1. ۱ای آفتاب ملک، رهی خفته بود دوشغایب شده ز عقل و جدا مانده‌ای ز هوش
2. ۲وقت سحر، که چشم شود باز از قضادیدم به کوی خلقی مانندهٔ سروش
3. ۳گفتند بنده را که: اغل را شه جهاناز بندگان بنده زنی هدیه داد دوش
4. ۴حکم خدای و حکم خداوند نافذ استمن بندهٔ مطیعم و فرمانبر خموش
5. ۵لیکن ستم بود به کنار چنان سگیسرو ستاره عارض و خورشید لاله پوش
6. ۶او زن به مزد باشد و این عورتان ماهنجار زن به مزدند ایدون و زن‌فروش
7. ۷داماد او چگونه بود آنکه مر وراصد غرچه بیش گاده بوَد بر ره غموش؟
8. ۸از گوش تا به گوش دهانی نهاده بازچون ماهیان کر به میان پارگین زوش
9. ۹رویی چو روی دیو و دهانی چو کون مغگوشی چو باد بیزن و کونی چو گاو دوش
10. ۱۰ای کون تو دریده‌تر از چارغ بلیسجز ما نیافتی به همه شهر دست خوش؟
11. ۱۱تا هیچ زن نیابی آن کن که مر تراستاز فرق تا به ساق و ز پایشنه تا به گوش
12. ۱۲تا ریش تو سپید نشد شوی داشتیاکنون ز بی‌زنیت چرا باید این خروش؟
13. ۱۳تا کون تو بستن فرسود و ریش گشتخواهی کسی که داری در پیش، کن تو توش
14. ۱۴اندر جهان ز جانوران هیچ کس نماندکز . . . او نیامد در کون تو دروش
15. ۱۵اندر ستورگاه وکیلی از آن منصد سگ تو و به از تو سگ روسبی‌فروش
16. ۱۶ای مادر و تبار و کسک‌هات روسبیاین یک حدیث بشنو و چون سگ تو دار هوش
17. ۱۷آغوش زنت هرگز بی پور من مبادتا بشکفد بنفشه و شب‌بوی و پیلگوش