در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
شهریار
شهریار
۱۳۲۴–۱۴۰۹ ق.تبریز
سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، شاعر پارسیگوی ترک زبان ، در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در بازارچه میرزا نصراله تبریزی واقع در چای کنار چشم به جهان گشود. در سال ۱۳۲۸هجری قمری که تبریز آبستن حوادث خونین وقایع مشروطیت بود پدرش او را به روستای قیش قورشان و خشکناب منتقل نمود. دورهٔ کودکی استاد در خاستگاه پدری و در آغوش طبیعت و روستا سپری شد که منظومه حیدربابا مولود آن خاطرات است. او تحصیلات خود را در مدرسهٔ متحده و فیوضات و متوسطهٔ تبریز و دارالفنون تهران گذراند و وارد دانشکدهٔ طب شد. سرگذشت عشق آتشین و ناکام او که به ترک تحصیل وی از رشتهٔ پزشکی در سال آخر منجر شد، مسیر زندگی او را عوض کرد و تحولات درونی او را به اوج معنوی ویژهای کشانید و به اشعارش شور و حالی دیگر بخشید. وی سرانجام پس از هشتاد و سه سال زندگی شاعرانهٔ پربار در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ هجری شمسی درگذشت و بنا به وصیت خود در مقبرة الشعرای تبریز به خاک سپرده شد.
جستجو در آثار شهریار
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۱۶۲ اثر
۱
غزل شمارهٔ ۱ - مکتب حافظ
گذار آرد مَهِ من گاهگاه از اشتباه اینجا • فدای اشتباهی کآرد او را گاهگاه اینجا
۲
غزل شمارهٔ ۲ - مناجات
علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا را • که به ماسوا فکندی همه سایه هما را
۳
غزل شمارهٔ ۳ - غزاله صبا
به چشمک این همه مژگان به هم مزن یارا • که این دو فتنه به هم میزنند دنیا را
۴
غزل شمارهٔ ۴ - هفتاد سالگی
سنین عمر به هفتاد میرسد ما را • خدای من که به فریاد میرسد ما را
۵
غزل شمارهٔ ۵ - ارباب زمستان
زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان را • ولیکن پوست خواهد کَند ما یکلاقبایان را
۶
غزل شمارهٔ ۶ - داغ لاله
بیداد رفت لالهٔ بر باد رفته را • یا رب خزان چه بود بهار شکفته را
۷
غزل شمارهٔ ۷ - طور تجلی
شب به هم درشکند زلف چلیپایی را • صبحدم سردهد انفاس مسیحایی را
۸
غزل شمارهٔ ۸ - در راه زندگانی
جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را • نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را
۹
غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ • بیوفا حالا که من افتادهام از پا چرا؟
۱۰
غزل شمارهٔ ۱۰ - ناکامیها
زندگی شد من و یک سلسله ناکامیها • مستم از ساغر خون جگر آشامیها
۱۱
غزل شمارهٔ ۱۱ - دریاچه اشک
طبعم از لعل تو آموخت درافشانیها • ای رخت چشمه خورشید درخشانیها
۱۲
غزل شمارهٔ ۱۲ - آشیان عنقا
زین همرهان همراز من تنها تویی تنها بیا • باشد که در کام صدف گوهر شوی یکتا بیا
۱۳
غزل شمارهٔ ۱۳ - سوز و ساز
باز کن نغمه جانسوزی از آن ساز امشب • تا کنی عقده اشک از دل من باز امشب
۱۴
غزل شمارهٔ ۱۴ - ساز حبیب
صدای سوز دل شهریار و ساز حبیب • چه دولتی است به زندانیان خاک نصیب
۱۵
غزل شمارهٔ ۱۵ - نقش حقایق
ای چشم خمارین که کشد سرمه خوابت • وی جام بلورین که خورد باده نابت
۱۶
غزل شمارهٔ ۱۶ - مرغ زخمی
ای جگرگوشه، کیست دمسازت؟ • با جگر حرف میزند سازت
۱۷
غزل شمارهٔ ۱۷ - دل درویشنوازت
ای چشم خمارین، تو و افسانهٔ نازت • وی زلف کمندین، من و شبهای درازت
۱۸
غزل شمارهٔ ۱۸ - خودپرستی خداپرستی
تا چشم دل به طلعت آن ماه منظر است • طالع مگو که چشمهٔ خورشید خاور است
۱۹
غزل شمارهٔ ۱۹ - دیدار آشنا
ماهم که هالهای به رخ از دود آهش است • دائم گرفته چون دل من روی ماهش است
۲۰
غزل شمارهٔ ۲۰ - بر سر خاک ایرج
ایرجا سر بِدَرآور که امیر آمده است • چه امیری که به عشق تو اسیر آمده است
دربارهی شهریار
سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، شاعر پارسیگوی ترک زبان ، در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در بازارچه میرزا نصراله تبریزی واقع در چای کنار چشم به جهان گشود. در سال ۱۳۲۸هجری قمری که تبریز آبستن حوادث خونین وقایع مشروطیت بود پدرش او را به روستای قیش قورشان و خشکناب منتقل نمود. دورهٔ کودکی استاد در خاستگاه پدری و در آغوش طبیعت و روستا سپری شد که منظومه حیدربابا مولود آن خاطرات است. او تحصیلات خود را در مدرسهٔ متحده و فیوضات و متوسطهٔ تبریز و دارالفنون تهران گذراند و وارد دانشکدهٔ طب شد. سرگذشت عشق آتشین و ناکام او که به ترک تحصیل وی از رشتهٔ پزشکی در سال آخر منجر شد، مسیر زندگی او را عوض کرد و تحولات درونی او را به اوج معنوی ویژهای کشانید و به اشعارش شور و حالی دیگر بخشید. وی سرانجام پس از هشتاد و سه سال زندگی شاعرانهٔ پربار در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ هجری شمسی درگذشت و بنا به وصیت خود در مقبرة الشعرای تبریز به خاک سپرده شد.
۱۶۲
شعر در دیوان
۱۶۲
غزلیات