لهندٍ بحزانِ الشريفِ طلولُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1هند را در حزان شریف ویرانه‌هایی است که پیداست، و تازه‌ترین نشانهٔ آنان کهنه شده است.•لهندٍ بحزانِ الشريفِ طلولُ ⁎ تَلوحُ، وأدنى عهدِهِنّ مُحِيلُ
2. 2در دامنه نشانه‌هایی است که ردپاهایش چون جامهٔ یمانی است که ریده و سحول آن را نقش زده‌اند.•وبالسّفْحِ آياتٌ، كأنّ رُسومَها ⁎ يَمان، وَشَتْهُ رَيدَةٌ وسَحُولُ
3. 3ابری سنگین و تیره بر آن بارید که ریگ‌ها را می‌فریبد، و ابر سیاه شامگاهی بارنده.•أرَبَّتْ بهَا نآجَةٌ تزدَهي الحَصى ⁎ وأسْحَمُ وكّافُ العَشيِّ هَطولُ
4. 4پس نشانه‌های خانه‌ها با فرسودگی دگرگون شد، و بر پیشامدهای روزگار ضامنی نیست.•فَغَيّرْنَ آياتِ الدّيارِ، مع البِلى ⁎ وليسَ على ريبِ الزمانِ كفيلُ
5. 5با آنچه قبیله را یکپارچه و شادمان دیده‌ام، آنگاه که قبیله قبیله بود و منزل‌گزیدن منزل‌گزیدن.•بِما قد أَرى الحيَّ الجميعَ بغبطةٍ ⁎ إذا الحَيُّ حيٌّ، والحُلولُ حُلولُ
6. 6آگاه باشید، به عبد ضلال پیامی برسانید، و فرستاده خبر تو را می‌رساند.•ألا أبلغا عبدَ الضّلالِ رسالةً ⁎ وقد يُبلِغُ الأنْباءَ عَنكَ رَسولُ
7. 7پس از آن که رازم را دانستی، در آن خزیدی، و تو در برابر رازهای بزرگواران بسیار فراموشکاری.•دَبَبْتَ بِسرّي بعدَما قد عَلِمتَه ⁎ وأنتَ بأسرارِ الكرامِ نسولُ
8. 8چگونه راه میانه را گم می‌کنی و حال آن که حق روشن است و حق را میان نیکان راهی است؟•وكيفَ تَضِلُّ القَصْدَ والحَقُّ واضحٌ ⁎ وللحقّ بينَ الصَّالحينَ سبيلُ
9. 9و سعد بن مالک و عوف و عمرو را از دو خانه‌ات جدا کرد آنچه سخن‌چینی می‌کنی و می‌گویی.•وفرّقَ عن بيتيْكَ سعدَ بنَ مالكٍ ⁎ وعوفاً وعمراً ما تشِي وتقولُ
10. 10تو با نزدیکان چون بادی سرد و شمالی هستی، شامی، که چهره‌ها را درهم می‌کشد و تر است.•فأنتَ، على الأدنى، شَمالٌ عَرِيّةٌ ⁎ شَآميّةٌ، تَزْوي الوُجوهَ، بَلِيلُ
11. 11و با دورتران بادی صبا هستی که نه سرد است و نه سودمند و بیابان‌ها از آن زوزه می‌کشند.•وانتَ على الأقصى صَباً غيرُ قَرَّةٍ ⁎ تَذاءَبَ منها مُرْزِغٌ ومُسيلُ
12. 12تو مردی از ما هستی و بهترین ما نیستی، بر دورتر بخشنده‌ای و بر ما بخیل.•وأنتَ امرُؤ منّا، ولَستَ بخَيرِنا ⁎ جواداً على الَأقصى وأنت بخيلُ
13. 13پس قارچی شدی رسته در گودالی که از آن می‌گریزند و زبون، زبون است.•فأصبَحْتَ فَقْعاً نابتاً بقرارةٍ ⁎ تصوحُ عنهُ والذَّليلُ ذليلْ
14. 14و به دانشی می‌دانم که گمان نیست: چون سرپرست مرد خوار شود، خودش هم خوار است.•وأعلمُ علماً ليسَ بالظنِّ أنَّهُ ⁎ إذا ذلّ مولى المرءِ فهو ذليلُ
15. 15زبان مرد، تا سنگریزه‌ای نداشته باشد، بر عیب‌های او راهنماست.•وإنّ لِسانَ المَرْء ما لم تَكُنْ لَهُ ⁎ حَصاةٌ، على عَوْراتِهِ لَدَلِيلُ
16. 16و مردی که روزی از شوخی چشم نپوشد، برای کسی که قصد بدی ندارد، نادان است.•وإنّ امرأً لم يعْفُ، يوْماً، فُكاهةً ⁎ لمنْ لمْ يردْ سوءاً بها لجهولُ
17. 17جان‌های مردان چون به هم برسند یکدیگر را می‌شناسند؛ پس برخی دشمنی‌اند که باید از او پرهیخت و برخی دوستی.•تَعَارَفُ أرواحُ الرّجالِ إذا التَقَوا ⁎ فَمنْهُمْ عدُوٌّ يُتّقَى وخليلُ