موجود
مثنوی معنوی
شش دفترِ روایی-عرفانی — «قرآنِ پارسی»
۶۶۲–۶۷۲ ق.
«بشنو این نی چون شکایت میکند، از جداییها حکایت میکند»
خواندن
در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
جلال الدین محمد مولوی
جلال الدین محمد مولوی
۶۰۴–۶۷۲ ق.بلخ
مولانا جلالالدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهانالدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او میتوان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
کتابخانهی جلال الدین محمد مولوی
۴ اثر — برای خواندنِ هر کدام روی کارتش بزن
جستجو در آثار جلال الدین محمد مولوی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۳۲۳۰ اثر
۱
غزل شمارهٔ ۱
اِی رَستخیزِ ناگهان وی رحمتِ بیمُنتها • اِی آتشی اَفروخته، در بیشهٔ اَندیشهها
۲
غزل شمارهٔ ۲
ای طایِرانِ قُدْسْ را عشقَت فُزوده بالها • در حلقهٔ سودایِ تو روحانیانْ را حالها
۳
غزل شمارهٔ ۳
اِی دل چه اندیشیدهای در عُذرِ آن تقصیرها؟ • زان سوی او چندان وَفا زین سوی تو چندین جَفا
۴
غزل شمارهٔ ۴
اِی یوسفِ خوشنام ما، خوش میروی بر بامِ ما • ای دَرشکسته جامِ ما، ای بردَریده دامِ ما
۵
غزل شمارهٔ ۵
آن شکل بین وان شیوه بین وان قد و خد و دست و پا • آن رنگ بین وان هنگ بین وان ماه بدر اندر قبا
۶
غزل شمارهٔ ۶
بگریز ای میر اجل از ننگ ما از ننگ ما • زیرا نمیدانی شدن همرنگ ما همرنگ ما
۷
غزل شمارهٔ ۷
بنشستهام من بر درت تا بوک برجوشد وفا • باشد که بگشایی دری، گویی که برخیز اندرآ
۸
غزل شمارهٔ ۸
جز وی چه باشد کز اجل اندر رباید کل ما • صد جان برافشانم بر او گویم هنییا مرحبا
۹
غزل شمارهٔ ۹
من از کجا پند از کجا، باده بگردان ساقیا • آن جام جان افزای را، برریز بر جان ساقیا
۱۰
غزل شمارهٔ ۱۰
مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا • مهمان صاحبدولتم که دولتش پاینده با
۱۱
غزل شمارهٔ ۱۱
ای طوطی عیسی نفس وی بلبل شیرین نوا • هین زُهره را کالیوه کن زان نغمههای جانفزا
۱۲
غزل شمارهٔ ۱۲
ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ما • ای از تو آبستن چمن ، وِی از تو خندان باغها
۱۳
غزل شمارهٔ ۱۳
ای باد بیآرام ما با گل بگو پیغام ما • کای گل گریز اندر شکر چون گشتی از گلشن جدا
۱۴
غزل شمارهٔ ۱۴
ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما • افتاده در غرقابهای تا خود که داند آشنا
۱۵
غزل شمارهٔ ۱۵
ای نوش کرده نیش را بیخویش کن باخویش را • باخویش کن بیخویش را چیزی بده درویش را
۱۶
غزل شمارهٔ ۱۶
ای یوسف آخر سوی این یعقوب نابینا بیا • ای عیسی پنهان شده بر طارم مینا بیا
۱۷
غزل شمارهٔ ۱۷
آمد ندا از آسمان جان را که بازآ الصلا • جان گفت ای نادی خوش اهلا و سهلا مرحبا
۱۸
غزل شمارهٔ ۱۸
ای یوسف خوش نام ما خوش میروی بر بام ما • انا فتحنا الصلا بازآ ز بام از در درآ
۱۹
غزل شمارهٔ ۱۹
امروز دیدم یار را آن رونق هر کار را • میشد روان بر آسمان همچون روان مصطفا
۲۰
غزل شمارهٔ ۲۰
چندانکه خواهی جنگ کن یا گرم کن تهدید را • میدان که دود گولخن هرگز نیاید بر سما
دربارهی جلال الدین محمد مولوی
مولانا جلالالدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهانالدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او میتوان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.
۶۳۲۷
شعر در دیوان
۳۲۳۰
غزلیات
۱۹۹۴
رباعیات
۹۷۲
مثنویات