موجود
فرهاد و شیرین
منظومهی عاشقانه + غزلها
سدهی دهم ق.
«دوستی با مردم دانا نکوست»
خواندن
در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
وحشی بافقی
وحشی بافقی
۹۴۰–۹۹۹ ق.بافق
كمالالدین بافقی متخلص به وحشی از شعرای زبردست قرن دهم است. وی در اواسط نیمهٔ اول قرن دهم در بافق به دنیا آمد و تحصیلات مقدماتی خود را در زادگاهش طی کرد. او در مدت عمر مانند خواجهٔ شیراز از مسافرتهای دور و دراز احتراز میجست و جز به کاشان و عراق سفر نکرد. وحشی بافقی در حدود سال ۹۹۹ هجری قمری درگذشت. مزار وی در محلهٔ سر برج یزد در برابر مزار شاهزاده فاضل، برادر امام هشتم قرار دارد. آثار باقیماندهٔ وی عبارتند از دیوان اشعار، مثنوی خلد برین، مثنوی ناظر و منظور و مثنوی فرهاد و شیرین که این آخری به علت فوت وی ناتمام ماند و قرنها پس از او وصال شیرازی آن را به اتمام رساند.
کتابخانهی وحشی بافقی
جستجو در آثار وحشی بافقی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۳۹۷ اثر
۱
شمارهٔ ۱
آه ، تا کی ز سفر باز نیایی؟ بازآ • اشتیاق تو مرا سوخت. کجایی؟ بازآ
۲
شمارهٔ ۲
کشیده عشق در زنجیر، جان ناشکیبا را • نهاده کار صعبی پیش، صبر بند فرسا را
۳
شمارهٔ ۳
راندی ز نظر، چشم بلا دیدهٔ ما را • این چشم کجا بود ز تو، دیدهٔ ما را
۴
شمارهٔ ۴
چند به دل فرو خورم این تف سینه تاب را • در ته دوزخ افکنم جان پر اضطراب را
۵
شمارهٔ ۵
تازه شد آوازهٔ خوبی ، گلستان ترا • نغمه سنج نو، مبارک باد، بستان ترا
۶
شمارهٔ ۶
من آن مرغم که افکندم به دام صد بلا خود را • به یک پرواز بی هنگام کردم مبتلا خود را
۷
شمارهٔ ۷
طی زمان کن ای فلک ، مژدهٔ وصل یار را • پارهای از میان ببر این شب انتظار را
۸
شمارهٔ ۸
خیز و به ناز جلوه ده قامت دلنواز را • چون قد خود بلند کن پایهٔ قدر ناز را
۹
شمارهٔ ۹
نرخ بالا کن متاع غمزهٔ غماز را • شیوه را بشناس قیمت، قدر مشکن ناز را
۱۰
شمارهٔ ۱۰
نبود طلوع از برج ما، آن ماه مهر افروز را • تغییر طالع چون کنم این اختر بد روز را
۱۱
شمارهٔ ۱۱
بار فراق بستم و ، جز پای خویش را • کردم وداع جملهٔ اعضای خویش را
۱۲
شمارهٔ ۱۲
عزت مبردر کار دل این لطف بیش از پیش را • این بس که ضایع میکنی برمن جفای خویش را
۱۳
شمارهٔ ۱۳
منع مهر غیر نتوان کرد یار خویش را • هر که باشد، دوست دارد دوستار خویش را
۱۴
شمارهٔ ۱۴
چیست قصد خون من آن ترک کافر کیش را • ای مسلمانان نمیدانم گناه خویش را
۱۵
شمارهٔ ۱۵
هست امیدِ قوتی بختِ ضعیفحال را • مژدهٔ یک خرام ده منتظرِ وصال را
۱۶
شمارهٔ ۱۶
بر سر نکشت درتب غم هیچکس مرا • جز دود دل که بست نفس بر نفس مرا
۱۷
شمارهٔ ۱۷
بر قول مدعی مکش ای فتنهگر مرا • گر میکشی بکش به گناه دگر مرا
۱۸
شمارهٔ ۱۸
ننموده استخوان ز تن ناتوان مرا • پیدا شده فتیلهٔ زخم نهان مرا
۱۹
شمارهٔ ۱۹
خانه پر بود از متاع صبر این دیوانه را • سوخت عشق خانه سوز اول متاع خانه را
۲۰
شمارهٔ ۲۰
ساکن گلخن شدم تا صاف کردم سینه را • دادم از خاکستر گلخن صفا آیینه را
دربارهی وحشی بافقی
كمالالدین بافقی متخلص به وحشی از شعرای زبردست قرن دهم است. وی در اواسط نیمهٔ اول قرن دهم در بافق به دنیا آمد و تحصیلات مقدماتی خود را در زادگاهش طی کرد. او در مدت عمر مانند خواجهٔ شیراز از مسافرتهای دور و دراز احتراز میجست و جز به کاشان و عراق سفر نکرد. وحشی بافقی در حدود سال ۹۹۹ هجری قمری درگذشت. مزار وی در محلهٔ سر برج یزد در برابر مزار شاهزاده فاضل، برادر امام هشتم قرار دارد. آثار باقیماندهٔ وی عبارتند از دیوان اشعار، مثنوی خلد برین، مثنوی ناظر و منظور و مثنوی فرهاد و شیرین که این آخری به علت فوت وی ناتمام ماند و قرنها پس از او وصال شیرازی آن را به اتمام رساند.
۵۵۶
شعر در دیوان
۳۹۷
غزلیات
۴۱
قصاید
۶۶
رباعیات