شاعر

بشّار بن بُرد

۷۱۴–۷۸۴ ق.

شاعرِ نابینای ایرانی‌تبار، پیشگامِ شعرِ مُحدَث در آغازِ عصرِ عباسی.

جستجو در آثار بشّار بن بُرد

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

قصاید — ۸۲ اثر

آبَ ليْلِي بعْد السُّلُوِّ بِعتْبِ

آبَ ليْلِي بعْد السُّلُوِّ بِعتْبِ ⁎ مِنْ حبِيبٍ أصاب عيْني بِسكْبِ • شبم پس از شکیبایی با عتابی از محبوبی که با ریزش اشک چشمم را زد بازگشت.

أَأَبْكَاكَ داع فِي الصباح سَمِيعُ

أَأَبْكَاكَ داع فِي الصباح سَمِيعُ ⁎ وطيفٌ سرى من نَهْرَوَانَ يَرِيعُ • آیا ندادهنده‌ای در بامداد شنوا تو را به گریه انداخت، و خیالی که از نهروان شبروی آمد و هراسانیدت؟

أأرقتَ بعدَ رقادكَ الأوَّابِ

أأرقتَ بعدَ رقادكَ الأوَّابِ ⁎ بَهَوَاكَ أمْ بِخَيَالِهِ الْمُنْتَابِ • آیا پس از خواب سرشار از توبه‌ات بیدار ماندی، از عشق تو یا از خیال او که بازمی‌گردد؟

أبَا كَرِبٍ كِلْنِي لِهَمِّ الْمُجَاهِدِ

أبَا كَرِبٍ كِلْنِي لِهَمِّ الْمُجَاهِدِ ⁎ وَلا تَسْتَزِدْنِي لَيْسَ حُبِّي بِزَائِدِ • ای ابوکرب، مرا به اندوه کوشنده واگذار و بر من میفزا، که عشقم افزون نمی‌شود.

أَبا مُسلمٍ ما طُولُ عَيْشٍ بِدَائمِ

أَبا مُسلمٍ ما طُولُ عَيْشٍ بِدَائمِ ⁎ ولا سَالِمٌ عما قليلٍ بسالِم • ای ابومسلم، زندگی دراز پایدار نیست و آن‌که کمی بعد سالم است سالم نمی‌ماند.

أبَى طَلَلٌ بِالجِزْعِ أَنْ يتكلما

أبَى طَلَلٌ بِالجِزْعِ أَنْ يتكلما ⁎ وماذا عليه لو أجاب متيَّما • خرابه‌ای در جزع از سخن گفتن سر باز زد؛ چه زیان داشت اگر عاشقی را پاسخ می‌داد؟

أجَارَتَنَا لاَ تَجْرَعِي وَأنِيبِي

أجَارَتَنَا لاَ تَجْرَعِي وَأنِيبِي ⁎ أتَانِي مَنَ الْمَوْتِ الْمُطِلِّ نَصِيبِي • ای همسایه‌ام، بی‌تابی مکن و بازگرد؛ از مرگِ فرود آینده بهره‌ام به من رسیده است.

أخَالِدُ لَمْ أخبِطْ إِلَيكَ بِنِعْمَة ٍ

أخَالِدُ لَمْ أخبِطْ إِلَيكَ بِنِعْمَةٍ ⁎ سَوَى أنّنِي عَافٍ وأنْتَ جَوَادُ • ای خالد، جز اینکه خواهنده‌ام و تو بخشنده‌ای، با نعمتی به سوی تو نیامده‌ام.

أخداش أنت ابن الثلا

أخداش أنت ابن الثلا ⁎ ثَة لَيْسَ فَوْقَهُمُو ثَلاَثَهْ • ای اخداش، تو پسر سه تنی که بالاتر از آنان سه تن نیست.

۱۰

أخي أنت النصيح فلا تلمني

أخي أنت النصيح فلا تلمني ⁎ فما دوني من النصحاء نابُ • برادرم، تو اندرزگوی منی؛ مرا ملامت مکن، که جز تو اندرزگوی دلسوزی ندارم.

۱۱

أراني قد تصابيت

أراني قد تصابيت ⁎ وقد كنت تناهيت • خود را می‌بینم که دل‌باخته شده‌ام، در حالی که به پایان رسیده بودم.

۱۲

أصبح القلب بالنحيلة صبا

أصبح القلب بالنحيلة صبا ⁎ بعد ما قد صحا وراجع لبا • دل در نحیله دلباخته شد، پس از آنکه به هوش آمده و عقل باز یافته بود.

۱۳

أعَادَكَ طَيْفُهَا وبمَا يَعُودُ

أعَادَكَ طَيْفُهَا وبمَا يَعُودُ ⁎ وحُبُّ الْغَانِيَاتِ جَوًى يَؤودُ • خیال او تو را بازگردانید و با چه بازمی‌گردد؟ و عشق زنان زیبا دردی گران است.

۱۴

أعبدة قد غلبت على فؤادي

أعبدة قد غلبت على فؤادي ⁎ بِدَلِّكِ فارْجِعِي بعْض الْفُؤَاد • ای عبده، بر دلم چیره شدی؛ با ناز خود بخشی از دل را بازگردان.

۱۵

أَفِدَ الرَّحِيلُ وحثَّنِي صَحْبِي

أَفِدَ الرَّحِيلُ وحثَّنِي صَحْبِي ⁎ والنفسُ مشرفةٌ على النَّحبِ • کوچ نزدیک شد و یارانم مرا برانگیختند، و جانم بر لب مرگ است.

۱۶

أقبيصَ لست وإن جهلت ببالغٍ

أقبيصَ لست وإن جهلت ببالغٍ ⁎ سَعْيَ ابن عمِّك ذي النَّدى داوُودِ • ای قبیص، هرچند ندانی، به کوشش پسرعمویت داوود بخشنده نمی‌رسی.

۱۷

ألاَ "يا صنمَ" الأز

ألاَ "يا صنمَ" الأز ⁎ د الذي يدعونهُ ربَّا • ای «بت» ازد، که او را پروردگار می‌خوانند،

۱۸

ألا حيِّ ذَا الْبَيْتَ الذِي لستُ ناظِراً

ألا حيِّ ذَا الْبَيْتَ الذِي لستُ ناظِراً ⁎ إِلَى أهْلِهِ إِلاَّ بكَيْتُ إِلى صَحْبي • درود بر این خانه‌ای که به اهلش نمی‌نگرم مگر آنکه نزد یارانم بگریم.

۱۹

ألا قلْ لتلك المالكيَّة ِ أصحبي

ألا قلْ لتلك المالكيَّةِ أصحبي ⁎ وإِلاَّ فمنِّينا لقاءَكِ واكْذبِي • به آن زن مالکی بگو: همراهی کن، وگرنه دیدارت را وعده بده و دروغ بگو.

۲۰

أَلاَ مَنْ لِصَبٍّ عَازِبِ النَّوْم سَاهِدِ

أَلاَ مَنْ لِصَبٍّ عَازِبِ النَّوْم سَاهِدِ ⁎ ومن لمحب مثبتٍ للعوائد • هان، کیست برای عاشقی که خواب از او دور و بیدار است، و کیست برای دوست‌داری که عادت‌ها را پایدار کرده؟

درباره‌ی بشّار بن بُرد

شاعرِ نابینای ایرانی‌تبار، پیشگامِ شعرِ مُحدَث در آغازِ عصرِ عباسی.

۲۸۶

شعر در دیوان

۸۲

قصاید

۲۰۴

اشعار