در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
عمعق بخاری
عمعق بخاری
۴۴۰–۵۴۲ ق.بخارا
امیرالشعرا شهابالدین عَمعَق بُخاری (زادهٔ ۴۴۰ هجری قمری در بخارا، درگذشتهٔ ۵۴۲ یا ۵۴۳ قمری) مُکَنی به ابوالنجیب و ملقب به شهاب الدین و امیرالشعراء، از شاعران پارسی گوی سدهٔ پنجم و ششم قمری در ماوراءالنهر است. او به درگاه پادشاهان آل افراسیاب تعلق داشت و چند تن از امیران آن را مدح کردهاست. اشعار وی آکنده از صنایع بدیعی است. او بخصوص در تشبیه چیرهدست است. عمعق عمری دراز (بیشتر از صد سال) یافت. انوری ابیوردی عمعق را در شعر اهل خراسان خود به عنوان استاد سخن یاد میکند و مصرعی از شعر او : «خاک خون آلود ای باد به اصفهان بر» را تضمین میکند. تخلص او را برخی «عمیق» و «عمیقی» گفتهاند، ولی گویا تخلصش در اصل «عقعق» (که نام مرغی است هشیار) بوده و بعدها توسط رونویسان به صورت عمعق (که ظاهراً کلمهای است بیمعنی) درآمده.
جستجو در آثار عمعق بخاری
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
قصاید — ۱۸ اثر
۱
شمارهٔ ۱ - در مدح شمسالملک نصر
نماز شام، چو پنهان شد آتش اندر آب • سپهر چهره بپوشید زیر پر غُراب
۲
شمارهٔ ۲ - قصیده
عنان همت مخلوق اگر به دست قضاست • چرا دل تو چراگاه چون و چند و چراست؟
۳
شمارهٔ ۳ - در مدح شمس الملک
خوشا باد سحرگاهی، که بر گلشن گذر دارد • که هر فصلی و هر وقتی یکی حال دگر دارد
۴
شمارهٔ ۴ - قصیده ناتمام التزام مور و موی
اگر موری سخن گوید، و گر مویی روان دارد • من آن مور سخن گویم، من آن مویم که جان دارد
۵
شمارهٔ ۵ - در مدح نصیرالدوله نصر
الا یا مشعبد شمال معنبر • بخار بخوری تو، یا گرد عنبر؟
۶
شمارهٔ ۶ - در مدح نصر بن ابراهیم
سپیده دم، چو از گردون نهان شد گوهرین پیکر • زمین ساجگون بنهاد تاج عاجگون بر سر
۷
شمارهٔ ۷ - در مدح خاقان ملک خضر
نسیم زلف آن سیمین صنوبر • مرا برکرد دوش از خوابگه سر
۸
شمارهٔ ۸ - در مدح نصیر الدوله ناصرالدین ابوالحسن نصر
خیز، ای بت بهشتی، آن جام می بیار • کهاردیبهشت کرد جهان را بهشتوار
۹
شمارهٔ ۹ - قصیدهٔ ناتمام در مدح ملک تاج الملوک محمود
وقت گل سوری، خیز ای نگار • بر گل سوری می سوری بیار
۱۰
شمارهٔ ۱۰ - در نکوهش اغل نام
ای آفتاب ملک، رهی خفته بود دوش • غایب شده ز عقل و جدا ماندهای ز هوش
۱۱
شمارهٔ ۱۱ - تغزل
دوش آن صنم سنگدل سیم بنا گوش • آمد بر من تنگ دل و خسته و مدهوش
۱۲
شمارهٔ ۱۲ - در نکوهش اغل نام
دهانت، ای اغل، گنده ریش، گنده بغل • همی کند همه شب گوه سگ به دندان حل
۱۳
شمارهٔ ۱۳ - در مدح شمس الملک
رسول بخت به من بنده دوش داد پیام • بدان گهی که فلک زد به دل ضیا به ظلام
۱۴
شمارهٔ ۱۴ - در مدح ابوالمظفر ابراهیم
مست و شادان در آمد از در تیم • کرده بیجاده جای دُر یتیم
۱۵
شمارهٔ ۱۵ - در مدح نصر
خیال آن صنم سرو قد سیم ذقن • به خواب دوش یکی صورتی نمود به من
۱۶
شمارهٔ ۱۶ - قصیده ناتمام در مدح الب ارسلان
به گردون برین بر شد، ز فخر این ملکت ایران • که گسترد از برش سایه خجسته رایت سلطان
۱۷
شمارهٔ ۱۷ - در مدح کمال الدین محمود
زهی دولت! زهی ملکت! زهی همت! زهی سلطان! • زهی حشمت! زهی نعمت! زهی قدرت! زهی امکان!
۱۸
شمارهٔ ۱۸ - قصیده ناتمام در مدح شمس المک ناصر الدین نصر
ای نگار، از بس که اندر دلبری دستان کنی • هر زمان ما را به عشق خویش سرگردان کنی
دربارهی عمعق بخاری
امیرالشعرا شهابالدین عَمعَق بُخاری (زادهٔ ۴۴۰ هجری قمری در بخارا، درگذشتهٔ ۵۴۲ یا ۵۴۳ قمری) مُکَنی به ابوالنجیب و ملقب به شهاب الدین و امیرالشعراء، از شاعران پارسی گوی سدهٔ پنجم و ششم قمری در ماوراءالنهر است. او به درگاه پادشاهان آل افراسیاب تعلق داشت و چند تن از امیران آن را مدح کردهاست. اشعار وی آکنده از صنایع بدیعی است. او بخصوص در تشبیه چیرهدست است. عمعق عمری دراز (بیشتر از صد سال) یافت. انوری ابیوردی عمعق را در شعر اهل خراسان خود به عنوان استاد سخن یاد میکند و مصرعی از شعر او : «خاک خون آلود ای باد به اصفهان بر» را تضمین میکند.
تخلص او را برخی «عمیق» و «عمیقی» گفتهاند، ولی گویا تخلصش در اصل «عقعق» (که نام مرغی است هشیار) بوده و بعدها توسط رونویسان به صورت عمعق (که ظاهراً کلمهای است بیمعنی) درآمده.
۶۴
شعر در دیوان
۱۸
قصاید
۱۸
رباعیات
۲۸
قطعات