شاعر

اعشی

میمون بن قیس، الأعشی الکبیر

۵۷۰–۶۲۹ ق.

صَنّاجةُ العرب؛ شاعرِ دوره‌گرد و مدیحه‌سرای جاهلی که در معلّقاتِ دهگانه شمرده می‌شود.

جستجو در آثار اعشی

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

قصاید — ۲۹ اثر

أأزمعتَ منْ آلِ ليلى ابتكارا

أأزمعتَ منْ آلِ ليلى ابتكارا ⁎ وشطّتْ على ذي هوىً أن تزارا • آیا از خاندان لیلی بامدادان عزم رفتن کردی، و دیدار با عاشقی دور شد؟

أتَاني وَعُونُ الحُوشِ بَيْني وَبَينكُمْ

أتَاني وَعُونُ الحُوشِ بَيْني وَبَينكُمْ ⁎ كَوَانِسُ مِنْ جَنْبَيْ فِتاقٍ فأبْلَقَا • نزد من آمد، و یاری حوش میان من و شما بود، گروه‌هایی خزیده از دو سوی فتاق و ابلق.

أتشفيكَ "تيّا" أمْ تركتَ بدائكا

أتشفيكَ "تيّا" أمْ تركتَ بدائكا ⁎ وَكَانَتْ قَتُولاً للرّجَالِ كَذَلِكَا • آیا «تیا» تو را شفا می‌دهد یا تو را با دردت رها کردم؟ و او چنین کشندهٔ مردان بود.

أثوى قصّرَ ليلة ً ليزوَّدا

أثوى، قصّرَ ليلةً ليزوَّدا ⁎ ومضى وأخلفَ من قتيله موعدا • آیا قتیله شبی کوتاه ماند تا توشه برگیرد؟ و رفت و از وعده‌ای که به کشته‌اش داده بود تخلف کرد.

أذِنَ اليَوْمَ جِيرَتي بِحُفُوفِ

أذِنَ اليَوْمَ جِيرَتي بِحُفُوفِ ⁎ صرموا حبلَ آلفٍ مألوفِ • امروز همسایگانم در حفوف اعلام جدایی کردند و ریسمان دوست مأنوس را بریدند.

أقَيْسَ بنَ مسعودِ بنِ قيسِ بنِ خالدٍ

أقَيْسَ بنَ مسعودِ بنِ قيسِ بنِ خالدٍ ⁎ وَأنْتَ امرُؤٌ تَرْجُو شَبَابَكَ وَائِلُ • ای قیس پسر مسعود پسر قیس پسر خالد، تو مردی هستی که وائل جوانی‌ات را امید دارد.

ألا حَيّ مَيّاً إذْ أجَدّ بُكُورُهَا

ألا حَيّ مَيّاً، إذْ أجَدّ بُكُورُهَا ⁎ وَعَرِّضْ بقَوْلٍ: هلْ يُفادى أسيرُهَا • به می سلام گوی، آن‌گاه که بامدادانش را پیش انداخت، و با سخنی کنایه زد که آیا اسیرش فدیه می‌شود؟

ألا قلْ لتيّا قبلَ مرّتها اسلمي

ألا قلْ لتيّا قبلَ مرّتها اسلمي ⁎ تَحِيّةَ مُشْتَاقٍ إلَيْهَا مُتَيَّمِ • آگاه باش، به تیا پیش از آنکه بیاید بگو: سلامت باشی، سلام دلباخته‌ای شیفتهٔ او.

ألا مَنْ مُبْلِغٌ عَنّي حُرَيْثاً

ألا مَنْ مُبْلِغٌ عَنّي حُرَيْثاً ⁎ مغلغلةً أحانَ أمِ ازدرانا • آیا کسی هست که از من پیامی نهان‌گشته به حریث برساند؟ آیا زمانش رسیده یا ما را کوچک شمردند؟

۱۰

ألا يا قتلُ قدْ خلق الجديدُ

ألا يا قتلُ قدْ خلق الجديدُ ⁎ وحبُّكِ ما يمحّ وما يبيدُ • ای قتیل، نو کهنه شد و عشق تو محو نمی‌شود و از میان نمی‌رود.

