موجود
دیوان منوچهری
قصیدهسرای طبیعت — مسمطگوی برجسته
سدهی پنجم ق.
«برخیزید و خز آرید که هنگامِ خزان است»
خواندن
در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
منوچهری دامغانی
منوچهری دامغانی
۴۰۱–۴۳۲ ق.دامغان
ابوالنجم احمد بن قوص بن احمد دامغانی شاعر نیمهٔ اول قرن پنجم هجری قمری است. وی پس از تحصیل علوم و فضایل به خدمت امیر منوچهر فلک المعالی پسر شمس المعالی امیرقابوس وشمگیر والی گرگان رسید و به همین جهت تخلص منوچهری را اختیار کرد. وی بر ادب عربی و اشعار شاعران عرب و بر احوال و آثار شاعران پارسی احاطه داشت و نیز بر علوم دینی واقف بود و در دربار سلطان محمود غزنوی منزلتی والا داشت. وی ظاهراً مبتکر مسمط است. دیوان او مکرر به طبع رسیده و قریب به سه هزار بیت دارد. وفات او به سال ۴۳۲ هجری قمری اتفاق افتاده است و گویا در جوانی وفات یافته است.
کتابخانهی منوچهری دامغانی
جستجو در آثار منوچهری دامغانی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
قصاید — ۷۹ اثر
۱
شمارهٔ ۱ - در صفت بهار و مدح ابوالحسن
نوبهار آمد و آورد گل و یاسمنا • باغ همچون تبت و راغ بسان عدنا
۲
شمارهٔ ۲
همیریزد میان باغ، لؤلؤها به زنبرها • همیسوزد میان راغ، عنبرها به مجمرها
۳
شمارهٔ ۳
چو از زلف شب باز شد تابها • فرو مرد قندیل محرابها
۴
شمارهٔ ۴
غرابا مزن بیشتر زین نعیقا • که مهجور کردی مرا ازعشیقا
۵
شمارهٔ ۵
ای با عدوی ما گذرنده ز کوی ما • ای ماهروی شرم نداری ز روی ما؟
۶
شمارهٔ ۶
دوستان! وقت عصیرست و کباب • راه را گرد نشاندهست سحاب
۷
شمارهٔ ۷
در خمار می دوشینم ای نیک حبیب • آب انگور دو سالینهم فرموده طبیب
۸
شمارهٔ ۸
آمد شب و از خواب مرا رنج و عذابست • ای دوست بیار آنچه مرا داروی خوابست
۹
شمارهٔ ۹ - در مدح سلطان مسعود غزنوی
ای ترک ترا با دل احرار چه کارست • نه این دل ما غارت ترکان تتارست
۱۰
شمارهٔ ۱۰
الا وقت صبوحست، نه گرمست و نه سردست • نه ابرست و نه خورشید، نه بادست و نه گردست
۱۱
شمارهٔ ۱۱
چرخست ولیکن نه درو طالع نحسست • خلدست ولیکن نه درو جوی عقارست
۱۲
شمارهٔ ۱۲
سپیدهدم که وقت کار عامست • نبیذ غارجی رسم کرامست
۱۳
شمارهٔ ۱۳ - در وصف خزان و مدح احمدبن عبدالصمد وزیر سلطان مسعود
الْمِنَّةُ لِلّٰه که این ماهِ خزانست • ماهِ شُدن و آمدنِ راهِ رَزانست
۱۴
شمارهٔ ۱۴
می بر کف من نه که طرب را سبب اینست • آرام من و مونس من روز و شب اینست
۱۵
شمارهٔ ۱۵
این قصر خجسته که بنا کردهای امسال • با غرفهٔ فردوس به فردوس قرینست
۱۶
شمارهٔ ۱۶ - در وصف نوروز و مدح خواجه ابوالحسن بن حسن
روزی بس خرمست، می گیر از بامداد • دادِ زمانه بده کایزد دادِ تو داد
۱۷
شمارهٔ ۱۷ - در مدح ابوحرب بختیار
ساقی بیا که امشب ساقی به کار باشد • زان ده مرا که رنگش چون جلنار باشد
۱۸
شمارهٔ ۱۸
به فال نیک و به روز مبارک شنبد • نبیذگیر و مده روزگار نیک به بد
۱۹
شمارهٔ ۱۹
جز به چشم عظمت هر که درو در نگرد • مژه در دیدهٔ او خار مغیلان گردد
۲۰
شمارهٔ ۲۰ - در وصف بهار و مدح فضل بن محمد حسینی
وقت بهارست و وقت ورد مورد • گیتی آراسته چو خلد مخلد
دربارهی منوچهری دامغانی
ابوالنجم احمد بن قوص بن احمد دامغانی شاعر نیمهٔ اول قرن پنجم هجری قمری است. وی پس از تحصیل علوم و فضایل به خدمت امیر منوچهر فلک المعالی پسر شمس المعالی امیرقابوس وشمگیر والی گرگان رسید و به همین جهت تخلص منوچهری را اختیار کرد. وی بر ادب عربی و اشعار شاعران عرب و بر احوال و آثار شاعران پارسی احاطه داشت و نیز بر علوم دینی واقف بود و در دربار سلطان محمود غزنوی منزلتی والا داشت. وی ظاهراً مبتکر مسمط است. دیوان او مکرر به طبع رسیده و قریب به سه هزار بیت دارد. وفات او به سال ۴۳۲ هجری قمری اتفاق افتاده است و گویا در جوانی وفات یافته است.
۹۹
شعر در دیوان
۷۹
قصاید
۷
رباعیات
۱۳
اشعار