لطفِ خدا

وحشی بافقی — منظومه‌ی فرهاد و شیرین — ابیاتِ آغازین

وحشی خدا را می‌ستاید که مزه‌بخشِ زبان‌ها و سنجه‌ی معناست: بلندی و پستی به خواستِ اوست، درِ بخششش هرگز بسته نبوده و عالم را چنان سامان داده که سرِ مویی کم و بیش ندارد. پایان‌بندی، اوجِ فروتنی است — کمالِ عقل آن است که بگوید هیچ نمی‌دانم.

برگزیده‌ای از آغازِ «فرهاد و شیرین» است که وحشی به پیرویِ «خسرو و شیرینِ» نظامی سرود. ساختِ بیت‌ها یکسر بر تقارن و تضاد استوار است: بلند/نژند، ادبار/اقبال، روشنایی/تیره‌رایی — و همین دوقطبی‌ها به بیتِ پایانی می‌رسند که خودْ یک متناقض‌نماست.