خاکِ آزادگان

سپیده کاشانی — دیوانِ سپیده کاشانی

شاعر رو در روی دشمن می‌ایستد: اگر خاکم را به خون بکشی، از همان خاک گل می‌روید؛ تن را بسوزان و سر را ببر، اما عشقِ میان من و میهن را نمی‌توانی برُبایی. جان کندنِ من خود جلوه‌ی هستی است و شعله‌ام پس از من از گورم برمی‌خیزد.

سپیده کاشانی (۱۳۱۵–۱۳۷۱) از شاعرانِ شاخصِ ادبیاتِ پایداریِ پس از انقلاب است. نکته‌ی سبکیِ درس: ردیفِ تک‌واژه‌ای «من» در پایانِ هر بیت، شعر را به یک اعلامِ موضعِ شخصی بدل می‌کند — همه‌چیز از زاویه‌ی «من» گفته می‌شود و همین، لحنِ ایستادگی می‌سازد.