۱۱

ألمْ تروا إراماً وعادا

ألمْ تروا إراماً وعادا ⁎ أودى بها اللّيلُ والنهارُ • آیا ارم و عاد را ندیدید که شب و روز آنان را نابود کرد؟

۱۲

ألَمْ تَغتَمِضْ عَيناكَ لَيلَة َ أرْمَدَا

ألَمْ تَغتَمِضْ عَيناكَ لَيلَةَ أرْمَدَا ⁎ وبت كما بات السّليمَ مسَّهدَا • آیا چشم تو در شب ارمد نخفت و چون گزیدهٔ مار شب را بی‌خواب گذراندی؟

۱۳

إنّ محلاً وإنّ مرتحلا

إنّ محلاً، وإنّ مرتحلا ⁎ وَإنّ في السَّفْرِ مَا مَضَى مَهَلا • فرود آمدن و کوچ کردن، و در سفر آنچه گذشته مهلتی است.

۱۴

بانَتْ سُعادُ وَأمْسَى حَبلُها انقطَعَا،

بانَتْ سُعادُ وَأمْسَى حَبلُها انقطَعَا ⁎ واحتلتِ الغمرَ فالجدّينِ فالفرعا

۱۵

ذَرِيني لكِ الوَيْلاتُ آتي الغَوَانِيَا

ذَرِيني لكِ الوَيْلاتُ آتي الغَوَانِيَا ⁎ مَتى كُنْتُ ذَرّاعاً أسُوقُ السّوَانِيَا • مرا واگذار؛ وای بر تو، آیا من هرگز از آنانی بوده‌ام که دنبال زنان زیبا می‌روند و شتر آب‌کش می‌رانند؟

۱۶

رَحَلَتْ سُمَيّة ُ غُدوَة ً أجمالَها

رَحَلَتْ سُمَيّةُ، غُدوَةً، أجمالَها ⁎ غضبى عليكَ، فما تقولُ بدا لها • سمیه صبحگاهان شتران خود را بار کرد، بر تو خشمگین؛ نمی‌دانم چه شد که چنین کرد.

۱۷

شاقتكَ منْ قتلة َ أطلالها،

شاقتكَ منْ قتلة َ أطلالها ⁎ بالشّطّ فالوترِ إلى حاجرِ • ویرانه‌های جایگاهِ قتله تو را به شور آورد،

۱۸

شُرَيْحُ لا تَتْرُكَنّي بَعْدَ مَا عَلِقَتْ

شُرَيْحُ لا تَتْرُكَنّي بَعْدَ مَا عَلِقَتْ ⁎ حِبالَكَ اليَوْمَ بَعْدَ القِدّ أظْفارِي • ای شریح، مرا مگذار، پس از آن که امروز ریسمان‌های تو بر من گره خورد و ناخن‌هایم پس از بند آزاد شد.

۱۹

غشيتَ لليلى بليلٍ خدورا

غَشِيْتَ لِليلى بِلَيْلٍ خُدُورَا ⁎ وَطَالَبْتَها وَنَذَرْتَ النُّذُورا • شبانه به سراپرده‌های لیلی رفتی و در پی‌اش شدی و نذرها کردی.

۲۰

فِدًى لَبنى ذُهلِ بنِ شَيبانَ ناقَتي

فِدًى لَبنى ذُهلِ بنِ شَيبانَ ناقَتي ⁎ وراكبها، يومَ اللّقاءِ، وقلتِ • ناقه‌ی من و سوارش، فدای پسران ذُهل بن شیبان باد، در روز نبرد، و کشته شد آنکه کشته شد.

درباره‌ی اعشی

صَنّاجةُ العرب؛ شاعرِ دوره‌گرد و مدیحه‌سرای جاهلی که در معلّقاتِ دهگانه شمرده می‌شود.

۴۰

شعر در دیوان

۲۹

قصاید

۱۱

اشعار