1. ۱شب به هم درشکند زلف چلیپایی راصبحدم سردهد انفاس مسیحایی را
2. ۲گر از آن طور تجلی به چراغی برسیموسی دل طلب و سینه سینایی را
3. ۳گر به آیینه سیماب سحر رشک بریاشک سیمین طلبی آینه‌سیمایی را
4. ۴رنگ رؤیا زده‌ام بر افق دیده و دلتا تماشا کنم آن شاهد رؤیایی را
5. ۵ناشناسی و چنین شیفته‌ام ساخته‌ایوای اگر باز کنی روی شناسایی را
6. ۶از نسیم سحر آموختم و شعله شمعرسم شوریدگی و شیوه شیدایی را
7. ۷پوست تختی و سبویی و کتابی، شمعیپر کند چالهٔ درویشی و دارایی را
8. ۸جان چه باشد که به بازار تو آرد عاشققیمت ارزان نکنی گوهر زیبایی را
9. ۹نیش و نوش است جهان خوش به هم انداخته‌اندلذّتِ عاشقی و ذلّتِ رسوایی را
10. ۱۰در دماغ من شوریده چه سودا انگیختآنکه با زلف تو آموخت سمن‌سایی را
11. ۱۱سرو خواهد که به بالای تو ماند مسکینکاین همه مشق کند شوخی و رعنایی را
12. ۱۲طوطیم گویی از آن قند لب آموخت سخنکه به دل آب کند شکر گویایی را
13. ۱۳دل به هجران تو عمریست شکیباست ولیبار پیری شکند پشت شکیبایی را
14. ۱۴گوهر عشق توام حوصله دریا خواهدگوهری خواهمت این حوصله دریایی را
15. ۱۵ساز مرغِ سَحَرَم درس ارسطویی بودحکمت آموختی این طفل الفبایی را
16. ۱۶شب به مهتاب رخت بلبل و پروانه و گلشمع بزم چمنند انجمن‌آرایی را
17. ۱۷صبح سرمی‌کشد از پشت درختان خورشیدتا تماشا کند این بزم تماشایی را
18. ۱۸جمع کن لشکر توفیق که تسخیر کنیشهریارا قرق عزلت و تنهایی را