مست و هشیار

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت⁂مست گفت: ای دوست، این پیراهن است، افسار نیست

گفت: مستی، زان سبب افتان و خیزان می‌روی⁂گفت: جرمِ راه رفتن نیست، ره هموار نیست

گفت: می‌باید تو را تا خانه‌ی قاضی برم⁂گفت: رو، صبح آی، قاضی نیمه‌شب بیدار نیست

گفت: نزدیک است والی را سرای، آنجا شویم⁂گفت: والی از کجا در خانه‌ی خمّار نیست؟

گفت: تا داروغه را گوییم، در مسجد بخواب⁂گفت: مسجد خوابگاهِ مردمِ بدکار نیست

گفت: دیناری بده پنهان و خود را وارهان⁂گفت: کارِ شرع، کارِ درهم و دینار نیست

گفت: از بهرِ غرامت، جامه‌ات بیرون کنم⁂گفت: پوسیده است، جز نقشی ز پود و تار نیست

گفت: آگه نیستی کز سر درافتادت کلاه⁂گفت: در سر عقل باید، بی‌کلاهی عار نیست

گفت: می بسیار خوردی، زان چنین بی‌خود شدی⁂گفت: ای بیهوده‌گو، حرفِ کم و بسیار نیست

گفت: باید حد زند هشیارْ مردم، مست را⁂گفت: هشیاری بیار، اینجا کسی هشیار نیست