1. ۱نوعِ بشر سلالهٔ قابیلِ جابری:آموخت از نیاش، به جای برادری
2. ۲جنگ است جنگ، خاک اروپا نهفته استدر زیر یک صحیفهٔ پولاد اخگری
3. ۳ایتالی و فرانسه و روس و انگلیسبلغار و ترک و ژرمن و اتریش و هنگری
4. ۴بس بمب و توپ جای به جا کرده کوه و دشتترسم دگر فتد، کره از این مدوری
5. ۵دریای آهن است نه عنوان رسم جنگباران آتش است نه آیین عسکری
6. ۶ایران در این میانه، نه اندر صف جدالنی مانده زین مجادله، بی‌بهره و بری
7. ۷یک دسته‌ای ز نخبهٔ ایرانیان شدنددر فکر استفاده، از اوضاع حاضری
8. ۸در دیده خشم روس و به دل کین انگلیسدر سر هوای یاری آلمان عبقری
9. ۹رفتیم در برابر دشمن که تا کنیمابراز زورمندی و اثبات قادری
10. ۱۰امّید ما به یاری آلمان و وی نداشتجز بذل زر، طریق دگر بهر یاوری
11. ۱۱بغداد را گرفت و جلو آمد انگلیساول به زور جنگ و دوم با مدبری
12. ۱۲آمد شمال و مغرب ایران به چنگ روسویران نمود سر به سر، از فرط جابری
13. ۱۳گشتیم ما مهاجر و بدبخت و دربه‌درگردون به ما نمود، نهایت ستمگری
14. ۱۴یک سوی تیغ روس، رسیدست تا کرندبا آن رسوم وحشی و آیین بربری
15. ۱۵یک سو به خانقین، کشیدست انگلیستیغی که دارد، آهنش آب مزوری
16. ۱۶چیزی نماند کاین دو، به هم در رسند و ماهر یک نشان شویم، به صد پاره پیکری
17. ۱۷بین دو تیغ پیکر ما اوفتاده استدر سرزمین «قصر» به سختی و مضطری
18. ۱۸هر چند کافی است پی رفع این دو تیغتنها «نظام السلطنه» با تیغ حیدری
19. ۱۹لیک او هم آزمود که دشمن هزارهااز ما فزون‌تر است اگر نیک بشمری
20. ۲۰نی آن که دل بباخت، ولیکن نظر نمودچنگی به دل نمی‌زند، اکنون دلاوری
21. ۲۱از رزم پس کناره‌کشی را صلاح دیدبر هر نفر سپس ز مقامات لشکری
22. ۲۲اخطار شد که گشته ز هر سو خطر پدیدجِد کن که جان خویش ز یک سو به در بری
23. ۲۳آن بِهْ که پیش خصم به تسلیم رو نمودوآنگاه چشم داشت به الطاف داوری
24. ۲۴تنها «نظام سلطنه» را این اجازت استبا چند تن ز هیئت ملی و کشوری
25. ۲۵تا آن که بر ممالک ترکیه رو کنندلیک این اجازه نیست همی بهر دیگری
26. ۲۶این زشت ماجرا چو به من نیز شد بیانگشتم ز فرطِ اَندُه و افسوس بستری
27. ۲۷کردم هزار ناله، کشیدم هزار آهنفرین به بخت کردم و رسم مقدری
28. ۲۸کای ناسزا زمانهٔ بی‌اعتدالِ دون!بر ما جفا گذشت ز حد جفاگری
29. ۲۹ما را گذاردند، رفیقان نیمه راهاین گونه در مخافت و گشتند اسپری
30. ۳۰بگرفته ششدر غم و افکار مهره‌واردر خانهٔ حریف، گرفتار ششدری
31. ۳۱از بهر یک تن من، این گنبد فراخگشته چو چشمِ تنگِ لَئیم از حَسَدوَری
32. ۳۲بیچاره من، فلک‌زده من، شوربخت منسرگشتهٔ حوادث این دهر سرسری
33. ۳۳چون من به تیره‌اختری ای مادر سپهردیگر مزای، هست اگر مهر مادری؟
34. ۳۴من یک تنه بَسَم به جهان، گر که لازم استکامل‌ترین نمونه‌ای از تیره‌اختری!
35. ۳۵سوی کدام خاک، توانم پناه برد؟پشت کدام سنگ، توان گشت سنگری؟
36. ۳۶این حکم داد کیست که جمعی همی کنند!بر دوست پشت، جانب دشمن مجاوری!
