شاعر

لَبید بن ربیعه

لبید بن ربیعة العامری

۵۶۰–۶۶۱ ق.

از اصحابِ معلّقات که اسلام آورد و پس از آن کمتر شعر گفت؛ معلّقه‌اش با وصفِ دیارِ ویران آغاز می‌شود.

جستجو در آثار لَبید بن ربیعه

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

قصاید — ۳۴ اثر

أَتَيْتُ أبا هندٍ بهندٍ ومالكاً

أَتَيْتُ أبا هندٍ بهندٍ ومالكاً ⁎ بأسماءَ، إنِّي مِنْ حُماةِ الحَقائِقِ • نزد ابوهند آمدم با هند و مالک و اسماء، که من از پاسداران حقیقت‌هایم.

أرَى النّفسَ لَجّتْ في رَجاءٍ مُكذِّبِ

أرَى النّفسَ لَجّتْ في رَجاءٍ مُكذِّبِ ⁎ وقد جرّبتْ لوْ تقتدي بالمجربِ • می‌بینم جان در امید فریب‌خورده‌ای پافشاری کرده است، با آن‌که آزموده است، کاش از آزمودگان پیروی می‌کرد.

أصْبَحْتُ أمْشي بَعْدَ سَلْمى بن مالكٍ

أصْبَحْتُ أمْشي بَعْدَ سَلْمى بن مالكٍ ⁎ وبَعْدَ أبي قَيسٍ وعُرْوَةَ كالأجَبّ • پس از سلمی پسر مالک راه می‌روم، و پس از ابوقیس و عروه، چون شتر بی‌کوهان.

أعاذلَ قُومي فاعذلي الآنَ أوْ ذَري

أعاذلَ قُومي فاعذلي الآنَ أوْ ذَري ⁎ فلستُ وإنْ أقصرتِ عنّي بمقصرِ • ای سرزنشگر، برخیز و اکنون سرزنش کن یا رها کن؛ هرچند دست از من بکشی، من کوتاهی نخواهم کرد.

أقْوَى وَعُرِّيَ واسِطٌ فَبَرَامُ

أقْوَى وَعُرِّيَ واسِطٌ فَبَرَامُ ⁎ مِنْ أهْلِهِ، فَصُوَائقٌ فَخِزامُ • واسط و برام از ساکنانشان خالی و برهنه ماند، و همچنین صوائق و خزام.

ألاَ ذَهَبَ المُحافِظُ والمُحامِي

ألاَ ذَهَبَ المُحافِظُ والمُحامِي ⁎ وَمَانعُ ضَيْمِنَا يَوْمَ الخِصَامِ • هان، پاسدار و حامی رفت و نیز آن‌که ستم را در روز ستیز از ما بازمی‌داشت.

ألَمْ تُلْمِمْ على الدِّمَنِ الخَوالي

ألَمْ تُلْمِمْ على الدِّمَنِ الخَوالي ⁎ لسلْمَى بالمذانِبِ فالقفالِ • آیا بر ویرانه‌های کهنِ سلمی در مذانب و قفال نگذشتی؟

إنَّ تَقْوَى رَبِّنَا خَيرُ نَفَلْ

إنَّ تَقْوَى رَبِّنَا خَيرُ نَفَلْ ⁎ وبإذْنِ اللّهِ رَيْثي وعَجَلْ • پرهیزگاری پروردگار ما بهترین بهره است، و درنگ و شتاب من به اذن خداست.

أُنْبئْتُ أنَّ أبَا حَنِي

أُنْبئْتُ أنَّ أبَا حَنِيـ ⁎ ـفٍ لا منِي في اللائمينا • به من خبر رسید که ابوحنیف سرزنشگران را سرزنش نمی‌کند.

۱۰

إنّما يحفظُ التّقى الأبرارُ

إنّما يحفظُ التّقى الأبرارُ ⁎ وإلى اللهِ يستقرُّ القرارُ • تنها نیکوکاران پرهیزگاری را نگه می‌دارند، و قرارگاه نهایی به سوی خداست.

