1. ۱کوهِ الوند که شهرِ همدان دامنش استجامهٔ سبز به بر دارد و طوطی‌منش است
2. ۲صبحدم تازه چو خورشید، بدو تابد نورسنگ‌هایش زر و آبش همه‌سو نقره‌وش است
3. ۳آبشار از کمرِ کوه، چو ریزد به نظرنقرهٔ ذوب‌شده، از سرِ زر در پرش است
4. ۴دورِ شهر از دو طرف، رشتهٔ کُهساری آنچون دو دستی‌ست که معشوقه، در آغوش‌کش است
5. ۵در پناهِ صفِ کُهسار، طبیعت همه‌سویاز زُمُرُّد قلمی در کفش و نقشه‌کش است
6. ۶همه‌سو دایهٔ جویی‌ست، که در تربیت استهمه‌جا طفلِ گیاهی‌ست که در پرورش است
7. ۷وه! از آنگه که یکی تند نسیم، از پس کهتند و چالاک چو یک دشت سپه، در یورش است
8. ۸هر درختی به مصافش، سری آورد فرودیا که در کُرنش و یا درصدد کشمکش است
9. ۹وه! چه سخت است که انسان به زبانش آردآنچه از نقشهٔ ایوانِ جهان، در سرش است
10. ۱۰تپه (پیر مصلی)، ز جوانی یادشاز فرِ سنجر و از شوکتِ اهخامنش است
11. ۱۱خفته با بالش و با ناله چنین می‌گویدگرچه اندر نظرِ ساده دهانِ خَمُش است
12. ۱۲که نیرزد به همه لذتِ پیری خوشی‌ایدر جوانی که چراغانی مشتی کلش است
13. ۱۳نوشی از لذتِ آنی، خوانی نیش استتو چه دانی همه عمرت پس از آن در عطش است؟
14. ۱۴در چنین خرگه خوش، خیمهٔ زشتِ همدانهمچو در سینهٔ گُرجی، دلِ خلقِ حبش است