارد مرا • وز سر رشگ و حسدکمتر بیازارد مرا
۶
شمارهٔ ۶
سیل خونآلود اشکم بیخبر گیرد تو را • خون مردم، آخر ای بیدادگر، گیرد تو را
۷
شمارهٔ ۷
یا که به راه آرم این صید دل رمیده را • یا به رهت سپارم این جان به لب رسیده را
۸
شمارهٔ ۸
خوشا بهارا خوشّا مِیا خوشا چمنا • خوشا چمیدن بر ارغوان و یاسمنا
۹
شمارهٔ ۹
جز روی تو کافروخته گردد ز می ناب • آتش که شنیده است که روشن شود از آب
۱۰
شمارهٔ ۱۰
چشم ساقی چو من از باده خرابست امشب • حیف از آن دیده که آمادهٔ خوابست امشب
۱۱
شمارهٔ ۱۱
بگرد ای جوهر سیال در مغز بهار امشب • سرت گردم نجاتم ده ز دست روزگار امشب
۱۲
شمارهٔ ۱۲
رقم قتل ما به دست حبیب • چون مخالف نداشت شد تصویب
۱۳
شمارهٔ ۱۳
غم طوقی از آهن شد و برگردنم آویخت • چون ژندهٔ درویش، بلا در تنم آویخت
۱۴
شمارهٔ ۱۴
بسوختیم زبیداد چرخ و خواهد سوخت • کسی که علم فراموش کرد و جهل آموخت
۱۵
شمارهٔ ۱۵
همین نه از ستم چرخ شهر آمل سوخت • که از عطش به ری امسال سبزه و گل سوخت
۱۶
شمارهٔ ۱۶
حشمت محتشمان مایهٔ مرگ فقراست • داد ازین رسم فرومایه که در شهر شماست
۱۷
شمارهٔ ۱۷
عشقت آتش به دل کس نزند تا دل ماست • کی بهمسجد سزد آن شمع که در خانه رواست
۱۸
شمارهٔ ۱۸
شب است و آنچه دلم کرده آرزو اینجاست • ز عمر نشمرم آن ساعتی که او اینجاست
۱۹
شمارهٔ ۱۹
تا به گل هر لحظه بلبل را فغانی دیگراست • هر طرف از شهرت گل داستانی دیگر است
۲۰
شمارهٔ ۲۰
وحشت راه دراز از نظر کوته ماست • رخ متاب ای دل ازین ره که خدا همراه ماست
دربارهی ملکالشعرا بهار
محمدتقی بهار ملقب به ملکالشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامهنگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملکالشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملکالشعرای دربار مظفرالدینشاه شد. او شش دوره نمایندهٔ مجلس شد و سالها استاد دورهٔ دکتری ادبیات دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات بود. به علت پیوستن به مشروطهطلبان و آزادیخواهان، چند بار تبعید و زندانی شد که سالهای زندان و تبعید از پربهرهترین سالهای زندگی ادبی وی بوده است. بهار در روز دوم اردیبهشت ۱۳۳۰ هجری شمسی در خانهٔ مسکونی خود در تهران زندگی را بدرود گفت و در شمیران در آرامگاه ظهیرالدوله به خاک سپرده شد. از معروفترین آثار وی دیوان اشعار، سبکشناسی (که در سه جلد دربارهٔ سبک نوشتههای منثور فارسی نوشته شده)، تاریخ احزاب سیاسی، تصحیح برخی از متون کهن مانند تاریخ سیستان و مجمل التواریخ و القصص، تاریخ بلعمی را میتوان نام برد.
۷۳۱
شعر در دیوان
۱۰۱
غزلیات
۲۷۶
قصاید
۷۱
رباعیات