أماوي هل لي عندكم من معرس

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای ماویه، آیا نزد شما مرا جایی برای فرود آمدن هست، یا جدایی را برمی‌گزینید تا ما از وصال ناامید شویم؟•أماويّ هل لي عندكم من معرّس ⁎ أمِ الصرْمَ تختارِينَ بالوَصْل نيأسِ
2. 2روشن به من بگو، زیرا بریدن پیوند برای من آسایشی است از این شک آشفته و در هم‌پیچیده.•أبِيني لَنَا، أنّ الصَّريمَة َ رَاحَة ٌ ⁎ من الشكّ ذي المَخلوجة ِ المُتَلَبِّسِ
3. 3گویی من و بار سفرم بر پشت گورخری نیرومند و سالخورده‌ایم که در شربه می‌گردد، یا در عرنان از هر صدایی می‌ترسد.•كأني ورحلي فوق أحقب قارح ⁎ بشربة َ أو طاف بعرنان موجس
4. 4اندکی شام خورد و آنگاه سم‌هایش را برگرداند و خاک را از خوابگاه و پناهگاهش به هوا می‌پراکند.•تَعَشّى قَلِيلاً ثمّ أنْحَى ظُلِوفَهُ ⁎ يشيرُ الترابَ عن مبيتٍ ومكنس
5. 5خاک را می‌ریزد و می‌افشاند و برمی‌انگیزد، چنان که کسی در گرمای نیمروز، پنج‌روزه تشنگی، چاه را می‌کَند.•يَهِيلُ وَيَذْرِي تُرْبَهَا وَيُثِيرُهُ ⁎ إثَارَة َ نَبّاثِ الهَوَاجِرِ مُخمِسِ
6. 6پس شب را بر گونهٔ سیاه و شانه‌ای خفته گذراند، و خوابیدنش چون اسیری بسته و درهم‌پیچیده بود.•فَبَاتَ على خَدٍّ أحَمَّ وَمَنكِبٍ ⁎ وَضِجعَتُهُ مثلُ الأسيرِ المُكَرْدَسِ
7. 7شب را کنار درخت ارطاتی در تپه‌ای شنی به سر برد، چنان که وقتی باران تند بر آن می‌بارد، گویی خوابگاه عروس است.•وباتَ إلى أرطأة حقف كأنها ⁎ اذا الثقتها غبية ٌ بيتُ معرس
8. 8بامدادان هنگام برآمدن آفتاب، سگان کلاب بن مره یا کلاب بن سنبس بر او تاختند.•فَصَبّحَهُ عِنْدَ الشُّرُوقِ غُدَيّة ً ⁎ كلابُ بن مر أو كلاب بن سنبس
9. 9سگانی گرسنه و کبودچشم، که از خشم و تحریک چشمانشان چون شکوفهٔ عضرس است.•مغرثة زرقا كأن عيونها ⁎ من الذمر والايحاء نوارُ عضرس
10. 10پس پشت کرد و گرد و غبار را بر آنان پاشید، چنان که بر زمین سخت و پشته‌ها پاره‌آتشی در دست آتش‌گیرنده می‌درخشید.•فأدبر يكسوها الرغام كأنها ⁎ على الصَّمْد وَالآكامِ جِذوَة ُ مُقبِسِ
11. 11و یقین کرد که اگر با آنها روبه‌رو شود و در ذی‌الرمث با آنان بستیزد، آن روز روز جان‌دادن است.•وايقنَ إن لا قينه أن يومه ⁎ بذِي الرَّمثِ إنْ ماوَتْنهُ يوْمُ أنفُسِ
12. 12پس به او رسیدند و ساق و پهلویش را گرفتند، چنان که کودکان جامهٔ مقدس را پاره‌پاره می‌کنند.•فَأدرَكنَهُ يأخُذنَ بالسّاقِ وَالنَّسَا ⁎ كما شبرقَ الولدانُ ثوبَ المقدّس
13. 13او را در سایهٔ درختان غضا فرو افکندند و رهایش کردند، چون شتر نر سپیدی که از گله جدا مانده و زیر آفتاب افتاده است.•وَغَوّرْنَ في ظلّ الغَضَا وَتَرَكْنَه ⁎ كقرم الهجانِ الفادر المتشمس