1. ۱ای ترک ترا با دل احرار چه کارستنه این دل ما غارت ترکان تتارست
2. ۲از ما بستانی دل و ما را ندهی دلبا ما چه سبب هست ترا، یا چه شمارست
3. ۳ما را به از این دار و دل ما به از این جویمن هیچ ندانم که مرا با تو چه کارست
4. ۴هرگاه که من جهد کنم دل به کف آرمبازش تو بدزدی ز من این کارنه کارست
5. ۵من پار بسی رنج و عنای تو کشیدمامسال به هش باش که امسال نه پارست
6. ۶نه دل دهدم کز تو کنم روی به یکسوینه با تو ازین بیش مرا رنج و مرارست
7. ۷هر روز دگر خوی و دگر عادت و کبرستاین خوی بد و عادت تو چند هزارست
8. ۸خوی تو همی‌گردد و خویی که نگرددخوی ملک پیلتن شیر شکارست
9. ۹مسعود ملک آنکه به جنب هنر اواندر ملکان هر چه هنر بود عوارست
10. ۱۰آن ملکستانی که هر آن ملک که بستاندکو تیغ بدو تیز کند ملکسپارست
11. ۱۱در لشکر اسکندر از اسب نبودیچندانکه در این لشکر از پیل قطارست
12. ۱۲ده پانزده من بیش نبد گرز فریدونهفتاد منی گرز شه شیر شکارست
13. ۱۳از چوب بدی تخت سلیمان پیمبروین تخت شه مشرق از زر عیارست
14. ۱۴گویند که آن تخت ورا باد ببردیوین نزد من ای دوست نه فخرست و نه عارست
15. ۱۵زیرا که هر آن چیز که بادش بربایدباشد سبک و هر چه سبک باشد خوارست
16. ۱۶ار روی ملوکانش هر روز نشاطستوز کیسهٔ شاهانش هر روز نثارست
17. ۱۷هر چند که خوبست، درو خوبترین چیزدیدار شه پیلتن شیرشکارست
18. ۱۸آمد ملکا عید و می لعل همی‌گیرکاین می سبب رستن بنیان ضرارست
19. ۱۹می بر تو حلالست که در دار قراریوان را بزه باشد که نه در دار قرارست
20. ۲۰تا خاک فروتر بود و نار زبرترتا پیش هوا نار و هوا از پی نارست
21. ۲۱گوشت به سوی نوش جهانگیر بزرگستچشمت به سوی آن صنم باده گسارست