میکل‌آنژ بوئوناروتی

Michelangelo Buonarroti

میکل‌آنژ بوئوناروتی (۱۴۷۵–۱۵۶۴) پیکرتراش، نقاش، معمار و شاعر بزرگ رنسانس ایتالیا بود که سقف کلیسای سیستین و تندیس داوود را آفرید. او در کنار هنرهای تجسمی، صدها غزلواره (سونت) و مادریگال سرود که از عشق افلاطونی، زیبایی، پیری، مرگ و ایمان سخن می‌گویند. شعر او، که پس از مرگش منتشر شد، زبانی سخت و سنگین و پرکشمکش دارد و همچون پیکرتراشی‌اش جان را از دل سنگ بیرون می‌کشد. دوستی‌اش با ویتوریا کولونا و توماسو دِ کاوالیری الهام‌بخش بسیاری از زیباترین سروده‌های اوست. 🤖 ترجمهٔ ماشینی (LLM) — متن اصلی از ویکی‌نبشتهٔ ایتالیایی.