1. ۱علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا راکه به ماسوا فکندی همه سایه هما را
2. ۲دل اگر خداشناسی، همه در رخ علی بینبه علی شناختم من به خدا قسم خدا را
3. ۳به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماندچو علی گرفته باشد سر چشمهٔ بقا را
4. ۴مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخبه شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را
5. ۵برو ای گدای مسکین در خانه علی زنکه نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را
6. ۶بجز از علی که گوید به پسر که قاتل منچو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا
7. ۷بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائبکه علم کند به عالم شهدای کربلا را
8. ۸چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازانچو علی که می‌تواند که به سر برد وفا را
9. ۹نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفتمتحیرم چه نامم شه ملک لافتی را
10. ۱۰به دو چشم خون‌فشانم هله ای نسیم رحمتکه ز کوی او غباری به من آر توتیا را
11. ۱۱به امید آن که شاید برسد به خاک پایتچه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را
12. ۱۲چو تویی قضای گردان به دعای مستمندانکه ز جان ما بگردان ره آفت قضا را
13. ۱۳چه زنم چو نای هر دم ز نوای شوق او دمکه لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را
14. ۱۴«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهیبه پیام آشنایی بنوازد آشنا را»
15. ۱۵ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شبغم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا