قفا نبك من ذكرى حبيب وعرفان

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1بایستید تا بر یاد دلبر و بر نشانهٔ منزلش بگرییم، بر ردپای خانه‌ای که نشانه‌هایش از دیرباز پاک شده است.•قفا نبك من ذكرى حبيب وعرفان ⁎ وَرَسْمٍ عَفتْ آياتُه مُنذُ أزْمَانِ
2. 2پس از من سال‌ها بر آن گذشته و اکنون چون خط زبور در نوشته‌های راهبان است.•أتت حججٌ بعدي عليها فأصبحت ⁎ كخطٍّ زبور في مصاحف رهبان
3. 3در آنجا قبیلهٔ یکپارچه را به یاد آوردم و آن ویرانه، بیماری‌های نهان و اندوه‌های دل را برانگیخت.•ذكَرْتُ بها الحَيَّ الجَميعَ فَهَيّجَتْ ⁎ عقابيل سقم من ضمير وأشجان
4. 4اشک‌هایم بر ردایم ریخت، چون دهانهٔ مشک‌هایی که از شعیب به شدت می‌ریزد.•فَسَحّتُ دُموعي في الرِّداءِ كأنّهَا ⁎ كُلى ً من شَعِيبٍ ذاتُ سَحٍّ وَتَهْتانِ
5. 5اگر کسی زبانش را نگه ندارد، چیز دیگری را هم نخواهد توانست نگه دارد.•إذا المرءُ لم يخزن عليه لسانه ⁎ فَلَيْسَ على شَيْءٍ سِوَاهُ بخَزّانِ
6. 6اگر مرا در جهاز جابر ببینی، بر شتری لاغر چون سرما، در حالی که کفن‌هایم می‌لرزند، (به حال من بنگر).•فإما تريني في رحالة جابر ⁎ على حرج كالقرّ تخفقُ اكفاني
7. 7چه بسیار غمگینی که به دادش رسیدم، و اسیری که زنجیر از او گشودم و او فدیه‌ام شد.•فَيا رُبّ مَكرُوبٍ كَرَرْتُ وَرَاءَهُ ⁎ وعانٍ فككت الغلَّ عنه ففداني
8. 8چه بسیار جوانان راستین که سحرگاهی برانگیختم و همگی برخاستند، برخی هشیار و برخی مست.•وَفِتيانِ صِدْقٍ قد بَعَثْتُ بسُحرَة ٍ ⁎ فقاموا جَميعاً بَينَ عاثٍ وَنَشْوَانِ
9. 9و چه بسیار بیابان دور که رگ دلش را بریدم، بر ناقه‌ای نیرومند و تیزرو و فرمان‌بر.•وَخَرْقٍ بَعِيدٍ قد قَطَعْتُ نِيَاطَهُ ⁎ على ذاتِ لَوْتٍ سَهوَة ِ المشْيِ مِذعانِ
10. 10و چه بسیار بارانی چون رنگ‌های فنا که در آن فرود آمدم، هر ابر انبوه و پرگشاد در آن به هم کمک کرده بود.•وغيث كألوان الفنا قد هبطتهُ ⁎ تعاونَ فيه كلّ أوطفَ حنانِ
11. 11بر اسبی تنومند که پیش از خواستن، گونه‌گون گام‌هایش را به تو می‌بخشد، نه ناتوان و نه سست.•على هَيكَلٍ يُعْطِيكَ قبلَ سُؤالِهِ ⁎ أفانينَ جري غير كزّ ولا وانِ
12. 12چون بز نر خاکستری آهو که عقابی از قله‌های ثهلان بر او فرود آمده است.•كتَيسِ الظِّباءِ الأعفَرِ انضَرَجَتْ له ⁎ عقابٌ تدلت من شماريخ ثهلان
13. 13و چه بسیار بیابان تهی چون شکم گورخر، گمراه‌کننده، که با اسبی تنومند و نیکوچهره پیمودمش.•وَخَرْقٍ كجَوْفِ العيرِ قَفرٍ مَضَلّة ٍ ⁎ قطعتُ بسام ساهِم الوجهُ حسان
14. 14با پهلوی خود، پهلوی مرکب‌ها را دور می‌کند، چنان که شاخه‌ای نرم بر شاخه‌ها خم شود.•يدافعُ أعطافَ المطايا بركنه ⁎ كما مال غصْنٌ ناعمٌ فوْق أغصَانِ
15. 15و رودخانه‌ای چون بندهای انیعم که به سرزمین دشمن می‌رسد، دشمن پرشکوه و استوار.•وَمَجْرٍ كَغُلاّنِ الأنَيْعِمِ بَالِغٍ ⁎ دِيَارَ العَدُوّ ذي زُهَاءٍ وَأرْكَانِ
16. 16تا آنکه گورخر سیاهِ فربه را ببینی که کرکسان و عقابان بر او فرود آمده‌اند.•وَحَتَّى تَرَى الجَونَ الَّذي كانَ بادِناً ⁎ عَلَيْهِ عَوَافٍ مِنْ نُسُورٍ وَعِقْبانِ