فِدًى لَبنى ذُهلِ بنِ شَيبانَ ناقَتي

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ناقه‌ی من و سوارش، فدای پسران ذُهل بن شیبان باد، در روز نبرد، و کشته شد آنکه کشته شد.•فِدًى لَبنى ذُهلِ بنِ شَيبانَ ناقَتي ⁎ وراكبها، يومَ اللّقاءِ، وقلتِ
2. 2آنان در حنو قراقر، پیشاپیش هامرز را زدند تا پا به گریز نهاد.•هُمُ ضَرَبُوا بِالحِنْوِ، حنوِ قُرَاقرٍ ⁎ مُقَدِّمَةَ الهَامَرْزِ حَتى تَوَلّتِ
3. 3پس خدا را دو چشمی که دید گروهی را که بر دستان بی‌خردان سخت‌تر از آن گروه بود،•فللّهِ عينا منْ رأى منْ عصابةٍ ⁎ أشدَّ على أيدي السُّفاةِ منَ الّتي
4. 4که از بطحا آمدند، شمشیرهاشان می‌درخشید و پرچم‌هایشان برافراشته بود و بالا رفتند.•أتتهمْ منَ البطحاءِ يبرقُ بيضها ⁎ وَقَدْ رُفِعَتْ رَايَاتُهَا، فَاستَقَلّتِ
5. 5آنان برخاستند و ما برخاستیم و مرگ میان ما بود؛ تنگنایی بر ما فرود آمد و برطرف شد.•فشاروا وثرنا، والمنيّةُ بيننا ⁎ وَهَاجَتْ عَلَيْنَا غَمْرَةٌ، فتَجَلّتِ
6. 6و جنگی پیر و آبستن مردم را برانگیخت، سخت‌کوب و سخت‌فشار، و گمراه کرد.•وقدْ شمّرتْ بالنّاسِ شمطاءُ لاقحٌ ⁎ عَوَانٌ، شَديدٌ هَمزُها، فأضَلّتِ
7. 7کفایت کردند آنگاه که هامرز آمد و بر فراز او پرچمی چون سایه‌ی عقاب بود که فرود آمد و آویخت.•كَفَوْا إذْ أتَى الهَامَرْزُ تَخفِقُ فوْقَه ⁎ كظل االعقاب،اٍذهوت،فتدلت
8. 8و آنچه نمی‌گذاشتند حمایت کردند؛ پس زنان کجاوه‌نشین ما که ایستاده بودند، فرود آمدند.•وأحموا حمى ما يمنعون فأصبحت ⁎ لِنَا ظُعُنٌ كانَتْ وُقُوفاً، فَحَلّتِ
9. 9جام تلخ مرگ را به آنان چشاندند و سواران‌شان خوار و ذلیل شدند.•أذاقُوهُمُ كأساً مِنَ المَوْتِ مُرّةٍ ⁎ وقدْ بذختْ فرسانهمْ وأذلّتِ
10. 10زره‌های بلندشان سفید و سبک‌اند و بر فراز آنان خودهایی چون ستارگان بالا رفته‌اند.•سوابغهمْ بيضٌ خفافٌ، وفوقهم ⁎ من البَيْضِ أمْثالُ النّجومِ استَقَلّتِ
11. 11جز زره‌ی گشادی که بالا می‌گیرد، چیزی نماند و گروهی از آنان فرود آمد و بالا رفت.•وَلمْ يَبْقَ إلاّ ذاتُ رَيْعٍ مُفاَضَةٌ ⁎ وَأسْهَلَ مِنْهُمْ عُصْبَةٌ فأطَلّتِ
12. 12بامدادان در حنو قراقر بر آنان تاختند و از ذی‌قار لشکرها آمدند و درهم شکستند.•فَصَبّحَهُمْ بالحِنْوِ حِنْوِ قُرَاقِرٍ ⁎ وَذي قَارِهَا مِنْهَا الجُنُودُ فَفُلّتِ
13. 13بر هر اسب تنومند و کشیده، گویی عقابی است که از دیده‌گاهی فرود آید، آنگاه که بالا رفت.•على كلّ محبوكِ السّراةِ، كأنّهُ ⁎ عقابٌ هوتْ من مرقبٍ إذْ تعلتِ
14. 14پس بر هامرز در میان خانه‌هایشان، بارانی تند از مرگ باریدن گرفت و روان شد.•فجادَتْ عَلى الهَامَرْزِ وَسطَ بيوتهِمْ ⁎ شآبيبُ موتٍ، أسلتْ واستهلتِ
15. 15فرزندان آزادگان بازایستادند، آنگاه که سواران چیره‌ی شیبان در برابرشان پایداری کردند و گریختند.•تَناهَتْ بَنُو الأحْرَارِ إذْ صَبَرَتْ لهم ⁎ فوارسُ من شيبانَ غلبٌ فولّتِ
16. 16قیس از دست آنان گریخت و گفتم شاید، اگر کفش او لغزیده باشد، بهبود یابد.•وأفلتهمْ قيسٌ، فقلتُ لعلهُ ⁎ يَبِلّ لَئِنْ كانَتْ بِهِ النّعْلُ زَلّتِ
17. 17آنان نرفتند تا زنان‌شان به شتاب افتادند و بر ایشان تیرها افکندند و خوار شدند.•فَمَا بَرِحُوا حتى استُحِثّتْ نِساؤهم ⁎ وَأجْرَوْا عَلَيها بالسّهامِ، فذَلّتِ
18. 18به جان تو سوگند، هیچ چیز مانند اندوه، جوان را لاغر نمی‌کند، آنگاه که نیازی میان سینه‌ها بزرگ شود.•لَعَمْرُكَ ما شَفّ الفَتى مثلُ هَمّهِ ⁎ إذا حَاجَةٌ بَينَ الحَيَازِيمِ جِلّتِ