أَبَتْ ذِكْرة ٌ من حُبِّ لَيْلَى تَعُودُنِي

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1یادی از عشق لیلی بازنمی‌گردد که مانند عیادت تب‌دار هر بار که بگویی کوتاه‌تر شو باز می‌آید•أَبَتْ ذِكْرةٌ من حُبِّ لَيْلَى تَعُودُنِي ⁎ عيادَ أخي الحُمّى إذا قلتَ أقصرا
2. 2گویی در غبطان شریف و عاقل، سر نخل‌ها بالا می‌رود و کشتی‌های قیراندود•كأنَّ بغبطانِ الشريف وعاقلٍ ⁎ ذُرَا النَّخْل تَسْمُو والسَّفِينَ المُقَيَّرَا
3. 3آیا نمی‌دانی که چون پیوند دوستی چنین بگسلد، من در شکیبایی سزاوارترم•ألم تعلمي أنّي إذا وصلُ خُلةٍ ⁎ كذاكِ تولَّى كنتُ بالصبر أجْدرَا
4. 4و بیابانی پرگیاه و نمناک که مگس‌هایش چون میگسارانی است که شوقشان برانگیخته شده و به یاد آمده‌اند•ومُسْتأْسِدٍ يَنْدَى كأنّ ذُبابَه ⁎ أخو الخمرِ هاجت شوقَه فتذكَّرا
5. 5فرود آمدم بر ستوری شیرده که جلش گویی در شب شبنم‌آلود از پوستی سرخ برکنده شده•هبطتُ بملبونً كأنّ جلالهُ ⁎ نَضَتْ عن أَدِيمٍ ليلةَ الطَّلِّ أَحْمرَا
6. 6محکم‌ساق و قوی‌اندام، که چون قوم تا دوردست دیده، پیکری را دیدند او آن را روشن‌تر دید•امينِ الشَّظى عبلٍ إذا القومُ آنسوا ⁎ مدى العينِ شخصاً كان بالشخصِ أبصرا
7. 7و اسبی بی‌گردن‌بند را به سوی قوم بردم و آنان با ظرف‌های سفره‌شان از آب بدمزهٔ زرد نوشیدند•وخالي الجبا أوردته القومَ فاستقوا ⁎ بسُفْرتِهم من آجِنِ الماءِ أصْفَرا
8. 8و بیابانی که چوب‌دست‌ها از دیدنش می‌نالند؛ هرگاه قوم به ناشناخته درآمد باز آمد•وخرقٍ يعجُّ العودُ أن يستبينه ⁎ إذا أورد المجهولةَ القومُ أصدرا
9. 9در دو سویش اسبان خسته و بر پشتش ایستاده‌هایی را می‌بینی که ناله‌ای سست دارند•تَرَى بِحفافَيْهِ الرَّذَايَا ومَتْنِهِ ⁎ قِياماً يُفَتِّرْنَ الصَّرِيفَ المُفَتَّرا
10. 10آخر شب جایگاهم را نزد او ترک کردم و جایی که نشانی و تازیانه‌ام بود•تركتُ به من آخر الليلِ موضعي ⁎ لديه وملقايَ النقيشَ المُسمَّرا
11. 11و دو ستور نجات‌یافتهٔ لاغر و پرتوان، چون پلک یمنی که بند آن رها شده•ومثنى نواجٍ ضمّرٍ جدليةٍ ⁎ كجفن اليمانيَ نيُّها قد تحسَّرا
12. 12و دیده‌گاهی بلند که کوتاهی نکردم تا با آن پیکرها را ببینم یا روشنایی یابم•ومَرْقَبةٍ عَيْطاءَ بادَرْتُ مُقْصَراً ⁎ لأَسْتَأْنِسَ الأشْبَاحَ أو أتَنَوَّرَا
13. 13شتابان و عجولانه، در حالی که سر نخل‌ها پیدا شد و روز سرخ گشت و پشت کرد•على عجلٍ مني غشاشاً وقد بدا ⁎ ذُرَا النَّخْلِ واحْمَرَّ النهارُ فأَدْبَرَا