1. ۱اگر موری سخن گوید، و گر مویی روان داردمن آن مور سخن گویم، من آن مویم که جان دارد
2. ۲تنم چون سایه مویست و دل چون دیده مورانز هجر غالیه مویی، که چون موران میان دارد
3. ۳اگر مر آب و آتش را مکان ممکن بوَد موییمن آن مویم که در توفان و در دوزخ مکان دارد
4. ۴اگر با موی و با موری شبانروزی شوم همرهنه موی از من خبر یابد، نه مور از من نشان دارد
5. ۵به چشم مور در گنجم، ز بس زاری و بس سستیاگر خواهد مرا موری به چشم اندر نهان دارد
6. ۶من آن مورم که از زاری مرا مویی بپوشاندمن آن مویم که از سستی کم از موری توان دارد
7. ۷منم چون مور از اندوه از هر موی خون افشاننه مویی کو گره گیرد، نه موری کو میان دارد
8. ۸به یک جزو از هزاران جزو یک ذره نسنجم منکه از ارزیز و از آهن تن من استخوان دارد
9. ۹فراق دوست بر عارض همی بنگاردم گوییهر آن نقشی که روز باد روی آبدان دارد
10. ۱۰ز خون دیدگان گهگه مخطط می‌کنم عارضچنان پیراهن گلگون، که سال و مه کمان دارد
11. ۱۱گه از عارض بر افروزم هر آنچ اندر جگر دارمگه از دیده فرو بارم هر آنچ اندر دهان دارد
12. ۱۲خیال ترک من هر شب شبیخون آورد بر منچو چشم خستگان چشمم همه شب خون فشان دارد
13. ۱۳سحرگه چون خیال او مرا پیرایه بربندداز آن گوهر که بوی مشک و رنگ ناردان دارد
14. ۱۴مرا گوید: بخر مارا، اگر زر و گهر داریگهر بستان ازین چشمم، که زر سیم رخان دارد
15. ۱۵از آن گوهر که من دارم درین دیده ندارد کسمگر شمشیر گوهردار شاه خسروان دارد