طوطی و بقّال

بود بقّالی و وِی را طوطی‌ای⁂خوش‌نوایی، سبز، گویا طوطی‌ای

در دکان بودی نگهبانِ دکان⁂نکته گفتی با همه سوداگران

در خطابِ آدمی ناطق بُدی⁂در نوای طوطیان حاذِق بُدی

جَست از صدرِ دکان، سویی گریخت⁂شیشه‌های روغنِ گل را بریخت

از سویِ خانه بیامد خواجه‌اش⁂بر دکان بنشست فارغ، خواجه‌وَش

دید پر روغن دکان و جامه چرب⁂بر سرش زد، گشت طوطی کَل ز ضرب

روزکی چندی سخن کوتاه کرد⁂مردِ بقّال از ندامت آه کرد

ریش برمی‌کند و می‌گفت: ای دریغ⁂کآفتابِ نعمتم شد زیرِ میغ

دستِ من بشکسته بودی آن زمان⁂چون زدم من بر سرِ آن خوش‌زبان

هدیه‌ها می‌داد هر درویش را⁂تا بیابد نطقِ مرغِ خویش را

بعدِ سه روز و سه شب، حیران و زار⁂بر دکان بنشسته بُد نومیدوار

می‌نمود آن مرغ را هرگون شگفت⁂تا که باشد کاندر آید او به گفت

جولَقی‌ای سر برهنه می‌گذشت⁂با سرِ بی‌مو، چو پشتِ طاس و طَشت

طوطی اندر گفت آمد در زمان⁂بانگ بر درویش زد که: هی فلان!

از چه ای کَل با کَلان آمیختی؟⁂تو مگر از شیشه روغن ریختی؟

از قیاسش خنده آمد خلق را⁂کاو چو خود پنداشت صاحب‌دلق را

کارِ پاکان را قیاس از خود مگیر⁂گرچه باشد در نبشتن، شیر و شیر

جمله عالم زین سبب گمراه شد⁂کم کسی ز ابدالِ حق آگاه شد

هر دو گون زنبور خوردند از محل⁂لیک شد زان نیش و زین دیگر عسل

هر دو گون آهو گیا خوردند و آب⁂زان یکی سرگین شد و زان مُشکِ ناب

هر دو نی خوردند از یک آبخور⁂این یکی خالی و آن پر از شکر

صدهزاران این‌چنین اشباه بین⁂فرقشان هفتادساله راه بین

چون بسی ابلیسِ آدم‌روی هست⁂پس به هر دستی نشاید داد دست