موجود
دیوان عشقی
انقلابیترین شاعر مشروطه — نوآور و بیپروا
سدهی چهاردهم ق.
«بود این کشور ایران، چو بیمار رو به افول»
خواندن
در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر معاصر
میرزاده عشقی
میرزاده عشقی
۱۳۱۲–۱۳۴۳ ق.همدان
سیدمحمدرضا کردستانی معروف به میرزاده عشقی (زادهٔ ۲۰ آذر ۱۲۷۳ در همدان – ترور در ۱۲ تیر ۱۳۰۳ در تهران) شاعر، روزنامهنگار، نویسنده و نمایشنامهنویس ایرانی دوره مشروطیّت و مدیر نشریهٔ قرن بیستم بود. وی با وجود طول عمر کوتاهش از جمله مهمترین شاعران عصر مشروطه بهشمار میرود که از عنصر هویت ملی در جهت ایجاد انگیزه و آگاهی در توده مردم بهره گرفت. او را خالق اولین اپرای ایرانی میدانند.
کتابخانهی میرزاده عشقی
جستجو در آثار میرزاده عشقی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۳۴ اثر
۱
شمارهٔ ۱ - کوه الوند و شهر همدان
کوهِ الوند که شهرِ همدان دامنش است • جامهٔ سبز به بر دارد و طوطیمنش است
۲
شمارهٔ ۲ - در وصف طبیعت و ذکری از سید ضیاء الدین طباطبائی
چو این منظومهٔ آفاق، سرتاسر مُنَظَّم شد • همانا فارغ آفاقآفرین، از نظمِ عالم شد
۳
شمارهٔ ۳ - مخالفت با قرارداد ایران و انگلیس
نامِ دژخیمِ وطن، دل بشنود، خون میکند • پس بدین خونخوار، اگر شد روبهرو چون میکند؟
۴
شمارهٔ ۴ - نارضایتی از خلقت
خلقت من در جهان یک وصلهٔ ناجور بود • من که خود راضی به این خلقت نبودم زور بود؟
۵
شمارهٔ ۵ - درد وطن
ز اظهار درد، درد مداوا نمیشود • شیرین دهان به گفتن حلوا نمیشود
۶
شمارهٔ ۶ - لرنامه: در چگونگی اوضاع لرستان
ای بلهوس، تراست به سر، گر هوای لر • یا آن که گشته تنگ، دلت از برای لر
۷
شمارهٔ ۷ - زندگی و مرگ من
گرسنه چون شیرم و برهنه چو شمشیر • برهنهای شیر گیر و گرسنهای شیر
۸
شمارهٔ ۸ - تجدید مطلع
در سر پیری برهنهپا بد «مولییر» • گاو بدزدید در شباب «شکسپیر»
۹
شمارهٔ ۹ - تجدید مطلع
باری ازین عمر سفله سیر شدم سیر • تازه جوانم ز غصه پیر شدم پیر
۱۰
شمارهٔ ۱۰ - زندانی شدن شاعر
خوشا اطراف تهران و خوشا باغات شمرانش • خوشا شب های شمرانش و خوشا بزم مقیمانش
۱۱
شمارهٔ ۱۱ - نامه عشقی
سزد ای شام چرخ تیره وش! وقتی سحر گردی • نه هر شام و سحر، ای تیره گردون تیره تر گردی
۱۲
شمارهٔ ۱۲ - چکامه جنگ: شکایت از مهاجرین و پیشامدهای ایام مهاجرت
نوعِ بشر سلالهٔ قابیلِ جابری: • آموخت از نیاش، به جای برادری
۱۳
شمارهٔ ۱۳ - استاد عشق
عاشقی را شرط تنها ناله و فریاد نیست • تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست
۱۴
شمارهٔ ۱۴ - آیین خودخواهی
جهان را دائما این رسم و این آیین نمیماند • اگر چندی چنین ماندست، بیش از این نمیماند
۱۵
شمارهٔ ۱۵ - بی اعتنائی به فلک
در هفت آسمانم الا یک ستاره نیست • نامی ز من به پرسنل این اداره نیست
۱۶
شمارهٔ ۱۶ - ملت مغلوب
شب به سرم نوبه تاخت، روز تب آمد • هر چه در این روزگار روز و شب آمد
۱۷
شمارهٔ ۱۷ - عشوه سازی
بتا، نظام، دگر ناز و عشوه سازی نیست • که این معامله سربازی است، بازی نیست!
۱۸
شمارهٔ ۱۸ - شب وصال
امشب آماده یار و بزم و شرابست • گو که همین امشبم ز عمر حسابست
۱۹
شمارهٔ ۱۹ - پریشانی ایران
ای دوست ببین بیسر و سامانی ایران • بدبختی ایران و پریشانی ایران
۲۰
شمارهٔ ۲۰ - رخساره پاک
من چو یک غنچه بشکفته گریبان چاکم • گر چو گل باشم، در چشم خسان خاشاکم
دربارهی میرزاده عشقی
سیدمحمدرضا کردستانی معروف به میرزاده عشقی (زادهٔ ۲۰ آذر ۱۲۷۳ در همدان – ترور در ۱۲ تیر ۱۳۰۳ در تهران) شاعر، روزنامهنگار، نویسنده و نمایشنامهنویس ایرانی دوره مشروطیّت و مدیر نشریهٔ قرن بیستم بود. وی با وجود طول عمر کوتاهش از جمله مهمترین شاعران عصر مشروطه بهشمار میرود که از عنصر هویت ملی در جهت ایجاد انگیزه و آگاهی در توده مردم بهره گرفت. او را خالق اولین اپرای ایرانی میدانند.
۶۷
شعر در دیوان
۳۴
غزلیات
۲۱
قطعات
۱۲
مثنویات