1. ۱من چو یک غنچه بشکفته گریبان چاکمگر چو گل باشم، در چشم خسان خاشاکم
2. ۲داده فتوای به ناپاکی من مفتی شهرکز چه بر ساحت پاکیزه دین هتاکم
3. ۳شکر یزدان که خود این عیب نکردند مراکه بر دیده ناپاک کسان ناپاکم
4. ۴گر در آئینه ناپاک ببینی، رخ پاکنقص رخ نیست، چنین حکم کند ادراکم
5. ۵باری آرای حکیمانه خود را همه گاهفاش می گویم و یک ذره نباشد باکم
6. ۶منکرم من که جهانی به جز این بازآیدچه کنم درک نموده است چنین ادراکم
7. ۷قصه آدم و حوای، دروغ است، دروغنسل میمونم و افسانه بود از خاکم
8. ۸کاش همچون پدران لخت به جنگل بودمکه نه خود غصه مسکن بد و نی پوشاکم
9. ۹من همان دانه بی قیمت و قدرم که رومدر دل خاک درون، تا که بر آید تاکم
10. ۱۰دلبرا هیچ کس از پاکی من نشناسدتوشناسی که بر عشق تو چون بی باکم
11. ۱۱آتش مهر تو بگداخته قلبم زآن رویتا که مهرت بنشیند، به دل چون لاکم
12. ۱۲نقش مهر تو چه لازم، که به قلبم باشداز ازل مهر تو کنده است به دل حکاکم
13. ۱۳نه گمان دار پس از مردنم از من برهیباد هر روزه فشاند به قدومت خاکم