شاعر

جَریر

جریر بن عطیّة التمیمی

۶۵۳–۷۲۸ ق.

از سه شاعرِ بزرگِ اموی؛ نقائضش با فرزدق مشهور است.

جستجو در آثار جَریر

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

قصاید — ۹۱ اثر

أبَتْ عَيْنَاكَ بِالحَسَنِ الرُّقَادَا

أبَتْ عَيْنَاكَ بِالحَسَنِ الرُّقَادَا ⁎ و أنكرتَ الأصادقَ والبلادا • دو چشمت از حسن خفتن نپذیرفت و دوستان و شهرها را ناشناس یافتی

أتَذْكُرُهُمْ وَحاجَتُكَ ادّكَارُ

أتَذْكُرُهُمْ، وَحاجَتُكَ ادّكَارُ ⁎ وَقَلْبُكَ، في الظّعائِنِ، مُستَعَارُ • آیا آنان را یاد می‌کنی، در حالی که نیازت یادکردن است، و دلت در کجاوه‌ها به امانت رفته است

أتَزُورُ أُمَّ مُحَمّدٍ أمْ تَهْجُرُ

أتَزُورُ أُمَّ مُحَمّدٍ، أمْ تَهْجُرُ ⁎ أمْ عادَ قلبكَ بعضُ ما تتذكرُ • آیا ام محمد را دیدار می‌کنی یا ترک می‌گویی، یا دلت به بخشی از آنچه یاد می‌کردی بازگشته است

أتطربُ حين لاحَ بكَ المشيبُ

أتطربُ حين لاحَ بكَ المشيبُ ⁎ وذَلكَ إنْ عَجبتَ هوىً عَجيبُ • آیا هنگامی که پیری بر تو آشکار شد شادمانی می‌کنی؟ اگر شگفت‌زده شوی، این عشقی شگفت است

أتَعْرِفُ أمْ أنْكَرْتَ أطْلالَ دِمنَة ٍ

أتَعْرِفُ أمْ أنْكَرْتَ أطْلالَ دِمنَةٍ ⁎ بأثبيتَ فالجونينِ بالٍ حديدها • آیا ویرانه‌های منزلگاهی را می‌شناسی یا نمی‌شناسی که در اثبیت و جونین کهنه شده است

أتَنْسى َ دارَتَيْ هَضَبَاتِ غَوْلٍ

أتَنْسىَ دارَتَيْ هَضَبَاتِ غَوْلٍ ⁎ و إذ وادي ضريةَ خيرُ وادي • آیا دو دایرهٔ تپه‌های غول را فراموش می‌کنی، آن‌گاه که دشت ضریه بهترین دشت بود

أجِدكَ لا يَصْحُو الفُؤادُ المُعَلَّلُ

أجِدكَ لا يَصْحُو الفُؤادُ المُعَلَّلُ ⁎ وَقد لاحَ من شَيبٍ عِذارٌ وَمِسحَلُ • آیا دلِ سرگرم‌شده هرگز به خود نمی‌آید، حال آنکه از پیری، پیشانی و گونه‌ام نمایان شده است

أرَسْمَ الحَيّ إذ نَزَلُوا الإيَادَا

أرَسْمَ الحَيّ إذ نَزَلُوا الإيَادَا ⁎ تَجُرّ الرّامِسَاتُ بِهِ، فَبَادَا • ای ویرانهٔ قبیله، آن‌گاه که در ایاد فرود آمدند، بادهای خاک‌آور بر آن می‌کشند و محو شد

أصَاحِ ألَيسَ اليَوْمَ مُنتَظري صَحبي

أصَاحِ ألَيسَ اليَوْمَ مُنتَظري صَحبي ⁎ نُحَيّي دِيارَا الحَيّ مِنْ دارَةِ الجَأبِ • ای یار، آیا امروز یارانم منتظر من نیستند تا دیار قبیله را در دارهٔ جأب درود گوییم

