شاعر

کعب بن زهیر

کعب بن زهیر بن ابی‌سلمی

۶۰۰–۶۶۲ ق.

پسرِ زهیر؛ قصیدهٔ «بانت سعاد» (بُردة) را در پیشگاهِ پیامبر خواند.

جستجو در آثار کعب بن زهیر

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

قصاید — ۲۳ اثر

أَبَتْ ذِكْرة ٌ من حُبِّ لَيْلَى تَعُودُنِي

أَبَتْ ذِكْرةٌ من حُبِّ لَيْلَى تَعُودُنِي ⁎ عيادَ أخي الحُمّى إذا قلتَ أقصرا • یادی از عشق لیلی بازنمی‌گردد که مانند عیادت تب‌دار هر بار که بگویی کوتاه‌تر شو باز می‌آید

أتَعرِفُ رَسْماً بين رَهْمَانَ فالرَّقَمْ

أتَعرِفُ رَسْماً بين رَهْمَانَ فالرَّقَمْ ⁎ إلى ذي مراهيطٍ كما خطَّ بالقلمْ • آیا نشانی میان رهمان و رقم می‌شناسی، تا مراهیط، چنان که با قلم نوشته شده

أَلاَ أَسْمَاءُ صَرَّمْتِ الحِبَالاَ

أَلاَ أَسْمَاءُ صَرَّمْتِ الحِبَالاَ ⁎ فَأَصْبَحَ غَادِياً عَزَمَ ارْتِحالاَ • هان ای اسما، رشته‌ها را بریدی، و او بامدادان آهنگ کوچ کرد

ألاَ بَكَرتْ عِرْسِي تُوَائمٌ مَنْ لَحَى

ألاَ بَكَرتْ عِرْسِي تُوَائمٌ مَنْ لَحَى ⁎ وأقْرِبْ بأحْلامِ النِّساء من الرَّدَى • هان، همسرم بامدادان آمد، نکوهشگری همچون خواهر دوقلو، و خردهای زنان به هلاکت نزدیک‌تر است

ألمّا على ربعٍ بذات المزاهرِ

ألمّا على ربعٍ بذات المزاهرِ ⁎ مقيمٍ كأخلاقِ العباءةِ داثرِ • لختی بر خانه‌ای در ذات المزاهر درنگ کنید که چون ردای فرسوده مانده و از میان رفته است

أمِنْ أُمِّ شَدّادٍ رُسُومُ المَنَازِلِ

أمِنْ أُمِّ شَدّادٍ رُسُومُ المَنَازِلِ ⁎ تَؤَهَّمْتُها مِنْ بَعدْ سافٍ ووابِلِ • آیا این آثار خانه‌ها از آنِ ام شداد است که پس از ریگ و رگبار آنها را شناختم

أمِنْ دِمْنة ِ الدَّارِ أَقْوَتْ سِنِينَا

أمِنْ دِمْنةِ الدَّارِ أَقْوَتْ سِنِينَا ⁎ بكيتَ فظلتَ كئيباً حزينا • آیا از آثار خانهٔ ویرانی است که سال‌ها خالی مانده که گریستی و غمگین و اندوهناک ماندی

أَمِنْ دِمْنَة ٍ قَفْرٍ تَعَاوَرَها البِلَى

أَمِنْ دِمْنَةٍ قَفْرٍ تَعَاوَرَها البِلَى ⁎ لِعَيْنَيْكَ أسرابَ تَفِيضُ غُرُوبُها • آیا از خانهٔ ویرانی است که فرسودگی پیاپی بر آن گذشته که برای دیدگانت سیلاب‌هایی از اشک روان است

أمن نوارَ عرفتَ المنزلَ الخلقا

أمن نوارَ عرفتَ المنزلَ الخلقا ⁎ إذ لا تفارقُ بطنَ الجوِّ فالبرقا • آیا از نوار آن خانهٔ کهنه را شناختی، آن‌گاه که از میانهٔ جو و برق جدا نمی‌شد

