1. ۱خیز، ای بت بهشتی، آن جام می بیارکه‌اردیبهشت کرد جهان را بهشت‌وار
2. ۲نقش خورنقست همه باغ و بوستانفرش ستبرقست همه دشت و کوهسار
3. ۳فرشی فگنده دشت، پر از نقش بافرینتاجی نهاده باغ، پر از دُر افتخار
4. ۴آن چون بهارخانه چین پر از نقش چیناین چون نگارخانه مانی پر از نگار
5. ۵آن افسر مرصع شاخ سمن نگرو آن پرده موشح گلهای کامگار
6. ۶این چون عذار حورا پر گوهرین سرشکو آن چون بساط خلد پر از عنبرین عذار
7. ۷گلبن عروس‌وار بیاراست خویشتنابرش مشاطه‌وار همی شوید از غبار
8. ۸گاهی طویله بندد از گوهرین صدفگاهی نقاب پوشد از پرده بخار
9. ۹آن لاله نهفته در و آب چشم ابرگویی که جامهای عقیقست پر عَقار
10. ۱۰یا شعلهای آتش ترست اندر آبیا موجهای لعل بدخشیست در شرار
11. ۱۱یا لعبتان باغ بهشتی شدند بازآراسته به دُر و گهر، گوش و گوشوار
12. ۱۲آن از ردای رضوان پوشید قُرطه‌ایوین از پر فریشتگان دوخته ازار
13. ۱۳آن لوحهای موسی بر گرد کوه و دشتو آن صفحهای مانی بر سرو و بر چنار
14. ۱۴از ژاله نقش این همه پر گوهر بدیعوز لاله فرش آن همه یاقوت آبدار
15. ۱۵رنگست، رنگ رنگ، همه کوهسار و دشتطیره است، طرفه طرفه، همه طرف جویبار
16. ۱۶یک کوهسار نعره نخجیر جفت جوییک مرغزار ناله مرغان زار زار
17. ۱۷هامون ستاره رخ شد و گردون ستاره بخشصحرا ستاره بر شد و گلبن ستاره بار
18. ۱۸عالم شده به وصل چنین نوبهار خوشمن زار و دور از آن رخ مانند نوبهار
19. ۱۹ای نوبهار عاشق، آمد بهار نونو بنده دور مانده از آن روی چون بهار
20. ۲۰روزی هزار بار به پیش خیال تودیده کنم به جای سرشک، ای صنم، نثار
21. ۲۱ما را چو روزگار فراموش کرده‌اییارا، شکایت از تو کنم یا ز روزگار؟
22. ۲۲گر آرزوی روی تو جرمیست عفو کنور انتظار وصل تو خونیست در گذار
23. ۲۳گرد وداعگاه تو، ای دوست، روز و شبیعقوب وار مانده خروشان و سوگوار
24. ۲۴پیرامنم ز آب دو دیده چو آبگیرپیراهنم ز خون دو چشمم چو لاله زار
25. ۲۵نه بر وصال روی تو ای دوست، دسترسنه بر دریغ و حسرت هجران تو قرار
26. ۲۶گه لاله بردمد به رُخم بر، ز خون دلگه سبزه بر دمد، زنم دیده بر کنار
27. ۲۷هر قطره‌ای کز آب دو چشمم فرو چکدگردد ز آتش دلم اندر زمان شرار
28. ۲۸ای یادگار مانده مرا یاد روی خویشیاد رهی نوشته تو بر پشت یادگار
29. ۲۹از تو به یاد روی تو خرسند گشته‌امزان پس که می‌بداشتمت در دل استوار
30. ۳۰گر یک نفس فراق تو اندیشه کردمیگشتی ز بیم هجر دل و جان من فگار
31. ۳۱اکنون تو دوری از من و من بی تو زنده‌امسختا که آدمیست بر احداث روزگار!
