شاعر

طَرَفة بن العبد

طرفة بن العبد البکری

۵۴۳–۵۶۹ ق.

جوان‌ترین شاعرِ معلّقات که در بیست‌وچندسالگی کشته شد؛ معلّقه‌اش در وصفِ شتر و فلسفهٔ زندگی نامدار است.

جستجو در آثار طَرَفة بن العبد

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

قصاید — ۱۶ اثر

أبا منذرٍ كانتْ غروراً صحِيفتي

أبا منذرٍ كانتْ غروراً صحِيفتي ⁎ ولم أُعطِكمْ بالطوْعِ مالي ولا عِرْضي • ای ابومنذر، نوشتهٔ من فریبنده بود، و من مال و آبرویم را به رضا به شما نداده بودم.

أتعْرِفُ رسمَ الدارِ قَفْراً مَنازِلُهْ

أتعْرِفُ رسمَ الدارِ قَفْراً مَنازِلُهْ ⁎ كجفْنِ اليمانِ زخرفَ الوشيَ ماثلُهْ • آیا نشان خانه را می‌شناسی که منزل‌هایش تهی است، چون نقش جامهٔ یمانی که نقش‌هایش پیداست؟

إذا كنتَ في حاجة ٍ مرسلاً

إذا كنتَ في حاجةٍ مرسلاً ⁎ فأرْسِلْ حَكِيماً، ولا تُوصِهِ • اگر برای کاری فرستاده‌ای می‌فرستی، خردمندی بفرست و او را سفارش مکن.

أشجَاكَ الرَّبعُ أم قدَمُهْ

أشجَاكَ الرَّبعُ أم قدَمُهْ ⁎ أمْ رَمَادٌ، دارِسٌ حُمَمُهْ • آیا این ویرانه تو را اندوهگین کرد یا گام‌هایی که بر آن رفته بود؟ یا خاکستری که زغال‌هایش کهنه شده است؟

إنّ أمرا سرفَ الفؤاد يَرى

إنّ أمرا سرفَ الفؤاد يَرى ⁎ عسلاً بماءٍ سحابةٍ شتمي • آن که دلش از حد گذشته، عسلی را در آب ابری، دشنام من می‌بیند.

إنّي منَ القومِ الذينَ إذا

إنّي منَ القومِ الذينَ إذا ⁎ أزِمَ الشّتَاءُ ودوخِلَتْ حُجَرُهْ • من از قومی هستم که چون زمستان سخت شود و خانه‌ها در هم رود.

ساِئلوا عنَّا الذي بعرفُنا

ساِئلوا عنَّا الذي بعرفُنا ⁎ بقُوانا يومَ تحلاقِ الَّلممْ • از آن که ما را می‌شناسد بپرسید، دربارهٔ نیروی ما در روز تراشیدن موی سر.

فليتَ لنا مَكانَ المَلْكِ عَمْرٍو

فليتَ لنا، مَكانَ المَلْكِ عَمْرٍو ⁎ رغوثاً حولَ قبّتِنَا تخورُ • کاش به جای شاه عمرو، شتر مادهٔ فریادکشی گرد گنبد ما بود که بانگ می‌زد.

قفي ودّعينا اليومَ يا ابنة َ مالكِ

قفي ودّعينا اليومَ يا ابنةَ مالكِ ⁎ وعُوجي علَينا مِن صُدورِ جِمالِكِ • بایست و امروز با ما وداع کن، ای دختر مالک، و از پیشانی شتران خود به سوی ما بگرد.

۱۰

لِخَولةَ أطْلالٌ بِبُرقَةَ ثَهمَدِ

لِخَولةَ أطْلالٌ بِبُرقَة ِ ثَهمَدِ ⁎ تَلوحُ كَباقي الوَشْمِ في ظاهِرِ اليَدِ • برای خوله نشانه‌های خانه‌ای در برقهٔ ثهمد است، که چون باقی‌ماندهٔ خالکوبی بر پشت دست می‌درخشد.

۱۱

لِخَولَة َ بالأجْزَاعِ من إضَمٍ طَلَلْ

لِخَولَةَ بالأجْزَاعِ من إضَمٍ طَلَلْ ⁎ وبالسّفْحِ مِنْ قَوٍّ مُقامٌ وَمُحتمَلْ • خوله را در جزع از اضم ویرانه‌ای است و در دامنهٔ قو جای اقامت و کوچ.

۱۲

لهندٍ بحزانِ الشريفِ طلولُ

لهندٍ بحزانِ الشريفِ طلولُ ⁎ تَلوحُ، وأدنى عهدِهِنّ مُحِيلُ • هند را در حزان شریف ویرانه‌هایی است که پیداست، و تازه‌ترین نشانهٔ آنان کهنه شده است.

۱۳

ما تَنظُرونَ بِحَقّ وَردَة َ فيكُمُ

ما تَنظُرونَ بِحَقّ وَردَةَ فيكُمُ ⁎ صَغُرَ البَنونَ، ورَهطُ وردةَ غُيّبُ • چشم به چه حقِ وردة در میان شما دارید؟ پسران خردسال‌اند و خویشان وردة غایب‌اند.

۱۴

مِنَ الشّرِّ والتّبريحِ أوْلادُ مَعشَرٍ

مِنَ الشّرِّ والتّبريحِ أوْلادُ مَعشَرٍ ⁎ كثيرٍ ولا يُعْطونَ في حادِثٍ بَكْرا • از بدی و رنج است پسران گروهی بسیار که در پیشامدی نخستین‌زاده‌ای نمی‌دهند.

۱۵

وإنّا إذا ما الغَيْمُ أمسى كأنّهُ

وإنّا، إذا ما الغَيْمُ أمسى كأنّهُ ⁎ سماحيقُ ثَرْبٍ وهي حمراء حَرجَفُ • و ما چون ابر چنان شود که گویی تکه‌های پیه سرخ است و بادی سرد می‌وزد.

۱۶

ورَكوبٍ تعزفُ الجنُّ به

ورَكوبٍ تعزفُ الجنُّ به ⁎ قبلَ هذا الجيلِ من عهدٍ أبدْ • و سواری که جن پیش از این نسل از روزگار دور در آن می‌نواخت.

درباره‌ی طَرَفة بن العبد

جوان‌ترین شاعرِ معلّقات که در بیست‌وچندسالگی کشته شد؛ معلّقه‌اش در وصفِ شتر و فلسفهٔ زندگی نامدار است.

۲۸

شعر در دیوان

۱۶

قصاید

۱۲

اشعار