بلينا وما تبلى النجومُ الطَّوالِعُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1کهنه شدیم و ستارگان بلند کهنه نمی‌شوند، و کوه‌ها و کاخ‌ها پس از ما می‌مانند.•بلينا وما تبلى النجومُ الطَّوالِعُ ⁎ وتَبْقَى الجِبالُ بَعْدَنَا والمَصانِعُ
2. 2در پناه همسایه‌ای ارجمند بودم، و همسایه‌ای سودمند چون اربد از من جدا شد.•وقد كنتُ في أكنافِ جارِ مضنّةٍ ⁎ ففارقَني جارٌ بأرْبَدَ نافِعُ
3. 3اگر روزگار میان ما جدایی افکند بی‌تابی نیست، و هر جوانی را روزی روزگار داغدار می‌کند.•فَلا جَزِعٌ إنْ فَرَّقَ الدَّهْرُ بَيْنَنا ⁎ وكُلُّ فَتىً يَوْمَاً بهِ الدَّهْرُ فاجِعُ
4. 4نه نازه‌ای مرا شادی می‌آورد و نه از آنچه روزگار پدید آورد بی‌تابم.•فَلا أنَا يأتيني طَريفٌ بِفَرْحَةٍ ⁎ وَلا أنا مِمّا أحدَثَ الدَّهرُ جازِعُ
5. 5مردم جز چون خانه‌ها و ساکنانشان نیستند، که روز فرود آمدنشان آباد و فردا ویران است.•ومَا النّاسُ إلاّ كالدّيارِ وأهْلها ⁎ بِها يَوْمَ حَلُّوها وغَدْواً بَلاقِعُ
6. 6مرد جز چون شهاب و روشنایی آن نیست، که پس از درخشش خاکستر می‌شود.•ومَا المَرْءُ إلاَّ كالشِّهابِ وضَوْئِهِ ⁎ يحورُ رَماداً بَعْدَ إذْ هُوَ ساطِعُ
7. 7نیکی جز نیکوکاری برخاسته از پرهیزگاری نیست و مال جز امانت‌هایی عاریتی نیست.•ومَا البِرُّ إلاَّ مُضْمَراتٌ منَ التُّقَى ⁎ وَما المَالُ إلاَّ مُعْمَراتٌ وَدائِعُ
8. 8مال و خاندان جز امانت نیستند و ناگزیر روزی امانت‌ها بازگردانده می‌شوند.•ومَا المالُ والأهْلُونَ إلاَّ وَديعَةٌ ⁎ وَلابُدَّ يَوْماً أنْ تُرَدَّ الوَدائِعُ
9. 9گروه‌گروه می‌روند و ما پس از آنان می‌مانیم، چنان‌که همراه، دنباله‌های دیگر را به هم می‌پیوندد.•وَيَمْضُون أرْسَالاً ونَخْلُفُ بَعدهم ⁎ كما ضَمَّ أُخرَى التّالياتِ المُشايِعُ
10. 10مردم جز دو گروه کارگر نیستند: کارگری که آنچه می‌سازد ویران می‌کند و دیگری که برمی‌افرازد.•ومَا الناسُ إلاَّ عاملانِ: فَعامِلٌ ⁎ يتبِّرُ ما يبني، وآخرُ رافِعُ
11. 11از آنان خوشبختی است که بهره‌اش را می‌گیرد، و بدبختی که به معیشت قانع است.•فَمِنْهُمْ سَعيدٌ آخِذٌ لنَصِيبِهِ ⁎ وَمِنْهُمْ شَقيٌّ بالمَعيشَةِ قانِعُ
12. 12آیا اگر مرگم به تأخیر افتد، پس از من جز همراهی عصا که انگشتان بر آن خم می‌شود نیست؟•أَليْسَ ورائي، إنْ تراخَتْ مَنيّتي ⁎ لُزُومُ العَصَا تُحْنَى علَيها الأصابعُ
13. 13اخبار قرن‌های گذشته را می‌شنوم، کهنسالی که گویی هرگاه برخیزم رکوع می‌کنم.•أخبّرُ أخبارَ القرونِ التي مضتْ ⁎ أدبٌ كأنّي كُلّما قمتُ راكعُ
14. 14مانند شمشیری شدم که غلاف ندارد، زمان طولانی آهنگری گذشته و تیغه هنوز می‌برد.•فأصبحتُ مثلَ السيفِ غيرَ جفنهُ ⁎ تَقَادُمُ عَهْدِ القَينِ والنَّصْلُ قاطعُ
15. 15دور مرو، که مرگ وعده‌گاهی بر توست؛ نزدیکی که برمی‌آید و آمده است.•فَلا تبعدنْ إنَّ المَنيَةَ موعدٌ ⁎ عَلَيْكَ فَدَانٍ للطُّلُوعِ وطالِعُ
16. 16ای سرزنشگر، تو چه می‌دانی جز گمانی، چون جوانان کوچ کنند که چه کسی بازمی‌گردد؟•أعاذلَ ما يُدريكِ، إلاَّ تظنيّاً ⁎ إذا ارتحلَ الفتيانُ منْ هوَ راجعُ
17. 17بر پی جوانی که گذشت می‌گریی، هان که همدمان جوانی جوانان برازنده‌اند.•تُبَكِّي على إثرِ الشّبابِ الذي مَضَى ⁎ ألا إنَّ أخدانَ الشّبابِ الرّعارِعُ
18. 18آیا از آنچه روزگار بر جوان آورد بی‌تابی؟ کدام بزرگواری است که حوادث به او نرسیده باشد؟•أتجزَعُ مِمّا أحدَثَ الدّهرُ بالفَتى ⁎ وأيُّ كَريمٍ لمْ تُصِبْهُ القَوَارِعُ
19. 19به جانت سوگند، نه فالگیران با سنگ‌ریزه می‌دانند و نه پرنده‌شناسان که خدا چه خواهد کرد.•لَعَمْرُكَ ما تَدري الضَّوَارِبُ بالحصَى ⁎ وَلا زاجِراتُ الطّيرِ ما اللّهُ صانِعُ
20. 20از آنها بپرسید، اگر مرا دروغگو می‌دانید، که جوان کی طعم مرگ را می‌چشد یا باران کی می‌بارد.•سَلُوهُنَّ إنْ كَذَّبتموني متى الفتى ⁎ يذوقُ المنايا أوْ متى الغيثُ واقِعُ