إنّي منَ القومِ الذينَ إذا

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1من از قومی هستم که چون زمستان سخت شود و خانه‌ها در هم رود.•إنّي منَ القومِ الذينَ إذا ⁎ أزِمَ الشّتَاءُ ودوخِلَتْ حُجَرُهْ
2. 2روزی و خانه‌ها برایش نزدیک آمد و پیش از بهارشان سرمایش برگشت.•يوماً ودونيتِ البيوتُ له ⁎ فثنى قبيلَ ربيعِهمْ قررهْ
3. 3شتر مادهٔ نیکو را برگرفتند و روزی‌شان در شتران فربه، نیک‌شمار بود.•رَفَعُوا المَنِيحَ، وكانَ رِزْقَهُمُ ⁎ في المنقياتِ يقيمُهُ يسرُهْ
4. 4شرطی استوار که سختی‌هایش آن را هنگام پیاپی آمدن بازنمی‌دارد.•شَرْطاً قَويماً ليس يَحْبِسُهُ ⁎ لمّا تَتَابَعَ وِجْهَةً، عُسُرُه
5. 5کاسه‌ها را با هر بخش راستین می‌یابی، سپس سرگردانی‌هایش در میانشان بازمی‌گردد.•تَلقى الجِفانَ بكُلّ صادِقَةٍ ⁎ ثُمّتْ تُرَدَّدُ بَيْنهُمْ حِيَرُهْ
6. 6و در مجالس ما کاسه‌ها را می‌بینی که سرگردان میان آنان مانده‌اند.•وترى الجفانَ لدى مجالسِنا ⁎ متحيَّراتٍ بينهم سؤُرهْ
7. 7گویی سرگشته‌ای است نزد چاه که از فریادش شاهینش زرد می‌شود.•فكأنَّها عقْرى لدى قُلبٍ ⁎ بصفرُّ منْ اغرابِها صقرُه
8. 8ما می‌دانیم که ابری ما را فرا می‌رسد که بارانش بر دام‌های ما می‌بارد.•إنَّا لنعلمُ أن سيدركُنَا ⁎ غَيْثٌ يُصِيبُ سَوامَنا مَطَرُه
9. 9و چون مغیره برای شور و جنگ بامداد کرد، با دیوانگی مرگ که ترسش آشکار است.•وإذا المغيرةُ للهياجِ غدتْ ⁎ بسُعارِ موتٍ، ظاهِرٍ ذُعُرُه
10. 10پشت کردند و آنچه خواستند به ما دادند، پس از مرگی که ازارش افتاده بود.•ولّوا وأعطَونا الذي سئلُوا ⁎ من بعدِ موتٍ ساقطٍ أزرُهُ
11. 11ما آنان را می‌پوشانیم، هرچند نخواهند، با ضربتی که شراره از میانش می‌پرد.•إنَّا لنكسوهُمْ وإنْ كرهُوا ⁎ ضرْباً، يَطيرُ، خِلالَهُ، شرَرُه
12. 12و بزرگی را می‌افزاییم و به ارث می‌نهیم، و ستایش را در همتایان می‌اندوزیم.•والمَجْدُ نَنْمِيه ونُتْلِدُه ⁎ والحمدُ في الاكفاءِ ندَّخرُه
13. 13می‌بخشاییم چنان که اسبان نجیب می‌بخشایند، با وجود رنجش‌ها، و خوار‌شده را رها نمی‌کنیم.•نَعْفو، كما تَعْفو الجِيادُ، على ⁎ العلَّاتِ والمخذولُ لانذرُه
14. 14اگر نزدیکان از او غایب شوند و درخت او از ترشح آبش سبز نشود.•إِنْ غابَ عنهُ الأَقربونَ ولم ⁎ يصبحْ بريقِّ مائهِ شجرُه
15. 15نابودی در زندگی است، و عذرها برای رنج‌های مرد بزرگوار سودی ندارد.•إنّ التّباليَ في الحياة، ولا ⁎ يُغْني نَوائِبَ ماجِدٍ عُذَرُه
16. 16هر کسی را از آنچه روزی بر او رسید، پس از توانگری‌اش تهیدستی‌اش آشکار می‌شود.•كلُّ امرئ فبماالمَّ به ⁎ يَوْماً، يَبِينُ منَ الغِنى فُقُرُه