شاعر

ابن‌رومی

علی بن عباس، ابن الرومی

۸۳۶–۸۹۶ ق.

شاعرِ بغدادیِ رومی‌تبار، استادِ وصف و تصویر. (هجویاتِ رکیکش آورده نشده است.)

جستجو در آثار ابن‌رومی

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

قصاید — ۴۷۱ اثر

أأبكتْكَ المعاهدُ والمغاني

أأبكتْكَ المعاهدُ والمغاني ⁎ كدأبك قبلُهنَّ من الغواني • آیا نشانه‌ها و سراها تو را گریاندند، چنانکه پیش از آن‌ها زیبارویان همواره تو را می‌گریاندند؟

أإسماعيلُ من رَجلٍ

أإسماعيلُ من رَجلٍ ⁎ تَعرَّب بعد ما شاخا • ای اسماعیل، از مردی که پس از پیر شدن عرب شد.

أبا إسحاقَ لاتغضب فأرضَى

أبا إسحاقَ لاتغضب فأرضَى ⁎ بعفوك دون مأمول الثوابِ • ای ابواسحاق، خشم مگیر که با بخشایش تو، کمتر از پاداش امیدوار خشنودم.

أبا الحسين وأنت ال

أبا الحسين وأنت ال ⁎ مليك يُنصِفُ عبدَهْ • ای ابوالحسین، و تو آن پادشاهی هستی که با بندهٔ خود انصاف می‌کند.

أبا الصقر حسبُ المادحيك إذا غلوا

أبا الصقر حسبُ المادحيك إذا غلوا ⁎ أشد غلوٍ أن يقولوا أبا الصقر • ای ابوالصقر، ستایشگرانت را بس است، اگر زیاده‌روی کنند، سخت‌ترین زیاده‌روی آنان که بگویند «ابوالصقر».

أبا الصَّقْرِ لا تَدْعُني للبِرا

أبا الصَّقْرِ لا تَدْعُني للبِرا ⁎ زِ أو استعدُّ كأقْرانِكا • ای ابوالصقر، مرا به برابری مخوان، یا مانند همتایانت برایم بیاور.

أبا الصقرِ لستُ أرى مُهْدياً

أبا الصقرِ لستُ أرى مُهْدياً ⁎ لك المدحَ غيريَ إلا مُثابا • ای ابوالصقر، کسی را نمی‌بینم که ستایش را به تو پیشکش کند مگر من، آن هم با پاداش.

أبا الصقر من يشفع إليكَ بشافعٍ

أبا الصقر من يشفع إليكَ بشافعٍ ⁎ فمالي سوى شعري وجودِك شافعُ • ای ابوالصقر، هر که نزد تو شفاعت کند شفیعی دارد؛ و مرا جز شعرم و بخشندگی خودت شفیعی نیست.

أبا العباسِ عُمِّرتَ

أبا العباسِ عُمِّرتَ ⁎ صحيحَ الرأي والجسمِ • ای ابوالعباس، عمرت دراز باد، با رأیی درست و تنی سالم.

۱۰

أبا العباس قد ذَكتِ الجِمارُ

أبا العباس قد ذَكتِ الجِمارُ ⁎ وطاب الليلواجتُويَ النهارُ • ای ابوالعباس، آتش‌ها [زغال‌ها] افروخته شد، شب خوش شد و روز ناخوشایند گشت.

۱۱

أبا العباس ما هذا التَّواني

أبا العباس ما هذا التَّواني ⁎ وقد أُوسِعْتَ مَنْ كَرمٍ وفَهْمِ • ای ابوالعباس، این سستی چیست، با آنکه کرم و فهم تو فراخ است؟

۱۲

أبا الفضلِ لا تحتجبْ إنني

أبا الفضلِ لا تحتجبْ إنني ⁎ صفوحٌ عنِ المُخلفِ الوعد عافِي • ای ابوالفضل، پنهان مشو؛ من از وعده‌شکن درمی‌گذرم و بخشاینده‌ام.

۱۳

أبا جعفرٍ لا زلت مُعطى ً وواهبا

أبا جعفرٍ لا زلت مُعطىً وواهبا ⁎ ومُكْسِبَ أموالٍ رِغابٍ وكاسبا • ای ابوجعفر، همواره بخشنده و عطادهنده و فزاینده‌ی مالهای فراوان و درآمدها باشی.

۱۴

أبا جعفر هل أنت قابلُ شاعرٍ

أبا جعفر هل أنت قابلُ شاعرٍ ⁎ كذوبٍ يُريد الانقياد إلى الصدقِ • ای ابوجعفر، آیا شاعری دروغگو را می‌پذیری که می‌خواهد به راستی گراید؟

۱۵

ابا حسن إنّ حبل الِمطا

ابا حسن إنّ حبل الِمطا ⁎ ل إن مُدّ كان بلا آخرِ • ای ابوحسن، ریسمان تعلل اگر کشیده شود پایانی ندارد.

۱۶

أبا حسن إنني ناصحٌ

أبا حسن إنني ناصحٌ ⁎ وقلَّ لك النصحُ أن تُرْفدَهْ • ای ابوحسن، من خیرخواهم؛ و کمترین خیرخواهی برای تو آن است که کمکت کنم.

۱۷

أبا حسنٍ صِلْ حاجتي بوصالها

أبا حسنٍ صِلْ حاجتي بوصالها ⁎ وإلا فدعْ لي صفحتي بِصقالِها • ای ابوحسن، نیاز مرا به برآوردنش بپیوند، وگرنه رخسارم را به صیقل خودش واگذار.

۱۸

أبا حسن طال المِطال ولم يكن

أبا حسن طال المِطال ولم يكن ⁎ غريمك ممطولاًوإني لَصابرُ • ای ابوحسن، تعلل دراز شد و طلبکار تو معطل نماند، اما من شکیبایم.

۱۹

أبا حسنٍ لم أمْسِ من حال بالكمْ

أبا حسنٍ لم أمْسِ من حال بالكمْ ⁎ وإن كنتُم تُمسون من حالِ باليا • ای ابوحسن، من بی‌حال شما شب نکرده‌ام، هرچند شما در حالی کهنه شب می‌کنید.

۲۰

أبا حسنٍ وأنت فتًى أديبُ

أبا حسنٍ وأنت فتًى أديبُ ⁎ له في كل مَكْرُمَةٍ نصيبُ • ای ابوحسن، تو جوانی ادیبی و در هر بزرگواری بهره‌ای داری.

درباره‌ی ابن‌رومی

شاعرِ بغدادیِ رومی‌تبار، استادِ وصف و تصویر. (هجویاتِ رکیکش آورده نشده است.)

۱۳۱۶

شعر در دیوان

۴۷۱

قصاید

۸۴۵

اشعار