حملهٔ حیدری

دلیرانِ میدان گشوده نظر⁂که بر کینه، اوّل، که بندد کمر

که ناگاه عَمرو، آن سپهرِ نَبَرد⁂برانگیخت اَبرَش، برافشاند گَرد

چو آن آهنین‌کوه آمد به دشت⁂همه رزمگه کوهِ فولاد گشت

بیامد به دشت و نفس کرد راست⁂پس آن‌گه بایستاد، همرزم خواست

حبیبِ خدایِ جهان‌آفرین⁂نگه کرد بر رویِ مردانِ دین

همه بُرده سر در گریبان فرو⁂نشد هیچ‌کس را هوس، رزمِ او

به جز بازویِ دین و شیرِ خدا⁂که شد طالبِ رزمِ آن اژدها

برِ مصطفی بهرِ رخصت دوید⁂ازو خواست دستوری، امّا ندید

به سویِ هُژَبرِ ژیان کرد رو⁂به پیشش برآمد شهِ جنگجو

دویدند از کینِ دل سویِ هم⁂درِ صُلح بَستند بر رویِ هم

فلک باخت از سهمِ آن جنگ، رنگ⁂بوَد سهمگین جنگِ شیر و پلنگ

نخست آن سیه‌روز و برگشته‌بخت⁂بَرافراخت بازو چو شاخِ درخت

سپَر بر سر آورد شیرِ اِله⁂عَلَم کرد شمشیر آن اژدها

بیفشُرد چون کوه پا بر زمین⁂بخایید دندان به دندانِ کین

چو ننمود رُخ شاهدِ آرزو⁂به هم حمله کردند باز از دو سو

نهادند آوردگاهی چنان⁂که کم دیده باشد زمین و زمان

ز بس گَرد از آن رزمگه بردَمید⁂تنِ هر دو شد از نظر ناپدید

زرِه لَخت‌لَخت و قَبا چاک‌چاک⁂سَر و رویِ مردان پُر از گَرد و خاک

چنین آن دو ماهر در آدابِ ضرب⁂زِ هم رد نمودند هفتاد حَرب

شجاعِ غَضَنفَر، وصیِّ نَبی⁂نهنگِ یَمِ قدرتِ حق، علی

چنان دید بر رویِ دشمن زِ خشم⁂که شد ساخته کارش از زَهرِ چشم

برافراخت پس دستِ خیبَرگُشا⁂پیِ سر بریدن بیفشرد پا

به نامِ خدایِ جهان‌آفرین⁂بینداخت شمشیر را شاهِ دین

چو شیرِ خدا راند بر خَصم، تیغ⁂به سر کوفت شیطان، دو دستِ دریغ

پرید از رُخِ کفر، در هند، رنگ⁂تپیدند بُت‌خانه‌ها در فرنگ

غَضَنفَر بِزَد تیغ بَر گردنش⁂درآورد از پای، بی‌سر تنش

دَمِ تیغ بر گردنش چون رسید⁂سَرِ عَمرو صد گام از تن پرید

چو غلتید در خاک آن ژِنده‌فیل⁂بزد بوسه بر دستِ او، جبرئیل