1. ۱ماهم که هاله‌ای به رخ از دود آهش استدائم گرفته چون دل من روی ماهش است
2. ۲دیگر نگاه وصف بهاری نمی‌کندشرح خزان دل به زبان نگاهش است
3. ۳راه نگاه بست به چشم سیه که دیدموی دماغ‌ها همه‌جا خار راهش است
4. ۴دیدم نهان فرشتهٔ شرم و عفاف اوآورده سر به گوش من و عذرخواهش است
5. ۵روز سیاه دیده به چشم و به قول خوددود اجاق، سرمهٔ چشم سیاهش است
6. ۶دیگر نمی‌زند به سرِ زلف، شانه‌ایوآن طُرّه خود حکایت عمر تباهش است
7. ۷بگریخته است از لب لعلش شکفتگیدائم گرفتگی است که بر روی ماهش است
8. ۸افتد گذار او به من از دور و گاهگاهخواب خوشم همین گذر گاهگاهش است
9. ۹هر چند اشتباه از او نیست لیکن اوبا من هنوز هم خجل از اشتباهش است
10. ۱۰اکنون گلی است زرد ولی از وفا هنوزهر سرخ گل که در چمن آید گیاهش است
11. ۱۱این برگ‌های زرد چمن نامه‌های اوستوین بادهای سرد خزان پیک راهش است
12. ۱۲در گوشه‌های غم که کند خلوتی به دلیاد من و ترانه من تکیه‌گاهش است
13. ۱۳من دل‌بخواه خویش نجُستم ولی خدابا هر کس آن دهد که به جان دل‌بخواهش است
14. ۱۴من کیستم؟ اسیر محبت، گدای عشقوز مُلک دل که حسن و هنر پادشاهش است
15. ۱۵در شهر ما گناه بود عشق و شهریارزندانیِ ابد به سزای گناهش است