37. ۳۷این حکمِ زور زادهٔ شورِ مدرّس استآن بِهْ که بیش از این، ننماید مشاوری
38. ۳۸این عنصر کثیف لجوج سیاه‌فکراین موذی مدرس علم مزوری
39. ۳۹چرکین‌عمامه، وصله‌قبا، پاره‌شب‌کلاهاُشتُر‌قَواره، خیره‌نگه، چهره‌قنبری
40. ۴۰پاپوش‌پاره، وصله‌قبا، ژنده‌پیرهنآن هیکلِ تمام‌عیار از جلنبری
41. ۴۱بر ما شدست این پز مضحک زمامداراین قائِدِ عبا‌به‌سرِ خاله‌چادری
42. ۴۲بنگر چه‌ها کشیدم از او من که باطنشصد بار بدتر است از این وضع ظاهری
43. ۴۳اطراف وی گرفته گروهی برای دخلچونان که در پرستش گوساله سامری
44. ۴۴بس لطمه‌ها که عاقبت ایران زمین خوردزین مرد حیله‌روبهی و کینه‌اشتری
45. ۴۵معلوم نیست بهر چه کرده مسافرت؟بهر وطن نبوده، قسم بر مهاجری!
46. ۴۶تنها نه او خراب، برون آمد از میانوآنان که کرده‌اند در این راه رهبری!
47. ۴۷دادند هر یک از دگری بهتر امتحاندر اجنبی‌پرستی و بیگانه‌پروری!
48. ۴۸صندوق‌های لیره جلو، دوش استرانواندر عقب مهاجر و انصار چرچری
49. ۴۹دنبال بارهای زر، از بس دویده‌اندآموختند خوب، همه رسم شاطری!
50. ۵۰درویش‌وار رو به بیابان نهاده‌اندقومی برای کسب مقام توانگری
51. ۵۱زین قوم پولکی، هنر جنگ می‌نَخواه!هرگز مجو ز جنس مؤنث مذکری؟
52. ۵۲یک جنگ کرده‌اند که شد روسفید از آنجنگی که کرده‌اند، یهودان خیبری
53. ۵۳دو روز جنگ بود و دو سال رجعت استاین بُد من آنچه دیدم از ایشان بهادری!
54. ۵۴آن جنگ هم نه بهر وطن بُد نه بهر دینیا جنگ بهر زر بُد و بُد جنگ زرگری
55. ۵۵آن قدر ما بدیم که این روز بد کم استبهر جزای ما برس، ای روز بدتری!!
56. ۵۶ای آسمان ببار در این مملکت بلایاین قوم را زوال ده، ای چرخ چنبری!
57. ۵۷آهِ مرا نمی‌نگری، کوری ای سپهر!نفرینِ من نمی‌شنوی، ای فلک کری!
58. ۵۸این هم نگفته می‌نگذارم که بین ماباشد بسی کسان، هم از این عیب‌ها بری
59. ۵۹آنها همه مهاجر پاکند و صاف‌قلبوجدان جمله پاک‌تر، از پیکر پری
60. ۶۰لیکن همه کناره نموده ز کارهاوز دم همه گرفته و مأیوس و قرقری
61. ۶۱زین‌ها چو بگذری، همه آنان نموده‌اندبهر زر این مهاجرت و این مسافری!
62. ۶۲«یعقوب» نام سیّدِ رسوای بدسگالآن کس که من ندیده‌ام، آدم به آن خری؟
63. ۶۳یک مشت لیره دارد و بر کف گرفته استبا آن قیافه و پز منحوس شندری
64. ۶۴گوید که منکر عمل کیمیا کجاست؟اینک مهاجری، عمل کیمیاگری!
65. ۶۵این است آن که بهر مدرس کند مدامدر گاه و نابه‌گاه، همی پای‌منبری
66. ۶۶ابله منم که صرف، پی لیلی وطنرو کرده‌ام به دشت چو مجنون عامری
67. ۶۷هر آنچه می‌رسد به من از زودباوری‌ستبس رنج‌ها کشیدم، ازین زودباوری!
68. ۶۸یک ابلهیِ دیگر این؛ کین گه خطرفکر نجات نیستم از فرط دلخوری
69. ۶۹مدح «نظام سلطنه» فرماندهِ قواالبتّه بهتر است ز افسرده‌خاطری
70. ۷۰تاریخ اگرچه زین عمل آرد به من شکستخواند مرا مدیحه‌سرا همچو انوری
71. ۷۱لیکن به یک جوانِ چو من صاحب‌آرزوچون گفته شد که در خطر از هر سو اندری
72. ۷۲از ترس جان خویش، به فرمانده قواناچار گوید، این سخنان دری وری:
73. ۷۳ای مظهر کمال و مقامات سنجریای مرکز صفات و خیالات نادری!