۱۱

بَكَتْنَا أرْضُنَا لمَا ظَعَنّا

بَكَتْنَا أرْضُنَا لمَا ظَعَنّا ⁎ وحَيَّتنَا سُفَيْرَةُ والغَيَامُ • زمین ما چون کوچ کردیم بر ما گریست و سفیره و غیام ما را درود گفتند.

۱۲

بلينا وما تبلى النجومُ الطَّوالِعُ

بلينا وما تبلى النجومُ الطَّوالِعُ ⁎ وتَبْقَى الجِبالُ بَعْدَنَا والمَصانِعُ • کهنه شدیم و ستارگان بلند کهنه نمی‌شوند، و کوه‌ها و کاخ‌ها پس از ما می‌مانند.

۱۳

تَمَنّى ابنَتَايَ أنْ يَعيشَ أبُوهُما

تَمَنّى ابنَتَايَ أنْ يَعيشَ أبُوهُما ⁎ وهلْ أنا إلاَّ من ربيعةَ أوْ مضرْ • دو دخترم آرزو می‌کنند پدرشان زنده بماند؛ و مگر من جز از ربیعه یا مضر هستم؟

۱۴

حَمِدْتُ اللّهَ واللّهُ الحَميدُ

حَمِدْتُ اللّهَ، واللّهُ الحَميدُ ⁎ وللهِ المؤثلُ والعديدُ • خدا را ستودم و خدا ستوده است، و ماندگاری و شمار از آن خداست.

۱۵

دَرَسَ المَنَا بمُتَالِعٍ فأبَانِ

دَرَسَ المَنَا بمُتَالِعٍ فأبَانِ ⁎ وتقادمتْ بالحبسِ فالسوبَانِ • نشانه‌ها در متالع و ابان ویران شد و در حبس و سوبان کهنه گشت،

۱۶

دعي اللومَ أوْ بِيني كشقِّ صديعِ

‌دَعي ‌اللَّوْمَ ‌أوْ ‌بِيني كشِقِّ صَديعِ ⁎ فقَدْ لُمْتِ قَبلَ اليَوْمِ غيرَ مُطيعِ • سرزنش را رها کن یا چون شکافی از من جدا شو، که پیش از این نیز سرزنش کردی و فرمان نبردم.

۱۷

رَأتْنِي قَدْ شَحَبْتُ وَسَلَّ جسمي

رَأتْنِي قَدْ شَحَبْتُ وَسَلَّ جسمي ⁎ طِلاَبُ النازحاتِ مِنَ الهمومِ • مرا دید که رنگ باخته‌ام و تنم از جست‌وجوی اندوه‌های دور لاغر شده است.

۱۸

راحَ القطينُ بهَجْرٍ بَعدَما ابتَكَرُوا

راحَ القطينُ بهَجْرٍ بَعدَما ابتَكَرُوا ⁎ فَما تُواصِلُهُ سلمَى ومَا تذَرُ • قبیله در هجر کوچ کرد پس از آن‌که صبح زود رفتند، و سلمی نه پیوند می‌دهد و نه می‌گذارد.

۱۹

رأيتَ ابنَ بدرٍ ذُلَّ قومِكَ فاعترفْ

رأيتَ ابنَ بدرٍ ذُلَّ قومِكَ فاعترفْ ⁎ غداةَ رمى جَحشٌ، بأفوقَ، مالكَا • ای پسر بدر، خواری قومت را دیدی پس اعتراف کن، آن بامداد که جحش با تیری ناکامل مالک را زد.

۲۰

سَفَهاً عَذَلْتِ وقلتِ غَيْرَ مُليمِ

سَفَهاً عَذَلْتِ وقلتِ غَيْرَ مُليمِ ⁎ وبكاكِ قدماً غيرُ جِدِّ حكِيمِِ • بی‌خردانه سرزنش کردی و بی‌آنکه سرزنش‌پذیر باشی سخن گفتی، و گریه‌ات از دیرباز نه جدی و نه خردمندانه است.

درباره‌ی لَبید بن ربیعه

از اصحابِ معلّقات که اسلام آورد و پس از آن کمتر شعر گفت؛ معلّقه‌اش با وصفِ دیارِ ویران آغاز می‌شود.

۵۲

شعر در دیوان

۳۴

قصاید

۱۸

اشعار