1. ۱عنان همت مخلوق اگر به دست قضاستچرا دل تو چراگاه چون و چند و چراست؟
2. ۲گر اعتقاد درست است، اعتراض محالور اعتراض ثواب است، اضطراب خطاست
3. ۳بلاست جستن بیشی و پیشدستی بازهمیشه همت ما مبتلای این دو بلاست
4. ۴به جدّ و جَهد نگردد زیادت و نُقصانهر آنچه بر من و بر تو ز روزگار قضاست
5. ۵کمال جویی و دانی که مرد راست کمالز راستی و درستی چنین کی آید راست؟
6. ۶صفات خاص خداوند بنده را نسزدبه هیچ حال خدایی و بندگی نه رواست
7. ۷طریق آز دراز است و بار حرص گرانبه زیر هر نفسی صد هزار گونه بلاست
8. ۸اگر به دندان ذرّه کنی هزاران کوههرآینه نشود غیر آنچه یزدان خواست
9. ۹قضا قضاست و شاهد درست، قاضی عدلتو را بدانچه قضا اقتضا نمود رضاست
10. ۱۰به هیچ حال من از زیر بند او نجهمبه هر صفت که بر آرد مرا، رضا و سزاست
11. ۱۱جز آنکه طعنه و تعریض دوستان نشاطبرین دلم بتر از صد هزار تیر جفاست
12. ۱۲به پیری‌اَم همه کس سرزنش کنند همیگناه من چه درین؟ از خدای باید خواست
13. ۱۳نه اختیار من است این، چو اختیار کسی‌ستکه هرچه بر من و تو حکم کرد، حکم رواست
14. ۱۴نماز شام، شب عید، چون طلایهٔ ماهبر آمد از فلک و نور شمع روز بکاست
15. ۱۵سپهر تیره بیاراست رخ به مرواریدچنانکه گفتی دریای لؤلؤ لالاست
16. ۱۶مه وُثاق من، از بهر دیدن مه نودُژَم نمود سر زلف و از برم برخاست
17. ۱۷دو دیده چون دو گهر بر رخ فلک بردوخترخ سپهر به شمع رخانِ خود آراست
18. ۱۸به چشم نیک بدید آخر، آن مه خندانمهی که سایهٔ موی است، یا سهیل و سهاست
19. ۱۹چون ماه دید، به عادت بگفت: آنک ماهبه شرم گفتمش: ای ماه‌چهره، ماه کجاست؟
20. ۲۰به نوک آن قلم سیمگون اشارت کردبگفت: آنک، در زیر زهرهٔ زهراست
21. ۲۱نگاه کردم، نی ماه دیدم و نه فلکبدین چه گفتم و گویم همی خدای گواست
22. ۲۲نگار من ز سر کودکی و تنگدلیچه گفت؟ گفت که: بینایی از خدایْ عطاست
23. ۲۳حقیقت است که پیری رسول عاقبت استهمیشه از بر پیری نهایت است و فناست
24. ۲۴به شوخ‌چشمی نگذاشتی جوانی و عمرکنون که پیر شدی، در دلت همان سوداست
25. ۲۵تو را چه وقت تماشا و عشرت است و سفر؟تو را نه پایهٔ آسایش و نماز و دعاست
26. ۲۶ز خویشتن تو برنجی همی و ما ز عنانصیب ما همه از دولت تو رنج و عناست
27. ۲۷جهان بمان به جوانان و دردِ سر بگسلکه کار عالم، تا هست، خار با خرماست
28. ۲۸چو پردهٔ حرم حرمت از میان برخاستدهن ببستم، چونانکه عادت حکماست
29. ۲۹ز راه دین سخن تلخ او نمودم خوشاز آنکه در سخن راست راستی پیداست
30. ۳۰غلام پیر شهی‌ام، که صد هزاران پیرز فرّ بخت جوانش جوان‌دل و برناست
31. ۳۱شنیده‌ام که: به ده سال جور و ظلم ملوکبه از دو روزهٔ سرسام و فتنه و غوغاست
32. ۳۲کنون شد این مثل، ای پادشه، مرا معلومبه امتی که هلاک است و ملکتی که هباست
33. ۳۳به هفته‌ای که مثال و خطاب تو بگسستاز آن طرف که حد «اوش» و «اوزجند» و «نسا»ست
34. ۳۴بر اهل قبله بر، از کافران رسید آن ظلمکز آتش و تف خورشید روی‌بسته گیاست
35. ۳۵نجَست هیچ کس، الا اسیر یا مجروحنماند هیچ زن، الا فضیحت و رسواست
36. ۳۶سوادِ ساحتِ فرغانهٔ بهشت‌آیینچو کربلا همه آثار مشهد شهداست
37. ۳۷کز آب چشم اسیران و موج خون شهیدنبات‌هاش تبرخون و خاک‌هاش حناست
38. ۳۸هزار مسجد و محراب خالی‌ست و خرابهزار منبر اسلام بی‌دعا و ثناست