1. ۱خوشا اطراف تهران و خوشا باغات شمرانشخوشا شب های شمرانش و خوشا بزم مقیمانش
2. ۲شب اندر صحن «زرکنده » مه است آنقدر آکندهکه گردون است شرمنده، ز یکتا ماه تابانش
3. ۳نگاران خود آراسته، به هر یک لحظه یک دستهبه ناز آهسته آهسته، خرامان در خیابانش
4. ۴من بیچاره درویشم، نه در فکر کم و بیشم،نه در اندیش تجریشم، نه در تشویش بستانش
5. ۵نه من در بند «دربندم » نه بر «زرکنده » پابندمهمانا «قلهک » افکندم، همی در بند خوبانش
6. ۶وثوق دولت و دین را، ز من گوی این مضامین را:که برچین ز ابروان چین را، چنین پرچین مگردانش
7. ۷سزد کاندر نظر آری، کنون در هر چمنزارینشسته یاری و یاری، نهاده شانه بر شانش
8. ۸چرا در این چنین روئی، نشان از ما نمی جوئیچرا هرگز نمی گوئی، چه شد عشقی و یارانش؟
9. ۹جوانان چون بگردهم، نشینندی خوش و خرمنگوئی کآن جوان کو؟ چون نبینی با جوانانش
10. ۱۰جوان پاک پنداری، جوان نیک افکاری،جوان عارفی، باری که معروف است عرفانش
11. ۱۱بس آمال نکو دارد، جوان است، آرزو داردهمانا آبرو دارد، بر امثال و اقرانش
12. ۱۲نه شمشیر است بنمودیش، از چه در غلاف اندر؟نه یوسف گشته پس، از چیست بنشاندی به زندانش؟
13. ۱۳زبان آوردش ار محبس، زبانش ز آن تو زین پس؟بر آرش خواهی ار از پس و یا بر کن ز بنیانش
14. ۱۴زبانم را نمی دانم، گنهکار از چه می خوانی؟چه بد کرده که گردانم، از آن کرده پشیمانش؟
15. ۱۵اگر گفته‌ست بیگانه: چه می خواهد در این خانه؟خیانت می نه بنموده، چه می خواهید از جانش؟
16. ۱۶نگهداری این کشور، اگر ناید ز دست تو؟چرا با دست خود بدهی به دست انگلیسانش؟!
17. ۱۷این راه و که و هامون، نبردی بار خود بیرون!نباشی ناگزیر ایدون، که بسپاری به دزدانش؟
18. ۱۸گنهکارم من، ار پابند استقلال ایرانمو یا خاطر پریشانم ز اوضاع پریشانش؟
19. ۱۹خطا بود ار که گفتم: یارب این کشتی هدایت کن؟نگهدارش ز آفت کن خدایا، ناخدایانش؟
20. ۲۰به ویژه صدراعظم را، وثوق دولت جم را،همان کاستاد اعظم، در سیاست خوانده دورانش
21. ۲۱صبا بر حضرتش باری، گذر کن گر که ره داری،به دست آر دامنش آری، بگو: دستم به دامانش
22. ۲۲درین سختی و بدبختی، درین بدبختی و سختی،برو گر بگذرد لختی، سپارد جان به جانانش
23. ۲۳دهد جان گر در این زندان، رهد زین درد بی درمانازین درب آهنین زندان، چسان بیرون رود جانش؟
24. ۲۴چه زندانیست این زندان، که فرقی نیستش چندان؟به یک در بسته گورستان، و فرقی هست چندانش؟
25. ۲۵درون این چنین کاخی، به هر یک گوشه سوراخیبه هر سوراخ همچون لاشه، جنبنده مقیمانش
26. ۲۶همه خاموش و افسرده، تو گو یک انجمن مردهبه مغز هر یکی جنگ از دو سو، «اندیشه » میدانش
27. ۲۷فکنده روح در بحران، از این غوغا در آن میدانامید زندگی یک سوی و یک سو بیم پایانش
28. ۲۸شب زندان ما را، تا نبیند کس نه بتواندز حال ما در اندیشه کشد، نقشی ز شایانش
29. ۲۹اتاق انتظار مرگ، می خوانم من این زندانخدا مرگم دهد تا وارهم این ملک و زندانش
30. ۳۰خود این مهد اذیت را و رسم بربریت رابه قرن بیستم هرگز نه بینی جز در ایرانش
31. ۳۱خوشا ایام چنگیزی و آن اوضاع خونریزیکه گر خونریزیش بد شیوه بد خونریزی عنوانش
32. ۳۲نک از چنگیز صد بدتر، کنند این مردم خود سرکه پوشند از تمدن، جامه الفاظ الوانش
33. ۳۳در این عصری که از تاریکی جهل، اندرین کشورنه ره از چه شناسند و نه در پیدا نه دربانش
34. ۳۴طبیعت اندرین تاریک صحنه، مرمرا همچونچراغی منطقی آورد تا سازد چراغانش
35. ۳۵چون من روشن چراغی را، فروزنده دماغی رانه حیف است این چنین، کردند از انظار پنهانش
36. ۳۶من آن گوینده نغزم، که چون موم است در مغزمجهان هر صورتی خواهم، همی سازم نمایانش
37. ۳۷مرا آن مهد پروردست، کان پرورده سعدی رامن آن ... مکیدم، کو مکیده شیر ...ش
38. ۳۸من ار در عهد خاقانی، بدم نابود عنوانیورا از آستان خود، برون می کرد خاقانش
39. ۳۹پس از حافظ در ایران، مام عرفان خشک ... شدپی پروردن من، پر شد از نو باز ...ش
40. ۴۰ز بعد هفت قرن اکنون، شد، از ایران زمین بیرونچو من گوینده تا بوسند، خلق اوراق دیوانش
41. ۴۱ببایستی که چون دزدان به زندانش کنند اندر،و یا اندر قفس دارند، چون درنده حیوانش
42. ۴۲چو من گوینده جز ایران که قربانش کند آخربه هر ملکی که پیدا گشت، جان سازند قربانش
43. ۴۳درین کنجی که در رنجم، به گورم من نه در گنجمبه سختی اندرین کنجم که بس تنگ است ایوانش
44. ۴۴زن شومرده هندویم که اینسان زنده در قبرمببین پیراهن صبرم که بدریده گریبانش
45. ۴۵دلا اندک صبوری کن، ز عجز و ناله دوری کنتضرع نیز دوری کن، که نپسندند مردانش
46. ۴۶زمانه زیر و رو دارد، رخ زشت و نکو دارد،شب ار با گریه خو دارد، سحر بینند خندانش