وإنّا إذا ما الغَيْمُ أمسى كأنّهُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1و ما چون ابر چنان شود که گویی تکه‌های پیه سرخ است و بادی سرد می‌وزد.•وإنّا، إذا ما الغَيْمُ أمسى كأنّهُ ⁎ سماحيقُ ثَرْبٍ وهي حمراء حَرجَفُ
2. 2و سرمایی بیاید که بر خانه‌ها و منزل‌ها یخ‌بندانش پنبه‌ای می‌نماید.•وجاءتْ بصرّادٍ كأنّ صقيعهُ ⁎ خلالَ البيوتِ والمنازلِ كرسفُ
3. 3و پیشاهنگ شتران می‌آید که پیش از آنها به سوی گرما می‌جهد و شبان پهلو می‌گیرد.•وجاءَ قَريعُ الشّوْلِ يَرقصُ قبلَهَا ⁎ إلى الدّفءِ، والرّاعي لها مُتحرِّفُ
4. 4شتران آبستن‌شده با استخوان‌های پوک را به قبیله بازمی‌گردانیم تا تابستان‌نشین سبز شود.•نَرُدّ العِشارَ، المُنْقِياتِ شَظِيُّها ⁎ الى الحيّ حتى يمرعَ المتصيَّفُ
5. 5کنیزان قبیله شب دیگ‌های ما را می‌پزند و ژولیدهٔ کنده‌شده نزد ما پناه می‌گیرد.•تَبِيتُ إمَاءُ الحيّ تَطْهى قُدورَنا ⁎ ويأْوي إِلينا الأشعثُ المتجرِّفُ
6. 6و ما، چون اسبان از ضربت نیزه از هم جدا شوند، در آن حال که ضربتی مرگبار و ترساننده در کار است.•ونحنُ، إذا ما الخيْلُ زَايَلَ بَيْنَها ⁎ من الطّعنِ، نشّاجٌ مُخِلٌّ ومُزْعِفُ
7. 7دوشیزگان قبیله پراکنده گشتند، گویی گله‌های گاو وحشی‌اند و نیزه‌ها خون می‌ریزند.•وجالتْ عَذارى الحيّ شتّى، كأنّها ⁎ تَوالي صُوارٍ، والأسِنّةُ تَرْعَفُ
8. 8قبیله را جز پسر زنی آزاده نپایید، و ندای ستمدیده و حسرت‌خورده فراگیر شد.•ولم يَحْمِ أهلَ الحيّ، إلاّ ابنُ حُرّةٍ ⁎ وعَمَّ الدّعاءَ المُرْهَقُ المُتلهِّفُ
9. 9بامداد سختی، هر رهاشده را بازگرداندیم و از ما جنگاور شکیبای فرودآمده است.•ففئْنا غداةَ الغبّ كلَّ نقيذةٍ ⁎ ومنَّا الكميُّ الصَّابرُ المتعرِّسُ
10. 10و بسا ناخواهنده‌ای که نیزه‌هایمان او را رها کرد و نجاتش دادیم، در حالی که چشمش اشک می‌ریخت.•وكارِهَةٍ، قد طَلّقَتْها رِماحُنا ⁎ وأنْقَذْنَها، والعَينُ بالماءِ تَذرِفُ
11. 11گریه را در سینهٔ گلوگیر بازمی‌دارد، برای دلیری که او را زخمی و بی‌رمق رها کردند.•تَرُدّ النّحِيبَ في حَيازيمِ غُصّةٍ ⁎ على بطلٍ غادرنَهُ وهوَ مزعفُ