74. ۷۴گرچه ظفر نیافتی اما مظهر استدر جبههٔ مهین تو، نور مظفری
75. ۷۵ایران نمی‌رود ز کف، این ملک جسته استاز چنگ فتنه‌های مغول و سکندری
76. ۷۶جنگ این زمانه، همچو قمار است غم مدارهر چند باختی تو، در آخر همی بری
77. ۷۷خورشید تا غروب نگردد، سحر چنانسازد جهان مسخر، از انوار اخگری
78. ۷۸جانا تو هم فراز سپهری به ملک مایعنی تو نیز همسر خورشید خاوری
79. ۷۹امروز اگر غروب کنی از وطن چه غم؟فردا کنی طلوع و به چنگش درآوری
80. ۸۰چشم وطن به روی تو، روشن بوَد کنونخورشید مایی، ار چه ز خورشید برتری
81. ۸۱روز وطن به ما، پس از این روز شب بوَدزآن چون گذر کنی تو که خورشید انوری
82. ۸۲من خامشم تو خویش بیندیش، این نکوستاین گونه مردمی بگذاری و بگذری؟
83. ۸۳گرچه جسارت است ولی عرض می‌کنم:حیف است از تویی که ز یاران شدی بری
84. ۸۴هر یک به یک طریق ز سر باز کرده‌ایاین نیست لایق تو که بر هر سر افسری
85. ۸۵سر بوده‌ای همیشه، بر این هیئت و کنونباید که سر نپیچی از آیین سروری
86. ۸۶تو چون سری و هیئت ما چون تنِ تواَندای سر کجا روی؟ که تنِ خود نمی‌بری؟
87. ۸۷باری در این میانه یکی من ز خدمتتگر مرده‌ای رها ننمایم مجاوری
88. ۸۸زین قصه حال خویش به درگاه حضرتتخاطرنشان همی کنم و یادآوری
89. ۸۹در کشتی‌ای نشاند، یکی طرفه ناخدایبا خود کبوتری ز پی نیک‌منظری
90. ۹۰کشتی چو شد به مرکز دریا، شروع گشتتوفان و ناخدای شد از ترس لنگری
91. ۹۱وآنگاه خیره شد به کبوتر که بایدتبهر نجات خویش ز کشتی برون بری
92. ۹۲بیچاره در زمان، به هوا شد ولیک دیدآب است موج تیره، ز هر سو که بنگری
93. ۹۳دید او به هیچ گونه، به ساحل نمی‌رسدنی از ره پریدن و نی با شناوری
94. ۹۴برگشت از هوا و به کشتی نشست و گفتبا ناخدای این سخن از روی مضطری:
95. ۹۵از ساحل آنچنان که بیاورده‌ای مرابایست تا به ساحل دیگر مرا بری
96. ۹۶من آن کبوترم، هله در بحر هولناکای ناخدا کنون، به خدایم چه بسپری؟
97. ۹۷من بر فراز دوش تو، باری گران نیَمآن به مرا چو مردم دیگر نه بنگری
98. ۹۸من هم به هر کجا که خودت می‌روی ببرخواهی نپیچی ار سر از آیین رهبری
99. ۹۹بیهوده نیست گفتم، اگر بر تو ناخدایبی‌خود نبود بهر تو کردم کبوتری
100. ۱۰۰یعنی بیا از آینهٔ خاطرم ببربا دست لطف، گرد و غباری مکدری
101. ۱۰۱خالق نموده یاوری‌ات تا تو هم به خلقدر وقت خود، دریغ نداری ز یاوری
102. ۱۰۲بشنو ز من که نیک تو خواهم، منه ز دستآیین بنده‌داری و دستور سروری
103. ۱۰۳این هم بدان که این سخنان بهر رشوه نیستدر حق من مباد که این ظنِّ بد بری؟
104. ۱۰۴«قاآنی»ام نه من که زنم خامه بهر آزنی چامه‌ساز، بهر درم همچو عنصری
105. ۱۰۵حاشا گمان مدار که من کرده‌ام شعارلاشه‌خوری طریقتم، از راه شاعری
106. ۱۰۶هر چند لاشه‌خور نیم، اما مهاجرمصد بار لاشه به، ز حقوق مهاجری!
107. ۱۰۷آن به که حرف آخر خود را بگویمتشاید اثر کند به تو این حرف آخری:
108. ۱۰۸من تازه شاعرم، سخن این سان سروده‌اموای ار که کهنه‌کار شوم در سخنوری؟
109. ۱۰۹حیف است این قریحهٔ زیبا بیوفتددر چنگ روزگار سیاه سلندری!
110. ۱۱۰شاید همین قریحه، در آینده آوردالواح به ز گفتهٔ سعدی و انوری
111. ۱۱۱(عشقی) تو خویش، همسر دیگر کسان مکننی دیگران کنند، همی با تو همسری