ألا مَنْ مُبْلِغٌ عَنّي حُرَيْثاً

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آیا کسی هست که از من پیامی نهان‌گشته به حریث برساند؟ آیا زمانش رسیده یا ما را کوچک شمردند؟•ألا مَنْ مُبْلِغٌ عَنّي حُرَيْثاً ⁎ مغلغلةً أحانَ أمِ ازدرانا
2. 2ما ایستادیم آنگاه که شما سست شدید، و ما برای هر که نزد ما بیاید در رداع هستیم.•فإنّا قَدْ أقَمْنَا، إذْ فَشِلْتُمْ ⁎ وَإنّا بِالرِّدَاعِ لِمَنْ أتَانَا
3. 3از چارپایانی چون گله‌های ایل که زمین را با خالدار و اصیل می‌چرند.•مِنَ النَّعَمِ الّتي كَحِرَاجِ إيلٍ ⁎ تحشّ الأرضَ شيماً أوْ هجانا
4. 4و هر ماده‌اسب بلند‌قامت که رگ ران‌هایش کشیده است، پیشاپیش میدان‌ها و افسارها خود را نشان می‌دهد.•وكلَّ طوالةٍ شنجٍ نساها ⁎ تبدُّ بدا المعارقِ والعنانا
5. 5و اسب نر بی‌مو و تیزرو از نرها، گویی بر ران‌هایش روغن مالیده‌اند.•وَأجْرَدَ مِنْ فُحُولِ الخَيْلِ طِرْفٍ ⁎ كأنّ على شواكلهِ دهانا
6. 6و قبیله را زره‌پوش بلند‌بالایی نگه می‌دارد که از شراب، او را کاخ می‌پنداری.•وَيَحْمي الحَيَّ أرْعنُ ذُو دُرُوعٍ ⁎ منَ السُّلافِ تحسبهُ إوانا
7. 7نه، به جان پدرت، تا آخر عمر چیزی جز نیزه‌مان به تو نمی‌دهیم.•فلا وأبيكَ، لا نعطيكَ منها ⁎ طِوَالَ حَيَاتِنَا، إلاّ سِنَانَا
8. 8و جز هر نیزهٔ گندمگون، که راست است، گویی پوست چوب خیزران را رویانده.•وَإلاّ كُلَّ أسْمَرَ، وَهْوَ صَدْقٌ ⁎ كأنّ اللّيطَ أنبتَ خيزرانا
9. 9و جز هر شمشیر صیقلی خطدار که چون بالا رود گردن و سینه را می‌شکافد.•وَإلاّ كُلَّ ذِي شُطَبٍ صَقِيلٍ ⁎ يَقُدّ، إذا عَلا، العُنُقَ الجِرَانا
10. 10ابوعجلان روزی بر آن خم شد و دو صیقلگرش را بر آن گرداند و تیزش کرد، جوان ما.•أكَبّ عَلَيْهِ مِصْقَلَتَيْهِ يَوْماً ⁎ أبو عجلانَ يشحذاه، فتانا
11. 11پس بر آن ماند و دو کنارهٔ پیشانی‌اش عرق کرد و لبهٔ دو تیغ را تیز کرد و نرم نشد.•فَظَلّ عَلَيْهِ يَرْشَحُ عَارِضَاهُ ⁎ يَحُدّ الشّفْرَتَينِ، فَمَا ألانا
12. 12و ما آرزو را به قومی که بر ما هستند نمی‌دهیم، چنان که کارها بر آرزوهای ما پوشیده نیست.•ولا نعطي المنى قوماً علينا ⁎ كمَا لَيْسَ الأمُورُ على مُنَانَا
13. 13و پرده‌برداری نیز، پس از جنگ قومی خسته می‌شویم، چون آسیای آنان گیر کند آسیای ما.•ولاكشفٌ، فنسأمَ حربَ قومٍ ⁎ إذا أزَمَتْ رَحىً لَهُمُ رَحَانَا
14. 14قلابه، بندهٔ عمرو، آنان را برای ما می‌آورد تا ما را با آنان هدف قرار دهد، در میان کسانی که ما را هدف گرفتند.•يَسُوقُ لَنَا قِلابَةَ عَبْدُ عَمْرٍو ⁎ ليَرْمِيَنَا بِهِمْ، فِيمَنْ رَمَانَا
15. 15و اگر به بامداد بنگرند، آنگاه از نوک نیزه‌ها آنچه پذیرایی ما بود می‌چشند.•وَلَوْ نَظَرُوا الصّباحَ، إذاً لَذاقُوا ⁎ بِأطْرَافِ الأسِنّةِ، مَا قِرَانَا
16. 16و ما در صلیب و دل فلج، همگی، شعلهٔ خود را بر آنجا نهاده‌ایم.•وَإنّا بِالصُّلَيْبِ وَبَطْنِ فَلجٍ ⁎ جميعاً، واضعينَ بها لظانا
17. 17روز دود می‌کنیم تا ما را ببینی، و از کسی با ستمگری خود پنهان نمی‌مانیم.•نُدَخِّنُ بِالنّهَارِ لِتُبصِرينَا ⁎ وَلا نَخْفَى عَلى أحَدٍ بَغَانَا
18. 18اگر ابوعمران از ما رو بپوشاند، ما، به جان ستارگان درخشان، اگر ما را ببیند،•فَإنْ يَحْتَفْ أبُو عِمْرانَ عَنّا ⁎ فإنّا، والثواقبِ، لوْ رآنا
19. 19زنان نوحه‌گر او از آنان خواهند گفت: هنگام مرگ او فرارسید و رسید.•لَقَالَ المُعْوِلاتُ عَلَيْهِ مِنْهُمْ: ⁎ لقدْ حانتْ منيتهُ وحانا