نیکی

یکی روبَهی دید بی‌دست و پای⁂فروماند در لطف و صُنعِ خدای

که چون زندگانی به سر می‌برد؟⁂بدین دست و پای، از کجا می‌خورد؟

در این بود درویشِ شوریده‌رنگ⁂که شیری برآمد، شغالی به چنگ

شغالِ نگون‌بخت را شیر خورد⁂بماند آنچه، روباه از آن سیر خورد

دگر روز باز اتّفاق اوفتاد⁂که روزی‌رسان قوتِ روزش بداد

یقین، مرد را دیده بیننده کرد⁂شد و تکیه بر آفریننده کرد

کزین پس به کنجی نشینم چو مور⁂که روزی نخوردند پیلان به زور

زَنَخدان فروبُرد چندی به جَیب⁂که بخشنده روزی فرستد ز غیب

نه بیگانه تیمار خوردش، نه دوست⁂چو چنگش رگ و استخوان ماند و پوست

چو صبرش نماند از ضعیفی و هوش⁂ز دیوارِ محرابش آمد به گوش

برو شیرِ درّنده باش، ای دَغَل⁂میَنداز خود را چو روباهِ شَل

چنان سعی کن کز تو مانَد چو شیر⁂چه باشی چو روبَه به وامانده سیر؟

بخور تا توانی به بازویِ خویش⁂که سَعیَت بُوَد در ترازویِ خویش

بگیر ای جوان، دستِ درویشِ پیر⁂نه خود را بیفکن که دستم بگیر

خدا را بر آن بنده بخشایش است⁂که خَلق از وجودش در آسایش است

کَرَم وَرزد آن سَر که مغزی در اوست⁂که دون‌همّتانند بی‌مغز و پوست

کسی نیک بیند به هر دو سرای⁂که نیکی رسانَد به خَلقِ خدای