شاعر

امرؤالقیس

امرؤالقیس بن حُجر الکِندی

۵۰۱–۵۴۴ ق.

شاهزادهٔ کِندی و سرآمدِ شاعرانِ جاهلی؛ معلّقهٔ او «قِفا نَبْکِ» نخستین و مشهورترینِ معلّقات است.

جستجو در آثار امرؤالقیس

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

قصاید — ۱۴ اثر

أرانا موضعين لأمر غيب

أرانا موضعين لأمر غيب ⁎ وَنُسْحَرُ بالطَّعامِ، وَبالشَّرابِ • می‌بینیم که برای کاری نهان و ناپیدا می‌شتابیم، و با خوراک و نوشیدنی افسون می‌شویم.

أعني على برق أراه وميض

أعِنّي عَلَى بَرْقٍ أراهُ وَمِيضِ ⁎ يُضيءُ حَبِيّاً في شَمارِيخَ بِيضِ • مرا در تماشای برقی یاری کن که می‌بینمش درخشان است و ابرِ انبوه را بر قله‌های سپید روشن می‌کند.

ألا انعم صباحا أيها الربع وانطق

ألا انعم صباحاً أيها الربع وانطقِ ⁎ وَحدِّثْ حديثَ الركبِ إن شئتَ وَاصْدقِ • سلام و صبح بخیر، ای اقامتگاه ویران؛ سخن بگو و اگر خواهی از کاروانیان راست بازگوی.

ألما على الربع القديم بعسعسا

ألما على الربع القديم بعسعسا ⁎ كأني أُنَادي أوْ أُكَلّمُ أخرْسَا • لحظه‌ای بر این خانه‌ی کهن در عسعس بایستید، گویی گنگی را صدا می‌زنم یا با لالی سخن می‌گویم.

أماوي هل لي عندكم من معرس

أماويّ هل لي عندكم من معرّس ⁎ أمِ الصرْمَ تختارِينَ بالوَصْل نيأسِ • ای ماویه، آیا نزد شما مرا جایی برای فرود آمدن هست، یا جدایی را برمی‌گزینید تا ما از وصال ناامید شویم؟

أيا هند لا تنكحي بوهة

أيا هِندُ، لا تَنْكِحي بوهَةً ⁎ عَلَيْهِ عَقيقَتُهُ، أحْسَبا • ای هند، با مردی نادان و کودن ازدواج مکن که عقیقه‌اش هنوز بر اوست و گمانم نوزادی بیش نیست.

خليلّي مرّ بي على أم جندب

خليلّي مرّا بي على أم جندب ⁎ نُقَضِّ لُبَانَاتِ الفُؤادِ المُعذَّبِ • ای دو دوست من، مرا از کنار ام‌جندب بگذرانید تا حاجت‌های دل رنجورم را برآوریم.

دع عنك نهبا صيح فيحجراته

دَعْ عَنكَ نَهباً صِيحَ فيحَجَرَاتِهِ ⁎ ولكن حديثاً ما حديثُ الرواحلِ • از غنیمتی که بر آن بانگ زدند دست بدار، و از قصهٔ شتران و حال آنها بگو.

ديمة ٌ هطلاءُ فيها وطفٌ

ديمةٌ هطلاءُ فيها وطفٌ ⁎ طبقَ الأرض تجرَّى وتدرّ • ابری بارنده است که نرم‌نرم و پیوسته می‌بارد و سراسر زمین را فرا می‌گیرد، می‌ریزد و می‌شود.

۱۰

رب رام من بني ثعل

ربَّ رامٍ من بني ثعلٍ ⁎ متلج كفيهِ في قتره • چه بسا تیرانداز از بنی‌ثعل که دو دستش را در پناهگاه خود فرو برده است.

۱۱

قفا نبك من ذكرى حبيب وعرفان

قفا نبك من ذكرى حبيب وعرفان ⁎ وَرَسْمٍ عَفتْ آياتُه مُنذُ أزْمَانِ • بایستید تا بر یاد دلبر و بر نشانهٔ منزلش بگرییم، بر ردپای خانه‌ای که نشانه‌هایش از دیرباز پاک شده است.

۱۲

لمن طلل أبصرته فشجاني

لِمَنْ طَلَلٌ أبْصَرتُهُ فَشَجَاني ⁎ كخط زبور في عسيب يمانِ • این ویرانه از آن کیست که دیدمش و مرا اندوهگین کرد، چون خطی زبور بر شاخه‌ای یمنی.

۱۳

معلقة امرئ القيس

قِفَا نَبْكِ مِنْ ذِكْرَى حَبِيبٍ ومَنْزِلِ ⁎ بِسِقْطِ اللِّوَى بَيْنَ الدَّخُول فَحَوْملِ • بایستید تا بر یاد دلبر و منزلش بگرییم، در دامنهٔ تپهٔ شنی میان دخول و حومل.

۱۴

يَا دَارَ مَاوِيّة َ بِالحَائِلِ

يَا دَارَ مَاوِيّةَ بِالحَائِلِ ⁎ فَالسَّهْبِ فَالخَبْتَينِ من عاقِل • ای خانهٔ ماویه در حائل، و سهب و خبتین از عاقل.

درباره‌ی امرؤالقیس

شاهزادهٔ کِندی و سرآمدِ شاعرانِ جاهلی؛ معلّقهٔ او «قِفا نَبْکِ» نخستین و مشهورترینِ معلّقات است.

۲۳

شعر در دیوان

۱۴

قصاید

اشعار