۱۰

أعاذلَ ما بالي أرى الحيَّ ودعوا

أعاذلَ ما بالي أرى الحيَّ ودعوا ⁎ وَباتُوا على طِيّاتهِمْ فتَصَدّعُوا • ای ملامتگر، مرا چه شده که می‌بینم قبیله وداع کرده‌اند و بر مقصدهایشان شب را گذرانده و پراکنده شده‌اند

۱۱

أعوذُ باللهِ العزيزِ الغفارْ

أعوذُ باللهِ العزيزِ الغفارْ ⁎ و بالامامِ العدلِ غيرِ الجبارْ • پناه می‌برم به خدای عزیز آمرزنده، و به پیشوای دادگر ستم‌نکننده

۱۲

أقادكَ بالمقادِ هوى عجيبٌ

أقادكَ بالمقادِ هوى عجيبٌ ⁎ وَلَجَّتْ في مُباعَدَةٍ غَضُوبُ • هوسی شگفت تو را به سوی مقاد کشاند، و غضوب در دوری پافشاری کرد

۱۳

أكلفتَ تصعيدَ الحدوجِ الروافعِ

أكلفتَ تصعيدَ الحدوجِ الروافعِ ⁎ كَأنّ خَبَالي بَعْدَ بُرْءٍ مُرَاجعي • آیا تو را به بالا بردن کجاوه‌های بلند واداشتند؟ گویی دیوانگی‌ام پس از بهبود بازمی‌گردد

۱۴

ألا أيّها القَلْبُ الطّروبُ المُكَلَّفُ

ألا أيّها القَلْبُ الطّروبُ المُكَلَّفُ ⁎ أفقْ ربما ينأى هواكَ ويسعفُ • ای دل شادمان و بارگران، به خود آی، شاید آرزویت دور شود و کمک رسد

۱۵

ألاَ حيَّ أطلالِ الرسومِ الدوارسِ

ألاَ حيَّ أطلالِ الرسومِ الدوارسِ ⁎ وَآرِيَّ أمْهَارٍ، وَمَوْقِدَ قَابِسِ • درود بر ویرانه‌های ردپاهای فرسوده، و آغل کره‌ها و آتشگاه آتش‌گیرنده

۱۶

ألا حيَّ الديارَ بسعدْ إنيَّ

ألا حيَّ الديارَ بسعدْ إنيَّ ⁎ أُحِبّ لحِبّ فاطِمَةَ الدّيَارَا • درود بر دیارهای سعد، که من به عشق فاطمه دیارها را دوست دارم

۱۷

ألا حيَّ الديارَ وإنْ تعفتْ

ألا حيَّ الديارَ وإنْ تعفتْ ⁎ وَقَدْ ذَكّرْنَ عَهْدَكَ بالخَميلِ • درود بر دیارها هرچند فرسوده شده‌اند، و پیمان تو را در خمیل به یادم آوردند

۱۸

ألا حَيّ أهْل الجَوْفِ قَبْلَ العَوَائقِ

ألا حَيّ أهْل الجَوْفِ قَبْلَ العَوَائقِ ⁎ وَمن قَبلِ رَوْعاتِ الحَبيبِ المُفارِقِ • درود بر مردم جوف، پیش از موانع و پیش از هراس‌های دلدار جداشونده

۱۹

ألا حَيّ بالبُرْدَينِ داراً وَلا أرَى

ألا حَيّ بالبُرْدَينِ داراً، وَلا أرَى ⁎ كدارٍ بقوٍ لا تحيا رسومها • درود بر سرایی در بُردَین، و سرایی چون سرای قو نمی‌بینم که نشانه‌هایش زنده نماند

۲۰

ألا حَيِّ دارَ الهاجِرِيّة ِ بِالزُّرْقِ

ألا حَيِّ دارَ الهاجِرِيّةِ بِالزُّرْقِ ⁎ و أحببْ بها داراً على البعد وَ السحقِ • درود بر سرای هاجریه در زرق، و چه دوست‌داشتنی است سرایی با همهٔ دوری‌اش

درباره‌ی جَریر

از سه شاعرِ بزرگِ اموی؛ نقائضش با فرزدق مشهور است.

۱۹۷

شعر در دیوان

۹۱

قصاید

۱۰۶

اشعار