1. ۱ای نگار، از بس که اندر دلبری دستان کنیهر زمان ما را به عشق خویش سرگردان کنی
2. ۲عاشقی با تو خطر کردن بوَد با جان خویشزانکه نپسندی تو دل تنها و قصد جان کنی
3. ۳گه ز گرد مشک بر خورشید نقاشی کنیگه ز عنبر بر گل صد برگ بر، جولان کنی
4. ۴گاه سنبل را حجاب تودهٔ نسرین کنیگاه میدان را نقاب خرمن مرجان کنی
5. ۵بند دل‌ها بگسلی، چون زلف بر بند افگنینرخ لؤلؤ بشکنی، چون آن دو لب خندان کنی
6. ۶دیده روید مجلس، ار تو پای در مجلس نهیگل دمد میدان، اگر تو روی زی میدان کنی
7. ۷بخت خدمتگار گشت آن را که تو خدمت کنیچرخ فرمانبر بود آن را که تو فرمان کنی
8. ۸زلف شهرآشوب تو بر گل همی جولان کندتو همی گرد روان و جان و دل جولان کنی
9. ۹آیت حسنی، که هر گه روی بنمایی به خلقدیده‌های خلق را یکسر نگارستان کنی
10. ۱۰ای صنوبر قد، ندانی تو چگونه فتنه‌اییا همی دانی، به عمدا خویش را نادان کنی
11. ۱۱گه کنار دلبران چون حلقهٔ گوهر کنیگاه چشم بیدلان چون چشمهٔ توفان کنی
12. ۱۲هر زمان در دلبری بندی دگرگون افگنیهر زمان در جادویی رنگی به دیگرسان کنی
13. ۱۳خستگی‌های سر زلف تو به ناگشته، توخط فرود آری به من، تا درد بی‌درمان کنی
14. ۱۴خوش بدی، خوشتر شدی، زین پس بسی خوش‌تر شویخوب‌رویا، جَهد کن تا سیرت خوبان کنی
15. ۱۵دل فشانم پیش زلفت، جان فشانم پیش خطهرچه خواهی کن، که تو هرچه بخواهی آن کنی
16. ۱۶خدمت خاک کف پای تو از دیده کنمزان که امروز، ای صنم، تو خدمت سلطان کنی
17. ۱۷شاه شمس الملک، نصر، آن ناصر دین رسولآن امینی، کز امانش عهدهٔ ایمان کنی
18. ۱۸حافظ اسلام و سلطان زمین و شاه شرقبوالحسن نصر، آن که احسانش ز کف برهان کنی
19. ۱۹آن بزرگی، کز بزرگی پستش آید پیش چشمگر تو قدرش را قرین گنبد گردان کنی
20. ۲۰ور دوال تازیانه‌اش را زنی بر شاخ خشکدر زمان آن را عصای موسی عمران کنی
21. ۲۱ور به روی آسمان داری تو گرز شیرسارشیر گردون را مطیع شیر شادُروان کنی
22. ۲۲ای خداوندی، که ایزد مر ترا زان برگزیدتا همه دشوارها بر بندگان آسان کنی