۱۰

إنّ عِرْسِي قد آذنتْني أخِيراً

إنّ عِرْسِي قد آذنتْني أخِيراً ⁎ لم تُعَرِّجْ ولم تُؤامِرْ أمِيرَا • همسرم سرانجام مرا از جدایی خود آگاه کرد، نه درنگ کرد و نه با کسی مشورت

۱۱

إن كنت لا ترهب ذمي

إنْ كنتَ لا ترهبُ ذمِّي لما ⁎ تعلمُ منْ صفحي عن الجاهلِ • اگر از نکوهش من نمی‌هراسی، با آنچه از گذشت من در برابر نادان می‌دانی

۱۲

أنَّى ألمَّ بك الخيالُ يطيفُ

أنَّى ألمَّ بك الخيالُ يطيفُ ⁎ ومَطَافُهُ لك ذِكْرةٌ وشُعُوفُ • چگونه خیال به تو رسید و گرد تو می‌گردد، و گردش آن یاد و شیفتگی برایت می‌آورد

۱۳

بان الشبابُ وأَمْسَى الشَّيْبُ قد أَزِفَا

بان الشبابُ وأَمْسَى الشَّيْبُ قد أَزِفَا ⁎ ولا أرى لشبابٍ ذاهبٍ خلَفا • جوانی رفت و پیری نزدیک شد و جانشینی برای جوانی گذشته نمی‌بینم

۱۴

بانت سعادُ فقلبي اليومَ متبولُ

بانَت سُعادُ فَقَلبي اليَومَ مَتبولُ ⁎ مُتَيَّمٌ إِثرَها لَم يُفدَ مَكبولُ • سعاد رفت و دل من امروز بیمار و رنجور است، شیفته‌ای که در پی او بی‌فدیه در بند مانده

۱۵

بكرتْ عليّ بسحرة ٍ تلحاني

بكرتْ عليّ بسحرةٍ تلحاني ⁎ وكفى بها جهلا وطيشِ لسانِ • بامدادان سحرگاه مرا سرزنش کرد، و همین نادانی و سبکی زبان او را بس

۱۶

رحَلْتُ إلى قومي لأدْعُوَ جُلَّهُم

رحَلْتُ إلى قومي لأدْعُوَ جُلَّهُم ⁎ إلى أمر حزْمٍ أحكمته الجوامعُ • به سوی قومم کوچ کردم تا بیشترشان را به کاری استوار بخوانم که همگان آن را محکم کرده‌اند

۱۷

صَبَحْنا الحيَّ حَيَّ بني جِحاشٍ

صَبَحْنا الحيَّ حَيَّ بني جِحاشٍ ⁎ بِمَكْرُوثاءَ داهيةً نآدَا • بامدادان بر قبیلهٔ بنی‌جحاش تاختیم، در مکروثاء، با بلایی سخت

۱۸

لَقَدْ وَلَّى أَلِيَّتَهُ جُؤَى ٌّ

لَقَدْ وَلَّى أَلِيَّتَهُ جُؤَىٌّ ⁎ مَعَاشِرَ غَيْرُ مَطْلُولٍ أَخُوها • جُؤَی سوگند خود را به گروه‌هایی سپرد که برادرشان خونش هدر نمی‌رود

۱۹

مَا بَرِحَ الرّسْمُ الذي بينَ حَنْجَرٍ

مَا بَرِحَ الرّسْمُ الذي بينَ حَنْجَرٍ ⁎ وذَلْفَةَ حَتَّى قِيلَ هَلْ هُوَ نَازِحُ • نشان خانه میان حنجر و ذلفه چنان ماند که گفته شد: آیا او دور شده است

۲۰

نَفَى أهْلَ الحَبَلَّقِ يَوْمَ وَجٍّ

نَفَى أهْلَ الحَبَلَّقِ يَوْمَ وَجٍّ ⁎ مُزَيْنَةُ جَهْرَةً وبَنُو خُفَافِ • مزینه و بنی‌خفاف آشکارا اهل حبلق را در روز وج راندند

درباره‌ی کعب بن زهیر

پسرِ زهیر؛ قصیدهٔ «بانت سعاد» (بُردة) را در پیشگاهِ پیامبر خواند.

۳۷

شعر در دیوان

۲۳

قصاید

۱۴

اشعار