1. ۱خیال آن صنم سرو قد سیم ذقنبه خواب دوش یکی صورتی نمود به من
2. ۲هلال وار رخ روشنش گرفته خسوفکمندوار قد راستش گرفته شکن
3. ۳هزار شعله آتش فَروخته در دلهزار چشمه توفان گشاده کرده ز تن
4. ۴نه بر دو عارض گلرنگ او نشانه گلنه گرد سینه سیمین او نسیم سمن
5. ۵سمنش سوخته و ریخته گلش در گلیکی ز درد و دریغ و یکی ز بار محن
6. ۶رخی، که بود چو جان فریشته رخشانز خاک و خون شده همچون لباس اهریمن
7. ۷شهیدوار به خون اندرون گرفته مقامغریب‌وار به خاک اندرون گرفته وطن
8. ۸یکی سرشک و هزاران هزار درد و دریغیکی دریغ و هزاران هزار گونه حزن
9. ۹گشاده بر رخ بیجاده‌گون طویله درگرفته در عرق گوهرین عقیق یمن
10. ۱۰چه گفت؟ گفت: دریغا امید من، که مراغلط فتاد همی در وفا و مهر تو ظن
11. ۱۱گمان نبرده بدم من که تو بدین زودیصبوروار ببندی ز یاد بنده دهن
12. ۱۲هنوز نرگس سیراب من ندیده جهانهنوز سوسن آزاد من ندیده چمن
13. ۱۳هنوز ناچده از بوستان من کس گلهنوز ناشده سیر این لبان من ز لبن
14. ۱۴به خاک تیره سپردی مرا به دست اجلبه دل گزیدی کمتر کسی ز من بر من
15. ۱۵کنار پر گل من رفته بر کنار زمینتو در کنار سمن سینگان سیم بدن
16. ۱۶بنفشه موی مرا خاک برگشاده گرهتو با بنفشه عذاران گره زده دامن
17. ۱۷همان کسم که بدی صورتم جمال بهارهمان کسم که بدی عارضم نگار ختن
18. ۱۸همان کسم که مرا هر که دیدمی گفتی:سهیل مشکین زلفی و ماه زهره ذقن
19. ۱۹کنون به زیر زمینم چو صد هزار غریبگرفته آن تن مسکین من به گِل مسکن
20. ۲۰ز خاک و خشت همی کرده بستر و بالینز درد و حسرت کرده ازار و پیراهن
21. ۲۱چو چشمهای یتیمان ز آب دیده لحدچو جامهای شهیدان به خون بشسته کفن
22. ۲۲نه کس بیارد روزی به روزگار یادنه کس بگردد روزی مرا به پیرامن
23. ۲۳به زیر خاک فراموش گشته از دل خلقستم رسیده ز جور زمانه ریمن
24. ۲۴گرفته یاد ترا دوست‌وار اندر برنهاده عهد ترا طوق‌وار بر گردن
25. ۲۵ایا به چنگ اجل درسپرده‌مان به حیلو یا به دام بلا درفگنده‌مان به فتن
26. ۲۶صنم بدیم و شمن تا کنون و باز کنونخیال تو صنمست و روان تو چو شمن
27. ۲۷گذاشتیم و گذشتیم و آمدیم و شدیمتو شاد زی و بکن نوش باده روشن
28. ۲۸کنون دلیل بهارست و روزگار نشاطنشاط کن، که جهان پر گلست و پر سوسن
29. ۲۹بخواه جام و برافروز آذر برزینکه پر شمامه کافور شد کُه و برزن
30. ۳۰رسوم بهمن و بهمنجنه است و روز سدهالا، به بهمن پیش آر قبله بهمن
31. ۳۱زمین صحیفهٔ سیمست و ابر گنج گهردرخت قبه کافور و سنگ دُر عدن
32. ۳۲ملک درخش همی بارد و فلک الماسز خاک سنگ همی روید وز آب آهن
33. ۳۳شمامهای بلورست شاخ هر گلبنخزینهای عبیرست خاک هر معدن
34. ۳۴بخواه آن گهر پاک نابسوده، که اوستبیان قدرت در شان قادر ذوالمن
35. ۳۵از آنکه چون بفرازد شعاع آن به فلککند کنار نگارینش خلد بر گلشن
36. ۳۶اگر فراخته باشد بود چو زرین کوهچو آرمیده بود باز بسدین خرمن
37. ۳۷شبی که او بنماید به خلق صورت خویشعقیق‌بار گلست از میان مشک ختن
38. ۳۸شعاعهاش پدید آرد از زمین یاقوتشرارهاش برویاند از زمین روین
39. ۳۹زبانهاش چو شمشیرهای خون آلودبه رزمگه به کف شهریار شیر اوژن
40. ۴۰شه مظفر منصور، نصر، ناصر حقکه پادشاه زمینست و شهریار زمن
41. ۴۱امان خلق خدای و امین دین رسولنظام حجت و حق و قوام دین و سنن
42. ۴۲بزرگوار کسی، کز بزرگی ملکتبه تیغ دولت برکند اصل و بیخ فتن
43. ۴۳مبارک اختر شاهی، که از ملوک وَراستزمانه زیر مراد و جهان به زیر منن
44. ۴۴به دست دولت اسلام را دهد تعلیمبه فرق همت افلاک را کند روزن
45. ۴۵چه سد آهن پیشش، چه کاغذین دیوارچه کوه زرین پیشش، چه دانه ارزن
46. ۴۶شجاعت و هنر و جود و جاه و دولت اوجمال و خوبی و خلق کریم و خلق حسن
47. ۴۷خدای داده‌ست این دولتش به فضل عطابه رغم حاسد بدخواه و کوری دشمن
48. ۴۸ایا گزیده سواری، که در صف میدانشوند مردان پیشت زنان آبستن
49. ۴۹هزار لشکر باشی تو در یکی میدانهزار رستم باشی تو در یکی جوشن
50. ۵۰نهنگِ کوه اوباری و شیرِ آهن‌خایهزبرِ خون افشانی و پیلِ کوه فگن
51. ۵۱سوارِ تیغ گزاری، شجاعِ حیدر زخمسپهرِ گرز گرایی، سهیلِ ناچخ زن
52. ۵۲تبارک الله! روزی که در مصاف آیینشسته قارون کردار بر کُه قارن
53. ۵۳شعاع تیغ تو مر جان کند همه میداننهیب زخم تو سندان کند خز ادکن
54. ۵۴ز گرز رستم بیشست تازیانه توچنانکه نیزه رستم ترا کم از سوزن
55. ۵۵به روزگار تو باطل شد، ای مَلک، یکسرفسانهای فرامرز و قصه بیژن
56. ۵۶جهان تویی و سر تیغ تست دولت و مُلکچنانکه خواهی زی و چنانکه خواهی زن
57. ۵۷به دست دولت شخص موافقان برداربه تیغ نصرة بیخ مخالفان برکن
58. ۵۸همیشه تا به دلایل جداست روز از شبهمیشه تا به حقیقت بهست مرد از زن
59. ۵۹همیشه باش با نشاط آزمای و جان پرورجهان گشای، ولایت ستان و خصم افگن