32. ۳۲شرطیست مر مرا که: نگیرم بجز تو دوستعهدیست مر مرا که: نخواهم بجز تو یار
33. ۳۳گر کالبد به خاک رساند مرا فراقدر زیر خاک باشمت، ای دوست، خواستار
34. ۳۴ما بندگان شاه جهانیم و نیک عهدجز نیک عهد نبود نزدیک شهریار
35. ۳۵شاه جهان، سپهر هنر، آفتاب جودسلطان شرق، ناصر دین، شمسه تبار
36. ۳۶گنج محاسن و سر اخیار، ابوالحسننصر، آن نصیر دولت، منصور کردگار
37. ۳۷شاهی، که تا خدای جهان را بیافریدچون او ندید چشم ستاره بزرگوار
38. ۳۸از جود او نهایت موجود شد نهانوز فضل او کمال شرف گشت آشکار
39. ۳۹اندازهٔ هنر، هنر او کند پدیدآوازهٔ خرد، خرد او کند عیار
40. ۴۰فخرست ملک را به چنو شاه ملک بخشعزست بخت را به چنو شاه تاجدار
41. ۴۱نی در خرد قیاسش معقول در خردنی در هنر صفاتش معدود در شمار
42. ۴۲معلوم اوست هرچه معانیست در علومموروث اوست هرچه نهانیست در بحار
43. ۴۳آثار عدل او چو ستاره است بی عدددریای جود او چو سپهرست بی کنار
44. ۴۴رایش چو اصل پاکش پاکیزه از عیوبرسمش چو اعتقادش تابنده‌تر ز نار
45. ۴۵گر باد جاه او به زمین بر گذر کندور گرد موکبش به فلک بر کند گذار
46. ۴۶این توتیای چشم شرف گردد از شرفو آن یک قبول عالم اقبال از افتخار
47. ۴۷ای خسروی، که دولت و اقبال روز و شبدارند گرد درگه میمون تو قرار
48. ۴۸این از منازعان تو صافی کند جهانو آن از مخالفان تو خالی کند دیار
49. ۴۹ابری تو روز بزم و هزبری تو روز رزمنیلی به روز بخشش و پیلی به روز کار
50. ۵۰میدان پر اژدها شود از تو به روز جنگمجلس پر آفتاب بود از تو روز بار
51. ۵۱شمشیر تو قضای بدست، ای ملک، که اونه در قراب راحت دارد، نه در قرار
52. ۵۲تا او پدید نامد معلوم کس نشدخورشید خون فشان و سپهر سرشک بار
53. ۵۳گر ذوالفقار معجز دین بود، ای ملکتیغ ذوالفقار و صفات تو ذوالفقار
54. ۵۴روزی که گرد معرکه تیره کند هواگردد زمین چو قیر و فلک تار همچو قار
55. ۵۵کیمخت کوه بگسلد از زخم بانگ کوسگوش زمانه کر شود از هول گیر و دار
56. ۵۶بی مهر چهرهای دلیران شود زریربی باده چشمهای شجاعان کند خمار
57. ۵۷بر حلقهای جوشن خون مبارزانگردد چو لعل خرده به پیروزه بر نگار
58. ۵۸شوریده پیل وار در آیی تو در مصافچون شیر گرسنه که شتابد پی شکار
59. ۵۹گه گرد برفشانی بر گوشه فلکگه آب برجهانی در دیده سوار
60. ۶۰گاهی کنی ز کشته همه روی دشت کوهگاهی کنی به نیزه همه روی کوه غار
61. ۶۱از موج خون کنی تو پَر جبرئیل سرخوز جان بدسگال رخ آفتاب تار
62. ۶۲هر حمله‌ای که آری بوسه دهد ز جانبر نعل توسن تو جان سفندیار
63. ۶۳از جود دست تو عجب آید مرا همیتا بر عنان چگونه کنی دست استوار
64. ۶۴رمح تو بند حادثه بگشاید از سپهرگرز تو برج کنگره بردارد از حصار
65. ۶۵آسیب نعل اسب تو اندر زمین جنگبر آسمان زمین دگر سازد از غبار
66. ۶۶گور افگند به باد و سوار افگند به عکستیغ تو در نبرد و خدنگ تو در شکار
67. ۶۷ور عکس تیغ تو به هوا روشنی دهدارواح کشتگان شود اندر هوا فگار
68. ۶۸ای کار زار کرده بر اعدای ملک خویشوای آن کسی که پیش تو آید به کارزار
69. ۶۹تو سایه خدایی و از روی حفظ خلقنه شگفت اگر عذاب تو باشد خدای‌وار
70. ۷۰ابلیس را خدای تعالی عزیز کردآنگه چنانکه خواست لعین کرد و خاکسار
71. ۷۱چندین هزار دست برآورده در دعابا یارب و تضرع و زاری و زینهار
72. ۷۲هرگز خدای ضایع کی ماند، ای ملک؟خوش زی و عمر خویش به شادی همی گذار
73. ۷۳رنجه مباش هرگز، زین پس به دولتتاز لشکر تو یک تن وز دشمنان هزار
74. ۷۴ای خسروی، که دولت بی رنج و گنج تواز جان بد سگال برآرد همی دمار
75. ۷۵من بنده گر ز یاد تو جان پرورم ز دورحاسد چه خواهد از من رنجور دل فگار؟
76. ۷۶تا آب و خاک و آتش و باد، این چهار ضدبا یک دگر به طبع نگردند سازگار
77. ۷۷تا هر شبی کنار فلک گردد از نجومچون چشم عشق بازان پر در شاهوار
78. ۷۸شاه جهان مظفر و منصور باد و باداز عمر شادمانه و از ملک شاد خوار
79. ۷۹درگاه او ز جاه شده قبله ملوکمیدان او ز فخر شده مقصد کبار
80. ۸۰نیکو سگال دولت او همچو او عزیزبدخواه جان او شده از غم ذلیل و خوار
81. ۸۱چشمش همه به قد سواران سرو قددستش همه به زلف نگاران گل عذار