1. ۱نماز شام، چو پنهان شد آتش اندر آبسپهر چهره بپوشید زیر پر غُراب
2. ۲چو برکشید سر از باختر علامت شبفرو کشید عَلَم‌دار آفتاب طناب
3. ۳هوا نهان شد در زیر خیمه ازرقزمین نهان شد در زیر خرقه سنجاب
4. ۴هوای مشرق تاری‌تر از شب شبه‌گونکنار مغرب رنگین‌تر از عقیق مذاب
5. ۵یکی ز جامه عباسیان فگنده ردایکی ز مطرد نستوریان کشیده حجاب
6. ۶چنان نمود اثر آفتاب و ظلمت شبچو از عمامه مصقول چهره اعراب
7. ۷یکی چو عارض معشوق زیر سایه زلفیکی چو چشمه خورشید زیر چتر سحاب
8. ۸ز نور و ظلمت بر روی آسمان و زمینهوا ز قوس و قزح در هزار گونه خضاب
9. ۹یکی چو آینه‌ای زیر پرده ظلماتیکی چو برگ سمن زیر لاله سیراب
10. ۱۰نماز شام پدید آمده ز روی فلکخیال‌وار کواکب، چو مهره لعاب
11. ۱۱من و نگار من از بهر دیدن مه نودو دیده دوخته بر روی گوهرین دولاب
12. ۱۲چو دو مهندس زیرک، که بنگرند به جهددقیق‌های مطالع به شکل اسطرلاب
13. ۱۳بت مرا، ز نشاط نظاره مه عیدچکیده به گل احمر هزار قطره گلاب
14. ۱۴ورا، ز دیدن مه، هر دو دیده پر ز خیالمرا، ز دیدن او، دیده پر مه و مهتاب
15. ۱۵گهی به گوش همی برنهاد مرزنگوشگهی ز درج عقیقین نمود دُر خوشاب
16. ۱۶ز بس اشارت انگشت دلبران به هلالهمه هوا قلم سیم شد، به شکل شهاب
17. ۱۷یکی به برگ سمن برنگاشته نرگسیکی به لاله همی‌ برنگاشته عناب
18. ۱۸هلال عید پدید آمد از سپهر کبودچو شمع زرین، پیش زمردین محراب
19. ۱۹فلک چو چشمه آب و مه نو اندر ویبه سان ماهی زرین میان چشمه آب
20. ۲۰گهی نهان شد و گاهی همی‌ نمود جمالچو نور عارض فردوسیان به زیر نقاب
21. ۲۱به سان زورق زرین میانه دریاگهی بر اوج پر از موج و گاه در غرقاب
22. ۲۲همی‌ شد از پی رزم و ز بهر بزم ملکگهی چو دشنه زرین، گهی چو جام شراب
23. ۲۳شه مظفر منصور، نصر، ناصردینابوالحسن، که زاحسانش عاجزست حساب
24. ۲۴جمال صدر و نظام زمانه شمس‌الملکقوام حق و شه شرق، پادشاه رقاب
25. ۲۵به جاه قبله اسلام و قوت ایمانبه جود مقصد اسلاف و قبله اعقاب
26. ۲۶اگر به جرم فلک بنگرد، به چشم رضاوگر به روی زمین خط کشد، ز روی خطاب
27. ۲۷چو مهر گردد، از مهر، مهرهای فلکچو ذره گردد، از قهر، ذره‌های تراب
28. ۲۸به بزم و رزم درون آب و آتشست، چنانکبه صلح و جنگ به کردار رحمتست و عذاب
29. ۲۹نه عرض جاه وی اندیشه را کند تمکیننه ارز جود وی اوهام را دهد پایاب
30. ۳۰مطیع رایت منصور اوست فتح و ظفرمعین رای دلارای اوست صدق و صواب
31. ۳۱ز روی علم و هنر نادری‌ست در هر نوعز روی فضل و ادب آیتی‌ست در هر باب
32. ۳۲درین صحیفه فهرست گنج‌های علومدر آن سفینه کتاب نوادر و آداب
33. ۳۳ایا نبرده سواری، که بر فلک بی‌توکسی نیارد کردن به تیغ و تیر عتاب
34. ۳۴به روزگار تو تیغ تو یادگاری ماندکه حجتست به نزد همه اولوالالباب
35. ۳۵چه گفت؟ گفت که: بخشش نه کوشش است به جهدنه ملکت اندر شمشیر و نیزه بود و نشاب
36. ۳۶بلی، که دولت ایزد دهد، ولیکن مردحریص باید و کوشا بجستن اسباب
37. ۳۷زمین سراسر گنجست و درش ناپیداجهان سراسر کامست و کام او نایاب
38. ۳۸اگر جهان همه پر گنج و تخت و تاج شودچو رنج نبود نتوانش دید جز در خواب
39. ۳۹بیا، بیا و ببین مرد را به روز مصافبیا، بیا و ببین مرد را به گاه ضراب
40. ۴۰بدان گهی، که دلیران شوند سوی مصافبدان گهی، که یلان آهنین کنند ثیاب
41. ۴۱زمین چو دریا گردد ز موج خون و سرشکهوا چو هاویه گردد ز دود دوزخ تاب
42. ۴۲میان میدان سرهای شیر مردان راتپان و غلتان بینی، چو گوی در طبطاب
43. ۴۳هِزَبْرْوار تو بر پشت باد پای سمندچو اژدها، که سواری کند به پشت عقاب
44. ۴۴چو ابر در گردون و چو ماه در صحراچو کوه در زمین و چون نهنگ در گرداب
45. ۴۵چو کوه وقت سکون و چو سیل در گه سیرچو سنگ وقت درنگ و چو آب وقت شتاب
46. ۴۶همی‌روی به مصاف اندرون چو عزرائیلفتاده پیش تو در، کشتگان به سان زباب
47. ۴۷یکی به ضربت تیغ و یکی به طعنه رمحیکی به زخم عمود و یکی به زخم رکاب
48. ۴۸ز عکس جوشن میدان چو دامن مریخز خون دشمن ساعد چو آلت قصاب
49. ۴۹ز بیم حمله تو هر زمان بجوشد خونز خاک کالبد و جان رستم و سهراب
50. ۵۰ایا شهی، که جهان را به کام تست مآلو یا شهی، که زمان را به حکم تست مآب
51. ۵۱چو رزم سازی، عالم کنی پر از کشتهچو بزم سازی، گیتی کنی پر از می ناب
52. ۵۲خدایگانا، شاها، مظفرا، ملکا،مه مبارک بگسست صحبت از احباب
53. ۵۳قرار کرد تمام و به وقت کرد خرامکنون بخواه تو جام و بگیر زلف بتاب
54. ۵۴خجسته بادت عید، ای خجسته عید جهانخدات داد بدین رنج روزه مزد و ثواب
55. ۵۵همیشه تا که بود سرخ لاله و می و گلهمیشه تا که بود سبز سرو و مورد و سداب
56. ۵۶چو سرو سبز ببال و چو سنگ سخت بپایچو ابر تند ببار و چو آفتاب بتاب
57. ۵۷همه جهان بگشای و همه هنر بنمایهمه جمال ببین و همه جلال بیاب