شاعر

عنتره بن شدّاد

عنترة بن شدّاد العَبسی

۵۲۵–۶۰۸ ق.

شاعر و پهلوانِ سیاه‌پوستِ عَبس، قهرمانِ «سیرهٔ عنتره»؛ عاشقِ عَبله.

جستجو در آثار عنتره بن شدّاد

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

قصاید — ۹۶ اثر

أَحْرَقَتْني نارُ الجَوى والبعادِ

أَحْرَقَتْني نارُ الجَوى والبعادِ ⁎ بَعد فَقْدِ الأَوْطانِ والأَولاد

إذا الريحُ هبَّتْ منْ ربى العلم السعدي

إذا الريحُ هبَّتْ منْ ربى العلم السعدي ⁎ طفا بردها حرَّ الصبابةِ والوجدِ

إذا جحدَ الجميلَ بنو قرادٍ

إذا جحدَ الجميلَ بنو قرادٍ ⁎ وجازَى بالقَبيح بَنو زيادِ

إذا خصمي تقاضاني بدينٍ

إذا خصمي تقاضاني بدينٍ ⁎ قَضيْتُ الدَّينَ بالرُّمح الرُّديني

إذا رشقت قلبي سهامٌ من الصَّدّ

إذا رشقت قلبي سهامٌ من الصَّدّ ⁎ وبدلَ قربي حادثُ الدَّهر بالبعد

اذا ريح الصَّبا هبتْ أصيلاَ

اذا ريح الصَّبا هبتْ أصيلاَ ⁎ شَفَتْ بهبوبها قلْباً عليلا

إذا فاضَ دمعي واستهلّ على خدِّي

إذا فاضَ دمعي واستهلّ على خدِّي ⁎ وجاذبني شوقي إلى العلم السّعدي

إذا قنعَ الفتى بذميمِ عيشِ

إذا قنعَ الفتى بذميمِ عيشِ ⁎ وَكانَ وَراءَ سَجْفٍ كالبَنات • اگر جوانمرد به زندگی پست خرسند شود و مانند دختران پشت پرده بنشیند،

إذا كان أمرُ الله أمراً يُقَدّر

إذا كان أمرُ الله أمراً يُقَدّر ⁎ فكيفَ يفرُّ المرءُ منْه ويحذَرُ • اگر فرمان خدا چیزی است که مقدر شده، پس انسان چگونه از آن می‌گریزد و می‌هراسد؟

۱۰

إذا كانَ دمْعي شاهدي كيفَ أجْحَدُ

إذا كانَ دمْعي شاهدي كيفَ أجْحَدُ ⁎ ونارُ اشتياقي في الحشا تتوقَّد • وقتی اشکم گواه من است، چگونه انکار کنم، در حالی که آتش اشتیاق در دلم زبانه می‌کشد؟

۱۱

إذا كشفَ الزَّمانُ لك القِناعا

إذا كشفَ الزَّمانُ لك القِناعا ⁎ ومَدَّ إليْكَ صَرْفُ الدَّهر باعا • اگر روزگار نقاب از چهره برگرفت و گردش زمانه دست به سوی تو دراز کرد،

۱۲

إذا لعبَ الغرامُ بكلَّ حرَّ

إذا لعبَ الغرامُ بكلَّ حرَّ ⁎ حَمِدْتُ تجلُّدي وشَكَرْتُ صبري • اگر عشق با هر آزاده‌ای بازی کند، من پایداری‌ام را می‌ستایم و از شکیبایی‌ام سپاسگزارم.

۱۳

إذا لم أُروِّ صارمي من دمِ العِدى

إذا لم أُروِّ صارمي من دمِ العِدى ⁎ ويُصبحُ من إفرِندِهِ الدَّمُ يَقطُرُ • اگر شمشیرم را از خون دشمنان سیراب نکنم، تا از جوهر تیغش خون بچکد،

۱۴

إذا نحنُ حالفنا شفارَ البواتر

إذا نحنُ حالفنا شفارَ البواتر ⁎ وسُمْرَ القَنَا فَوْقَ الجيادِ الضَّوامر • چون با لبهٔ شمشیرهای برنده هم‌پیمان شدیم و با نیزه‌های گندمگون بر اسبان لاغراندام،

۱۵

أرضُ الشَّربَّة ِ تُرْبُها كالعنْبَرِ

أرضُ الشَّربَّةِ تُرْبُها كالعنْبَرِ ⁎ ونسيمها يسري بمسكٍ أذفر • سرزمین شربه خاکش چون عنبر است و نسیمش با بوی مشک تند می‌وزد.

۱۶

أرضُ الشَّرَبَّة ِ شِعْبٌ ووادي

أرضُ الشَّرَبَّةِ شِعْبٌ ووادي ⁎ رَحَلْتُ وأهلْها في فُؤَادي • سرزمین شربه دره‌ای و رودخانه‌ای است؛ من رفتم و اهل آن در دلم هستند.

۱۷

أطْوي فيافي الفلاَ واللَّيلُ معْتكِرُ

أطْوي فيافي الفلاَ واللَّيلُ معْتكِرُ ⁎ وأقطعُ البيدَ والرَّمضاءُ تَستعرُ • بیابان‌های بی‌آب را درمی‌نوردم، در حالی که شب تیره است، و دشت‌ها را می‌پیمایم، در حالی که ریگ سوزان شعله می‌کشد.

۱۸

أُعاتِبُ دَهراً لاَ يلِينُ لعاتبِ

أُعاتِبُ دَهراً لاَ يلِينُ لعاتبِ ⁎ وأطْلُبُ أَمْناً من صُرُوفِ النَّوائِبِ • روزگاری را سرزنش می‌کنم که در برابر سرزنش‌گر نرم نمی‌شود، و از گزند حوادث امنیتی می‌جویم.

۱۹

أُعاتبُ دَهراً لا يَلينُ لناصِح

أُعاتبُ دَهراً لا يَلينُ لناصِح ⁎ وأخفي الجوى في القلب والدَّمعُ فاضحى • روزگاری را سرزنش می‌کنم که در برابر اندرزگر نرم نمی‌شود، و سوز دل را در سینه نهان می‌دارم، در حالی که اشک رسوایم می‌کند.

۲۰

أُعادي صَرْفَ دَهْرٍ لا يُعادى

أُعادي صَرْفَ دَهْرٍ لا يُعادى ⁎ وأحتملُ القطيعة والبعادا • با گردش روزگاری دشمنی می‌کنم که با او دشمنی نمی‌توان کرد، و بریدگی و دوری را تاب می‌آورم،

درباره‌ی عنتره بن شدّاد

شاعر و پهلوانِ سیاه‌پوستِ عَبس، قهرمانِ «سیرهٔ عنتره»؛ عاشقِ عَبله.

۱۱۸

شعر در دیوان

۹۶

قصاید

۲۲

اشعار